واکاوی استانداردهای دوگانه در مواجهه با تهدیدات امنیت ملی
جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل
از نخستوزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیهای برای «هیچ»
گوشتخواران بیشتر از گیاهخواران عمر میکنند
به گزارش «سایتکدیلی» (scitechdaily)، پژوهشگران بیش از ۵ هزار بزرگسال چینی ۸۰ ساله و بالاتر را که در «پیمایش طولی سلامت و طول عمر سالمندان چین» شرکت داشتند، دنبال کردند. این پیمایش یک طرح ملی نماینده جمعیت است که از سال ۱۹۹۸ آغاز شده است. تا سال ۲۰۱۸، شرکتکنندگانی که رژیم غذایی آنها فاقد گوشت بود، کمتر از افرادی که گوشت مصرف میکردند به سن صدسالگی رسیدند.
در نگاه نخست، این یافته با حجم گستردهای از شواهد که رژیمهای غنی از گیاهان (گیاهی) را با سلامت بهتر مرتبط میدانند، در تضاد به نظر میرسد. الگوهای غذایی گیاهخواری بارها با کاهش خطر بیماریهای قلبی و سکته مغزی، دیابت نوع ۲ و چاقی همراه دانسته شدهاند؛ مزایایی که اغلب به دریافت بیشتر فیبر و سطوح پایینتر چربیهای اشباع نسبت داده میشوند. پس این نتایج چگونه قابل توضیح هستند؟
پیش از نتیجهگیریهای کلی درباره رژیم غذایی و طول عمر بر اساس این مطالعه، چند عامل کلیدی باید در نظر گرفته شود.
نیازهای بدن با افزایش سن تغییر میکند
این پژوهش بر بزرگسالان ۸۰ ساله و بالاتر تمرکز داشت؛ گروهی که نیازهای تغذیهای آنها به طور قابل توجهی با افراد جوانتر تفاوت دارد. با افزایش سن، تغییرات فیزیولوژیک هم بر میزان مصرف غذا و هم بر نوع مواد مغذی مورد نیاز اثر میگذارند. مصرف انرژی کاهش مییابد، در حالی که توده عضلانی، تراکم استخوان و اشتها اغلب افت میکنند. این تغییرات خطر سوءتغذیه و ناتوانی جسمی را افزایش میدهند.
بخش عمده شواهد مربوط به فواید سلامتی رژیمهای بدون گوشت، از مطالعات انجام شده بر بزرگسالان جوانتر به دست آمده است، نه جمعیتهای سالمند و شکننده. برخی پژوهشها نشان میدهند سالمندان غیرگوشتخوار ممکن است به علت دریافت کمتر کلسیم و پروتئین، با خطر بالاتری برای شکستگی استخوان مواجه باشند.
در سالهای پایانی زندگی، اولویتهای تغذیهای تغییر میکند. به جای تمرکز بر پیشگیری از بیماریهای مزمن بلندمدت، هدف اصلی حفظ توده عضلانی، جلوگیری از کاهش وزن و اطمینان از آن است که هر لقمه غذا حاوی مقدار کافی مواد مغذی باشد.
بنابراین، یافتههای این مطالعه احتمالا بازتابدهنده چالشهای تغذیهای سنین بسیار بالا هستند، نه وجود مشکلی ذاتی در رژیمهای غنی از گیاهان. نکته مهم این است که این موضوع از فواید تثبیت شده این رژیمها برای بزرگسالان جوانتر و سالمتر نمیکاهد.
وزن بدن بخش بزرگی از خطر را توضیح میدهد
یک نکته حیاتی در این مطالعه وجود دارد: احتمال کمتر رسیدن به ۱۰۰ سالگی در میان غیرگوشتخواران تنها در شرکتکنندگانی مشاهده شد که کموزن بودند. چنین ارتباطی در سالمندان با وزن سالم دیده نشد. کموزنی در سنین بالا به خودی خود به طور قوی با افزایش خطر ناتوانی و مرگ مرتبط است؛ بنابراین، وزن بدن عامل کلیدی در توضیح این یافتهها به نظر میرسد.
همچنین باید به خاطر داشت که این یک مطالعه مشاهدهای بوده است؛ به این معنا که ارتباطها را نشان میدهد، نه رابطه علت و معلولی را. صرف همزمانی دو پدیده به این معنا نیست که یکی باعث دیگری شده است.
این یافتهها با پدیده موسوم به «پارادوکس چاقی» در سالمندی نیز همراستا هستند؛ جایی که اندکی وزن بالاتر اغلب با بقای بهتر در سالهای پایانی زندگی همراه است.
نکته قابل توجه دیگر این است که کاهش احتمال رسیدن به ۱۰۰ سالگی در غیرگوشتخواران، در افرادی که در رژیم غذایی خود ماهی، لبنیات یا تخممرغ مصرف میکردند مشاهده نشد.
این مواد غذایی حاوی مواد مغذی ضروری برای حفظ سلامت عضلات و استخوانها هستند؛ از جمله پروتئین باکیفیت بالا، ویتامین B۱۲، کلسیم و ویتامین D.
سالمندانی که از این الگوهای غذایی پیروی میکردند، به همان اندازه گوشتخواران شانس رسیدن به ۱۰۰ سالگی داشتند. پژوهشگران پیشنهاد کردند که گنجاندن مقادیر متعادل از مواد غذایی با منشأ حیوانی ممکن است در سنین بسیار بالا، در مقایسه با رژیمهای کاملا گیاهمحور، به پیشگیری از سوءتغذیه و کاهش توده عضلانی بدون چربی کمک کند.
این یافتهها چه معنایی برای سالمندی سالم دارند؟
به جای تمرکز بر این پرسش که کدام رژیم غذایی به طور کلی بهتر است، پیام اصلی این است که تغذیه باید متناسب با مرحله زندگی فرد تنظیم شود. نیاز به انرژی با افزایش سن کاهش مییابد (به علت افت مصرف انرژی در حالت استراحت)، اما نیاز به برخی مواد مغذی افزایش پیدا میکند.
سالمندان همچنان به دریافت کافی پروتئین، ویتامین B۱۲، کلسیم و ویتامین D نیاز دارند؛ به ویژه برای حفظ توده عضلانی و پیشگیری از ناتوانی جسمی. در سالمندی، پیشگیری از سوءتغذیه و کاهش وزن اغلب اهمیت بیشتری از پیشگیری بلندمدت از بیماریهای مزمن پیدا میکند.
رژیمهای غنی از گیاهان همچنان میتوانند انتخابهایی سالم باشند؛ اما به ویژه در سنین بالا ممکن است به برنامهریزی دقیق و در برخی موارد به مکمل افزایی نیاز داشته باشند تا کفایت تغذیهای تضمین شود.
در نهایت، نیازهای تغذیهای ما در ۹۰ سالگی میتواند تفاوت چشمگیری با ۵۰ سالگی داشته باشد و توصیههای غذایی باید این تغییرات را در طول چرخه زندگی منعکس کنند. آنچه امروز برای شما مناسب است، ممکن است با افزایش سن نیاز به تعدیل داشته باشد و این کاملا طبیعی است.
انتهای پیام/
