بنیاد دفاع از آزادی‌ها: فرض بنیادین در توافق با ایران اشتباه است؛ آنها احتمالا بمب دارند

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری آنا، تارنمای آمریکایی «بنیاد دفاع از آزادی‌ها» طی تحلیلی در شماره ماه سپتامبر توافق هسته ای با تهران را «بدترین توافق ممکن» می‌خواند که «به ایران‌ شانس خوبی برای دستیابی به بمب اتمی را می‌دهد».

این تحلیل چندین نویسنده دارد که همگی در حوزه‌های اطلاعاتی یا سیاستگذاری آمریکا مدتی خدمت کرده‌اند:

«جیمز وولسی» مدیر پیشین سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) و رییس بنیاد دفاع از آزادی‌هاست.

«ویلیام گراهام» مشاور علمی «دونالد ریگان» رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا بود که مدیریت سازمان فضایی آمریکا (ناسا) و ریاست کمیسیون ضداختلال پالس‌های الکترومغناطیسی کنگره را بر عهده داشت.

«هنری کوپر» مدیر پیشین طرح دفاع راهبردی و مذاکره کننده ارشد در گفت‌و‌گوهای دفاعی و فضایی با اتحاد جماهیر شوروی و «فریتز ارمارث» رئیس پیشین شورای اطلاعات ملی آمریکا، نیز در تدوین این مطلب همکاری کرده اند.

همچنین «پیتر وینسنت پری» مدیر اجرایی کارگروه ملی و امنیت داخلی است که یک هیات مشورتی برای کنگره به شمار می رود. وی در کمیسیون های ضداختلال پالس‌های الکترومغناطیسی و وضعیت راهبردی کنگره و کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان و سازمان سیا خدمت کرده است.

آنان به دلایل خود درباره احتمال دستیابی تهران به سلاح اتمی اشاره می‌کنند و راه‌های زیر را برای متوقف کردن ایران برای رسیدن به سلاح اتمی پیشنهاد می‌دهند:

• منع ایران از آزمایش موشک‌های دوربرد یا ماهواره‌های در گردش


• اطمینان از سیستم‌های دفاع موشکی آمریکا که می‌توانند به موشک‌های ایران شلیک کنند


• سخت کردن شبکه برق و دیگر زیرساخت‌های حیاتی در برابر اختلال پالس‌های الکترومغناطیسی هسته‌ای


• اعمال دوباره تحریم و حمایت از مخالفان ایران و آنانی که در پی تغییر رژیم هستند


• پیگیری سیاست‌ها و برنامه‌ها برای نشان دادن اینکه آمریکا برای استفاده از گزینه نظامی به منظور خلع سلاح ایران آماده است


• تقویت تحریم و اصرار بر انطباق دادن آن با پیمان منع گسترش سلاح های هسته‌ای (ان. پی. تی).

موقعیت‌های مشابه

نویسندگان تحلیل بنیاد دفاع از آزادی‌ها تاکید می‌کنند: توافق هسته‌ای رئیس‌جمهوری «باراک اوباما» با ایران فقط یک توافق بد نیست. این، بدترین توافق ممکن است زیرا در حال حاضر ایران شانس خوبی برای دستیابی به بمب دارد.

برخلاف برنامه 65 ساله هسته‌ای و سرازیر شدن به سوی دستیابی به بمب طی 25 سال گذشته، این توافق مفروض می‌دارد ایران هیچ سلاح اتمی ندارد.

بر پایه تخمین های منابع آزاد، کشورهای دیگر طی سه تا 12 سال بمب تولید کردند:

• نخستین بمب با دو طراحی مختلف به دست آمریکا طی سه سال ساخته شد (45- 1942)


• اتحاد جماهیر شوروی نخستین بمب خود را در 6 سال آزمایش کرد (49- 1943)


• برای انگلستان این زمان به دلایل سیاسی و اقتصاد بد 12 سال طول کشید (52- 1940)


• فرانسه طی چهار سال به بمب رسید (60- 1956)


• این زمان برای چین 9 سال بود (64- 1955)


• برای هند این زمان پنج سال طول کشید (72- 1967)


• آفریقای جنوبی 10 تا 12 سال برای ساخت بمب صرف کرد (79/1977- 1967)


• پاکستان به دلایل سیاسی در سال 1998 آزمایش خود را انجام داد اما پیش از آن، بمب خود را طی 12 سال توسعه داده بود (84- 1972)


• در سال 2006 کره شمالی دست به آزمایش زد اما پیش از آن طی هشت تا 10 سال زرادخانه ای برای بمب ها و موشک های خود ساخته بود (94/1992- 1984)

تحلیلگران این اندیشکده نومحافظه‌کار آمریکایی ادامه می‌دهند: اینکه ایران باید بسیار کندتر از این حرف‌ها بمب خود را توسعه دهد، گونه‌ای از ساده‌لوحی است؛ به ویژه با توجه به اینکه روسیه و کره شمالی به آن کمک می‌کنند.

هنگامی که مخالفان ایرانی برنامه تسلیحاتی مخفی هسته‌ای ایران را در سال 2002 آشکار کردند ژنرال «یوری بالویووسکی» (Yuri Baluyevsky) معاون وقت رییس ستاد ارتش روسیه، اعلام کرد: «ایران به یقین سلاح هسته‌ای دارد. این سلاح‌های هسته‌ای، غیرراهبردی هستند... همانگونه که احتمال خطر حمله ایران به آمریکا صفر است».

دانسته‌های بالویووسکی درباره برنامه تسلیحاتی مخفی ایران آن هم زمانی که این موضوع به‌تازگی برای غرب آشکار شده بود، هنوز بدون توضیح مانده است.

گرچه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اکنون چنین چیزی نمی‌گوید، گزارش 2011 آن نه تنها ثابت می‌کند ایران یک برنامه تسلیحاتی اتمی دارد بلکه آن را «دود یک سلاح» می‌داند که ایران در اختیار دارد. پیش از سال 2003، ایران تمام دانش و تجهیزات لازم برای ساخت بمب را داشت.

حدود 12 سال پیش ایران نیمکره‌های اورانیومی را برای یک سلاح انفجاری هسته‌ای قالب‌ریزی و طراحی آن را با تست ماده انفجاری غیرشکاف‌پذیر در یک محفظه مهار تایید کرد (در پروژه منهتن طی جنگ جهانی دوم، آمریکا 16 ماه در این مرحله بود).

ایران چاشنی‌های انفجاری را که برای ایجاد یک انفجار در سلاح اتمی لازم است، طراحی کرد و توسعه داد (در پروژه منهتن این مرحله 6 ماه زمان برد).

ایران آغازگرهای نوترونی را که برای آغاز یک واکنش زنجیره‌ای شکافت در سلاح اتمی استفاده می‌شود، تولید کرد.

ایران 14 طرح عملی مختلف برای قرار دادن یک سلاح اتمی در خودرو به منظور ایجاد انفجار عظیم (اچ. یی) با کلاهک‌های موشک میان‌برد شهاب3 پیش‌نویس کرد (طراحی یک سلاح اتمی بسیار سخت‌تر از تغییر شکل یک وسیله نقلیه برای جاسازی این سلاح است و روشن می‌شود ایران قصد داشت این کلاهک را در پوشش کلاهک اچ. یی موشک شهاب 3 پنهان کند).

و ایران سیستم‌های گداخت برای یک کلاهک موشک اتمی را توسعه داد که برای شلیک زمینی یا انفجار در ارتفاع بالاتر از سه هزار متر مناسب بود (کمیسیون ضد اختلال پالس‌های الکترومغناطیسی کنگره در سال 2002 دریافت ایران پنج آزمایش گداخت روی شهاب 3 در ارتفاع بالا انجام داده است که فقط برای تمرین به منظور حملات اتمی با ایجاد پالس‌های الکترومغناطیسی کاربرد دارد).

وضع کنونی

آیا ایران به یک آزمایش کامل انفجاری برای محک زدن سلاح هسته‌ای خود نیاز ندارد؟ نه، آزمایش قطعات کافی است.

آمریکا هرگز بمب اورانیومی هیروشیما را تست نکرد- خود هیروشیما آزمایش آن بمب بود- (آزمایش سال 1945 در «آلاموگوردو» در بیابان نیومکزیکو یک بمب پلوتونیوم برای استفاده در ناکازاکی بود).

کره شمالی، پاکستان و آفریقای جنوبی به طور مخفیانه سلاح‌های هسته‌ای خود را بدون آزمایش یا سال‌ها پیش از آزمایش توسعه داده بودند. آمریکا تا سال 1992 هیچ آزمایشی نداشته است.

گزارش آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در سال 2011 هشدار می‌دهد ایران به طور مخفیانه به دنبال راه‌های استفاده از اورانیوم و پلوتونیوم در ساخت بمب از طریق امکاناتی است که برای غرب غیرقابل‌دسترسی است- که همین‌ها در توافق با ایران همچنان باقی خواهند ماند.

همانند معامله هسته‌ای «بیل کلینتون» رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا، با کره شمالی که طی آن وانمود شد برنامه تسلیحاتی مخفی هسته‌ای پیونگ‌یانگ متوقف شد، توافق هسته‌ای اوباما ایران را قادر خواهد ساخت به طور مخفیانه و برگشت‌ناپذیر به یک حکومت دارای سلاح هسته‌ای تبدیل شود.

سیاستگذاران باید تقریبا به‌یقین اطمینان یابند ایران دارای بمب و شاید کلاهک‌های هسته‌ای برای موشک شهاب3 است که برای پیمایش بین‌قاره‌ای از طریق ماهواره به کار می‌رود. ایران در چند قدمی رسیدن به بمب‌های هسته‌ای که روی قفسه هستند، متوقف نمی‌ماند.

نویسندگان تحلیل بنیاد دفاع از آزادی‌ها تاکید می‌کنند: هدف ایران دستیابی به یک نیروی موشکی هسته‌ای است که در برابر اهدافی در منطقه، اروپا و آمریکا قابل استفاده باشد.