تو نگاه می‌کنی، من نگاه می‌کنم، ما نگاه می‌کنیم

به گزارش گروه فرهنگی آنا و به نقل از روابط عمومی این اثر، نمایش «نگاهمان می‌کنند» به کارکردانی محمدرضا اصلی در تماشاخانه مسعودیه اجرا می‌شود و حمیدرضا صدر در یادداشتی درباره آن نوشته است: «کارگردان نمایش با روی آوردن به صحنه‌آرایی بسیار ساده به عناصری که در زندگی روزمره با آنها سرو کار داریم ترکیب معنی داری ورای کارکرد روزمره شان بخشیده. چنان که ابزار زندگی امروزی - موبایل، تلویزیون، سی دی و دوربین - بیش از آن که وسایل ارتباط جمعی باشند بدل به عناصر تهدید کننده‌ای شده‌اند.»

ترکیب اولیه این نمایشنامه نغمه ثمینی، حقیقت «نمی‌توان از نگاه دزدکی دیگران گریخت» را به رخ می کشد. شخصیت های سه اپیزود نمایش نشان دهنده تیپ های مختلف شهری هستند که وجهی از پرسپکتیو «ترس دیده شدن» و «برباد رفتن حریم خصوصی» را شکل می‌دهند. زن جوان اپیزود اول (نازنین فراهانی) که بچه‌اش را از دست داده در آستانه جنون قرار گرفته و جان می کند به همسرش (کاظم سیاحی) بقبولاند چشمانی آن دو را زیر نظر گرفته اند. در اپیزود دوم بازیگر زن ناآرامی (فرشته صدرعرفایی) پا به آپارتمان دختر جوانی (شیوا خلیق) بگذارد تا شاهد خیانت همسرش در آپارتمان روبرویی باشد. در اپیزود سوم یک مرد سنتی (مسعود کرامتی) برابر یکی از آن جوان های خوش پوش تازه به دوران رسیده (سام قریبیان) قرار می گیرد و هر کدام نشان می دهد دیگری آنی نیست که می‌گوید. ترسیم این محیط آپارتمانی که با نوعی گره افکنی آغاز شده با گیجی و سردرگمی که در همه شخصیت‌ها جاری می‌شود ترکیب بزرگ تری به اثر می‌بخشد، این که در دنیای معاصر نمی توان در پیله خود پنهان ماند.

محمد رضا اصلی کارگردان نمایش با روی آوردن به صحنه آرایی بسیار ساده به عناصری که در زندگی روزمره با آنها سرو کار داریم ترکیب معنی داری ورای کارکرد روزمره شان بخشیده. چنان که ابزار زندگی امروزی - موبایل، تلویزیون، سی دی و دوربین - بیش از آن که وسایل ارتباط جمعی باشند بدل به عناصر تهدیدکننده‌ای شده‌اند و صدای آژیر اتومبیل به عنوان حاشیه صوتی هر سه اپیزود از یک سو همزمانی رخدادها در محیط ثابتی را نشان می‌دهد و از سوی دیگر بازتابنده تهدید می‌شود

تماشاگران در سه ضلع صحنه را احاطه کرده‌اند و هر ضلع، نمایشگر پنجره‌ای به داخل این حریم‌های خصوصی بشمار می‌رود. این آدم ها با کشیدن پرده توری و پرده پارچه‌ای جان می‌کنند در پیله خود باقی بمانند ولی با هر بار کنار رفتن پرده‌ها با حقیقت اصلی تر زندگی روبه‌رو می‌شویم: دروغ، دورویی، پنهانکاری، خیانت. ما این جا فقط تماشاگر نیستیم و طی نمایش بدل به شخصیتی می‌شویم که کنجکاوانه – و احتمالا آمیخته به لذت - زندگی دیگران را زیر ذره بین می‌بریم. ولی خوب می‌دانیم ما هم یکی از آن پنهان کارها هستیم و وقتی شخصیت‌های گرد آمده «نگاهمان می‌کنند» در پایان خوش و بش ظاهری شان را سر داده اند، ترس برملا شدن رازها و دروغ‌های‌مان در ما جاری شده است.