اشکهای پنهلوپه کروز در ونیز؛ «پناهگاه» ۱۵.۵ دقیقه تشویق شد
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا به نقل از ورایتی، کروز در جریان این تشویق طولانی که سهشنبه شب در جشنواره ونیز برگزار شد، نتوانست اشکهای خود را کنترل کند. به این ترتیب، «پناهگاه» تا اینجای جشنواره ونیز ۲۰۲۶ رکورد پرشورترین استقبال تماشاگران را به نام خود ثبت کرد.
این تشویق تنها اندکی کوتاهتر از یکی از طولانیترین تشویقهای سالهای اخیر ونیز بود؛ فیلم «اتاق کناری» ساخته پدرو آلمودوار در سال ۲۰۲۴ حدود ۱۷ دقیقه مورد تشویق تماشاگران قرار گرفته بود.
با ادامه تشویقها و عبور آن از مرز ۱۰ دقیقه، کروز رو به تماشاگران گفت: «متشکرم!»
او همچنین در میان جمعیت توقف کرد و با یکی از تماشاگران بسیار پرشور دست داد. زمانی که سرانجام گروه قصد ترک کاخ سینما را داشت، کروز بار دیگر توقف کرد، رو به هواداران گفت «چائو!» و با روی خوش تحسینهای آنها را پذیرفت.
فلوریان زلر نیز از بازیگران فیلم، از جمله پاتریک شوارتزنگر و پل دانو، خواست یکییکی جلو بیایند و در این استقبال پرشور سهم خود را از تشویق تماشاگران دریافت کنند.
روایت فروپاشی یک زندگی مشترک
«پناهگاه» خاویر باردم و پنهلوپه کروز را در نقش یک زوج متأهل به تصویر میکشد که در خانهای در لندن همراه فرزندانشان با بحرانهای حرفهای و شخصی دستوپنجه نرم میکنند.
زندگی مشترک آنها پس از آن وارد مرحلهای بحرانی میشود که میگل، معمار، موافقت میکند برای اندرو، یک میلیاردر حوزه فناوری با بازی پل دانو، پناهگاهی برای بقا در شرایط آخرالزمانی بسازد.
این مأموریت از نظر اخلاقی محل تردید، شکافی جدی میان این زوج که ۱۷ سال از زندگی مشترکشان میگذرد ایجاد میکند. سوفیا بهتدریج از خود میپرسد که آیا او و همسرش همچنان ارزشهای مشترکی دارند یا نه. در همین شرایط، او همکاری با جرمی گری، رماننویس آمریکایی خوشچهره با بازی پاتریک شوارتزنگر را آغاز میکند.
کروز پیش از نمایش فیلم نیز از هواداران گل دریافت کرد و با آنها عکس سلفی گرفت.
با توجه به گروه بازیگران سرشناس و جایگاه فلوریان زلر بهعنوان فیلمسازی صاحب سبک، «پناهگاه» یکی از مهمترین فیلمهای بینالمللی حاضر در چرخه جشنوارههای پاییزی امسال محسوب میشود.
این فیلم همچنین بازگشت زلر به ونیز است. او پیشتر با فیلم «پسر» در سال ۲۰۲۲ برای دریافت شیر طلایی در این جشنواره رقابت کرده بود.
زلر پیش از ورود موفق به سینما، نمایشنامهنویسی شناختهشده بود. نخستین فیلم او، «پدر»، موفقیتی چشمگیر به دست آورد و دو جایزه اسکار برای بازی آنتونی هاپکینز و بهترین فیلمنامه اقتباسی دریافت کرد؛ جایزه فیلمنامه به زلر و کریستوفر همپتون رسید.
«پناهگاه» را میتوان شخصیترین و در عین حال گستردهترین فیلم زلر تا امروز دانست؛ اثری که بحران یک رابطه زناشویی را به مسائل بزرگتری همچون شکاف طبقاتی، ثروت افراطی و انزوای طبقه میلیاردرها پیوند میدهد.
«بانکر» و شانس حضور در فصل جوایز
شرکت «سونی پیکچرز کلاسیکس» حقوق نمایش «پناهگاه» را در آمریکای شمالی و چند منطقه دیگر خریداری کرده و قصد دارد فیلم را در پایان سال برای واجد شرایط شدن در رقابتهای جوایز اکران کند. اکران عمومی فیلم در سینماهای آمریکا برای اوایل سال ۲۰۲۷ برنامهریزی شده است.
این شرکت پیشتر کارزار تبلیغاتی «پدر» را نیز در فصل جوایز بر عهده داشت؛ فیلمی که با کسب ۶ نامزدی اسکار، از جمله نامزدی بهترین فیلم، موفقیت قابل توجهی به دست آورد. اکنون سونی پیکچرز کلاسیکس امیدوار است بازیهای عاطفی و قدرتمند کروز و باردم در «پناهگاه» بتواند این فیلم را وارد رقابتهای فصل جوایز کند.
تهیهکنندگی فیلم را فدریکا سنترز و زلر از طریق شرکت «بلو مورنینگ پیکچرز»، زیرمجموعه مدیاوان، به همراه فرناندو بوایرا و سیمون د سانتیاگو از شرکت «اماُدی پرودوکسیونز» برعهده دارند. فروش بینالمللی فیلم نیز توسط «فیلمنیشن اینترتینمنت» انجام میشود.
الهام از «چشمان کاملاً بسته»
زلر پیش از آغاز جشنواره ونیز در گفتوگو با ورایتی اعلام کرده بود که فیلم «چشمان کاملاً بسته» ساخته استنلی کوبریک یکی از منابع الهام اصلی او برای ساخت «پناهگاه» بوده است.
کوبریک در آن فیلم، تام کروز و نیکول کیدمن را که در آن زمان یک زوج واقعی بودند، در نقش زن و شوهری قرار داده بود که رابطهشان در آستانه فروپاشی قرار داشت. زلر نیز قصد داشت با انتخاب کروز و باردم که نزدیک به دو دهه است شریک زندگی یکدیگر هستند، مرز میان واقعیت و داستان را کمرنگ کند.
زلر درباره این رویکرد گفته است که «چشمان کاملاً بسته» را دوست داشته، زیرا فیلم موقعیتی دوپهلو در برابر مخاطب ایجاد میکند و تماشاگر دقیقاً نمیداند قرار است چه چیزی را تماشا کند. او درباره انتخاب کروز و باردم نیز تأکید کرده است که میخواسته از واقعیت رابطه آنها برای رسیدن به چیزی «اصیلتر و ناآرامکنندهتر» استفاده کند.
نگاهی به ثروت و انزوای میلیاردرها
«پناهگاه» همچنین ثروت افراطی و انزوای طبقه میلیاردرها را هدف قرار میدهد. زلر گفته است کروز خشم واقعی خود نسبت به میلیاردرهای حوزه فناوری را با خود به شخصیت سوفیا آورده است.
با این حال، زلر تلاش نکرده فیلم را به اثری آشکارا سیاسی تبدیل کند. در عوض، موضوعات اجتماعی و سیاسی بهتدریج در دل داستان این زوج نفوذ میکنند.
ایده اولیه «پناهگاه» از فیلم «مرد همسایه» محصول ۲۰۰۹ الهام گرفته شده بود، اما داستان بهتدریج از رابطه زوج اصلی فراتر رفت.
فیلم همچنان شدت روانشناختی آثار زلر را حفظ میکند، اما در مقایسه با آثار قبلی او آشکارا سیاسیتر است و بررسی میکند که اضطرابهای اقتصادی و اجتماعی چگونه بر روابط عاطفی و ساختار خانواده در جامعه معاصر تأثیر میگذارند.
انتهای پیام/
