حجتالاسلام خورشیدی تبیین کرد؛
یاریگر بودن یک فرهنگ اجتماعی است/ نوجوانان نباید در مواجهه با آسیبها احساس تنهایی کنند
سید شهیار سعیدنیا مجری و کارشناس برنامه «یاریگران» که در حال پخش از شبکه یک سیما است، در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری آنا گفت: این برنامه با محوریت آموزش خانواده، ارتقای مهارتهای فرزندپروری و پیشگیری از آسیبهای اجتماعی تلاش میکند با بهرهگیری از ظرفیت کارشناسان و چهرههای مختلف اجتماعی، زمینه افزایش آگاهی خانوادهها و نوجوانان را فراهم کند.
وی در ادامه افزود: هدف این برنامه آن است که خانوادهها در مواجهه با موضوعاتی همچون تغییرات رفتاری، مصرف مواد و الکل، فرار از منزل و دیگر آسیبهای اجتماعی، از آگاهی و مهارت کافی برای واکنش صحیح برخوردار باشند. گفتوگوهای کارشناسی «یاریگران» نیز با همین رویکرد تلاش میکند والدین را با مسیر درست ارتباط با فرزندان و ضرورت بهرهگیری از نظر متخصصان آشنا کند.
در این برنامه تأکید میشود که فرزندپروری صرفاً به تأمین نیازهای مادی فرزندان محدود نمیشود، بلکه ایجاد رابطهای امن، صمیمی و قابل اعتماد میان والدین و فرزندان از اهمیت ویژهای برخوردار است؛ رابطهای که در آن نوجوان بداند حتی در شرایط دشوار نیز میتواند روی حمایت خانواده حساب کند.
یاریگر بودن؛ فراتر از نقش پدر و مادر
کارشناس برنامه «یاریگران» درباره مفهوم «یاریگر بودن» اظهار کرد: یاریگر همانطور که از نامش پیداست، یعنی کمککننده و حمایتگر بودن؛ به این معنا که نوجوان یا جوان به دلیل کمتجربگی و شرایط سنی خود، هنگام مواجهه با آسیبهای اجتماعی احساس نکند تنهاست و فردی برای کمک گرفتن ندارد.
وی ادامه داد: ممکن است نوجوان در مدرسه، دانشگاه یا میان دوستان خود با افرادی مواجه شود که مسیر اشتباهی را طی کردهاند و تلاش کنند او را نیز تحت تأثیر قرار دهند. در چنین شرایطی، وجود یک یاریگر که بتواند آگاهی لازم را ارائه دهد، شنونده خوبی باشد و مسیر درست را نشان دهد، اهمیت زیادی دارد.
وی با اشاره به ساختار برنامه «یاریگران» گفت: تلاش شده است این مفهوم در قالبهای مختلف و با ساختاری ترکیبی به مخاطب منتقل شود. کارشناسان حاضر در برنامه نیز به نوعی نماد جامعه یاریگران هستند؛ افرادی که سالها در حوزههای اجتماعی، آموزشی، فرهنگی و پیشگیری فعالیت کردهاند و تلاش میکنند مهارتهای لازم را در اختیار خانوادهها قرار دهند.
این کارشناس تأکید کرد: یاریگر فقط پدر و مادر نیست؛ معلم، مربی، خواهر و برادر بزرگتر، دوست خوب، ورزشکار، هنرمند، کارآفرین و حتی خود یک نوجوان نیز میتواند یاریگر باشد.
وی افزود: یک معلم میتواند به دانشآموز خود این اطمینان را بدهد که اگر با مشکلی مواجه شد، میتواند بدون ترس با او صحبت کند. همچنین یک ورزشکار موفق میتواند با روایت تجربه و سبک زندگی خود، الگویی مثبت برای نوجوانان باشد.
«یاریگری» یک مسئولیت جمعی است
وی با اشاره به حضور گروههای مختلف اجتماعی در برنامه «یاریگران» اظهار کرد: تلاش شده است از ظرفیت مردم و خانوادهها گرفته تا ورزشکاران، چهرههای هنری، کارآفرینان و افراد موفق جامعه استفاده شود؛ چراکه هرکدام از این افراد میتوانند روایت و تجربهای برای کمک به دیگران داشته باشند.
وی خاطرنشان کرد: یاریگر بودن یک عنوان صرف نیست، بلکه یک فرهنگ اجتماعی است؛ فرهنگی که در آن هر فرد به اندازه توان و جایگاه خود، مسئولیت حمایت از دیگری را بر عهده میگیرد.
این کارشناس با اشاره به محتوای کارشناسی برنامه گفت: موضوعات مختلف در «یاریگران» با حضور کارشناسان بررسی میشود. برای مثال، اگر موضوع برنامه محبت به فرزند باشد، کارشناسان درباره میزان و شیوه صحیح محبت و همچنین چگونگی ایجاد تعادل میان محبت، تربیت و تعیین حد و مرز صحبت میکنند.
وی ادامه داد: در پایان نیز به عنوان کارشناسمجری تلاش میکنم مجموعه این دیدگاهها را جمعبندی و به زبان ساده در اختیار والدین قرار دهم.
هدف اصلی «یاریگران»؛ تأثیرگذاری حتی بر زندگی یک نوجوان
کارشناس و مجری برنامه «یاریگران» درباره مهمترین هدف خود برای ادامه فعالیت این برنامه گفت: مهمترین هدفی که در طول دو سال فعالیت در «یاریگران» دنبال کردهام، این بوده که اگر بتوانیم حتی روی زندگی یک نوجوان، یک جوان یا یک خانواده تأثیر مثبتی بگذاریم، احساس کنیم که کارمان نتیجه داده است.
وی افزود: در این مدت، در کنار تهیهکننده برنامه، آقای مجتبی رنجبر، تصویربرداران، کارشناسان و همه عوامل، تلاش کردهایم پیام اصلی برنامه را به مخاطب منتقل کنیم؛ اینکه فرزندان ما باید نسبت به آسیبهای اجتماعی آگاهی داشته باشند و مهمتر از آن، مهارت «نه گفتن» را یاد بگیرند.
وی در پایان تأکید کرد: اگر فرهنگ یاریگری از خانواده و مدرسه آغاز شود و به محیطهای فرهنگی، ورزشی، هنری و اجتماعی گسترش پیدا کند، پیشگیری از آسیبهای اجتماعی دیگر تنها وظیفه یک نهاد خاص نخواهد بود، بلکه به یک مسئولیت جمعی تبدیل میشود؛ مسئولیتی که در نهایت میتواند به افزایش امنیت روانی و اجتماعی نوجوانان و خانوادهها کمک کند.
انتهای پیام/
