چرا دکترین جنگ منطقهای ترامپ را به زانو درآورد؟
بررسی یک چرخه معیوب در نظام سلامت
وقتی سرعت ماخ ۱۶ معادلات پاتریوت و پیکان را برهم میزند؛ انقلاب در شهرهای زیرزمینی
بزرگترین دایناسورها نوزادان خود را رها میکردند تا خورده شوند
به گزارش «سایتکدیلی» (SciTechDaily)، نوزادان «سوروپودها» (Sauropoda) در اواخر دوره ژوراسیک حکم «فست فود» را داشتند؛ آنها غذای چندین شکارچی بودند و کل اکوسیستم را سرپا نگه میداشتند. آسیبپذیری آنها حتی ممکن است توضیح دهد که چرا غولهای بعدی مانند تیرانوسوروس رکس تکامل یافتند تا به شکارچیانی به مراتب مرگبارتر تبدیل شوند.
مطالعهای جدید به رهبری یک پژوهشگر از «دانشگاه کالج لندن» (UCL) نشان میدهد که نوزادان و سوروپودهای بسیار جوان نقشی اساسی در تامین بقای شکارچیان در اواخر ژوراسیک داشتهاند. سوروپودها گیاهخوارانی با گردن و دم بلند بودند که به بزرگترین جانورانی تبدیل شدند که تاکنون روی خشکی راه رفتهاند؛ اما فرزندان آنها کوچک، آسیبپذیر و فراوان بودند.
این پژوهش در بولتن موزه تاریخ طبیعی و علوم نیومکزیکو منتشر شده و بر شواهد فسیلی مربوط به حدود ۱۵۰ میلیون سال پیش تکیه دارد. این فسیلها از سازند موریسون در ایالات متحده بهدست آمدهاند و برای بازسازی یک شبکه غذایی دقیق به کار رفتهاند که نشان میدهد جانوران و گیاهان چگونه از طریق روابط تغذیهای به یکدیگر متصل بودهاند.
جوانهای آسیبپذیر در جهانی خطرناک
پژوهشگران دریافتند که ساروپودهای تازه از تخم درآمده و نابالغ، طعمههایی به ویژه مهم بودهاند. این دایناسورهای جوان عمدتا بدون دفاع بودند و به نظر میرسد به حال خود رها میشدند و این امر آنها را به هدفی آسان برای چندین گونه دایناسور گوشتخوار تبدیل میکرد.
نویسنده اصلی، دکتر «کاسیوس موریسون» از دانشکده علوم زمین UCL، توضیح میدهد که چرا این عدم تعادل وجود داشته است. او میگوید: «سوروپودهای بالغی مانند دیپلودوکوس و براکیوساروس از یک نهنگ آبی هم بلندتر بودند. وقتی راه میرفتند، زمین میلرزید؛ اما تخمهای آنها تنها حدود سی سانتیمتر قطر داشت و پس از خروج از تخم، فرزندانشان سالهای زیادی زمان نیاز داشتند تا رشد کنند».
«اندازه به تنهایی مراقبت از تخمها را بدون نابود کردن آنها برای سوروپودها دشوار میکرد و شواهد نشان میدهد که، مشابه بچهلاکپشتهای امروزی، سوروپودهای جوان توسط والدین خود مراقبت نمیشدند».
«زندگی در این اکوسیستم ارزشی ناچیز داشت و زندگی شکارچیانی مانند آلوسورس احتمالا با مصرف همین نوزادان سوروپود تامین میشد».
بازسازی اکوسیستم «معدن دایناسور درای مسا» در ایالت کلرادو.
منبع: Sergey Krasovskiy and Pedro Salas
فسیلهایی از یک لحظه در ژوراسیک
بخش عمده دادهها از یک مکان واحد به دست آمده است: «معدن دایناسور درای مسا» در ایالت کلرادو. این مکان مجموعهای به طور غیرمعمول غنی از فسیلهای دایناسوری را حفظ کرده که طی دورهای تا حدود ۱۰ هزار سال رسوب کردهاند. این معدن شامل بقایای دستکم شش گونه سوروپود (از جمله دیپلودوکوس، براکیوسورس و آپاتوسورس) است و تصویری نادر از یک اکوسیستم زنده ارائه میدهد.
برای تعیین اینکه چه کسی چه کسی را میخورده است، تیم پژوهشی چندین خط شواهد را با هم ترکیب کرد؛ از جمله اندازه بدن دایناسورها، الگوهای سایش دندانها، نشانههای شیمیایی مانند ایزوتوپهای حفظ شده در فسیلها و در موارد نادر، محتویات فسیل شده معده که آخرین وعده غذایی جانور را ثبت کرده بودند.
با استفاده از این اطلاعات، پژوهشگران شبکه غذایی ژوراسیک را با سطحی از جزئیات بازسازی کردند که به ندرت برای دایناسورها به دست آمده است. آنها از نرمافزاری استفاده کردند که معمولا برای مطالعه اکوسیستمهای امروزی به کار میروند تا تمام پیوندهای تغذیهای بالقوه میان دایناسورها، سایر جانوران و گیاهان را ترسیم کنند.
چرا سوروپودها بر اکوسیستم مسلط بودند
تجزیه و تحلیلها نشان داد که سوروپودها در مرکز این اکوسیستم قرار داشتند. آنها نسبت به دیگر دایناسورهای گیاهخوار اصلی مانند «اورنیتیسکینها» (گیاهخوارانی مانند استگوسورس زرهپوش که طعمههایی خطرناکتر بودند)، ارتباطات بسیار بیشتری هم با گیاهان و هم با شکارچیان داشتند.
دکتر موریسون گفت: «سوروپودها تاثیری چشمگیر بر اکوسیستم خود داشتند. مطالعه ما برای نخستین بار به ما امکان میدهد نقش آنها را اندازهگیری و کمیسازی کنیم.
بازسازی شبکههای غذایی به ما اجازه میدهد اکوسیستمهای دایناسوری را در دورههای مختلف آسانتر با هم مقایسه کنیم. این کار به درک فشارهای تکاملی کمک میکند و نشان میدهد چرا دایناسورها ممکن است به شکلی که دیدیم تکامل یافته باشند».
از طعمه آسان تا شکارچیان هراسانگیز
این تیم همچنین بررسی کرد که این الگوها در گذر زمان چگونه تغییر کردند. حدود ۷۰ میلیون سال بعد، در دوران تیرانوسوروس رکس، تعداد کمتری سوروپود به عنوان طعمههای آسان در دسترس بود. این تغییر ممکن است شکارچیان را وادار کرده باشد که ویژگیهای جدیدی تکامل دهند؛ از جمله نیروی گاز گرفتن قویتر، اندازه بدن بزرگتر و بینایی بهبودیافته. این سازگاریها به تی-رکس اجازه دادند جانورانی بزرگتر و خطرناکتر مانند تریسراتوپس با سه شاخ بزرگ را شکار کند.
«ویلیام هارت»، نویسنده همکار از دانشگاه هافسترا، اشاره میکند که شکارچیان اولیه احتمالا در شرایطی کاملا متفاوت زندگی میکردهاند. او میگوید: «شکارچیان راس زنجیره غذایی در ژوراسیک پسین؛ مانند آلوسوروس یا توروسوروس، احتمالا نسبت به تی-رکس در میلیونها سال بعد، دسترسی آسانتری به غذا داشتند.
«برخی فسیلهای آلوسوروس نشانههایی از جراحات بسیار هولناک نشان میدهند؛ برای مثال جراحاتی که توسط دم خاردار استگوسوروس ایجاد شدهاند که برخی از آنها بهبود یافته و برخی نه. اما فراوانی طعمههای آسان به شکل سوروپودهای جوان ممکن است به آلوسورسهای زخمی اجازه داده باشد که زنده بمانند».
انتهای پیام/
