انتشار کتابی در لبنان درباره مواضع و سیاست خارجی روحانی

به گزارش گروه رسانه‌های دیگر خبرگزاری آنا، امیدهسته ای، به نقل از القدس العربی نوشت: این کتاب که چاپ بیروت است زمینه و شرایطی که کمک کرده تا مذاکرات و توافق اخیر علی رغم مشکلات شکل بگیرد را مطرح و بررسی می‌کند. در این کتاب تاثیر مستقیم حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران در موفقیت این دوره از گفت‌و‌گو‌ها تبین می‌شود و علت آن شخصیت باورمند او به گفت‌و گو و مذاکره و تجربه بلندمدتش در امور مذاکرات هسته‌ای و غیر از آن عنوان می‌شود. همچنین ارتباط نسبتا خوب روحانی با رهبری ایران، آیت الله علی خامنه‌ای و شخصیت‌ها و نهادهای تاثیرگذار در نظام جمهوری اسلامی ایران از دیگر عوامل ذکر می‌شود. علاوه بر این موارد، پیروزی قاطع او در انتخابات ریاست جمهوری اخیر و انتخاب محمد جواد ظریف به عنوان وزیر امور خارجه در موفقیت روحانی موثر بیان می‌شود..

این کتاب می‌افزاید، روحانی شخصا ریاست گروه مذاکره کننده ایرانی را در گفت‌وگوهای هسته‌ای ایران و غرب در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ بر عهده داشته است. روحانی و تیم اش زمینه مناسبی برای بازکردن چشم انداز گفت‌وگوهای هسته‌ای ایران با آلمان، فرانسه و انگلیس را در تهران و سپس در بروکسل، ژنو و پاریس ایجاد کرند. او سیاست ساخت پل‌های اعتماد با غرب را پیش گرفت. این درحالی بود که چندین بار برنامه هسته ایران معلق شد. روحانی کشورش را از دادن هزینه سنگین برای برنامه‌های هسته‌ای دور کرد.
هنگامی که محمود احمدی‌نژاد در سال ۲۰۰۵ به صندلی ریاست جمهوری رسید روحانی موافق سیاست‌های او نبود و از مقام دبیری شورای عالی امنیت ملی ایران استعفا داد. روحانی هنگامی که نامزد ریاست جمهوری شد شعارهایی برای نجات اقتصاد ایران که ناشی از تحریم‌های غرب علیه ایران بخاطر برنامه‌ای هسته‌ای بود طرح کرد. او خواستار اعتدال در تعامل با خارج بود مانند دوران دو رئیس جمهوری سابق یعنی هاشمی و خاتمی بود. با این حال او خود را نامزدی مستقل در انتخابات معرفی کرد.

نویسنده این کتاب می‌افزاید: روحانی در برنامه‌های انتخاباتی خود بر آنچه «اشتباهات محافظه‌کاران در سایه ریاست جمهوری احمدی‌نژاد» می‌دانست، متمرکز شد. اشتباهاتی در برخوردهای تند با خارج و در مذاکرات هسته‌ای، با داخل و مخالفانش یا ناتوانی او در درمان اقتصاد ویران شده بخاطر تحریم‌های غرب.
روحانی بنا بر نظر نویسنده کتاب، تندروی در سیاست خارجی را عامل منزوی شدن بیشتر و بیشتر ایران در جهان و رسیدن غرب به اهدافش می‌داند. بنابراین او کوشش کرد درگیری و تنش‌ها را در رابطه ایران با آمریکا و تمام روابط دو جنانبه و منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران با دیگر کشورهای منطقه و جهان بکاهد.
نویسنده می‌افزاید: روحانی با افزایش تنش‌ها در رابطه ایران و کشورهای همسایه که پیرامون ایران هستند مخالفت است. او خواسته و می‌خواهد که روابط توسعه پیدا کند و بیشتر بر روی منافع اقتصادی، تجاری و سرمایه‌گذاری با ۱۵ کشور همسایه تمرکز شود و این ارتباط به بالا‌ترین سطح خود برسد.
این کتاب تبیین می‌کند روحانی را نمی‌توان یک اهل تسامح حداکثری دانست. علاوه بر اینکه او خواستار استمرار برنامه‌های هسته‌ای ایران با اهداف صلح‌ آمیز است در بخش‌های نظامی نیز دارای تجربه است و در جنگ ایران و عراق عضو شواری عالی دفاع بوده است. او مناصب نظامی در همین جنگ داشته به عنوان مثال روحانی فرمانده پدافند هوایی (۱۹۹۱-۱۹۸۶) {معاونت} جانشین فرماندهی نیروهای مسلح (۱۹۸۸-۱۹۸۹) بوده است. او مناصب متعدد نظامی در دوران ریاست جمهوری رهبری کنونی جمهوری اسلامی ایرانی یعنی آیت الله خامنه داشته است. آیت الله خامنه‌ای او را به عنوان نماینده خود در شورای امنیت ملی انتخاب کرد و روحانی در سال‌های ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۵ ریاست این شورا را بر عهده داشت. علاوه بر این، او عضویت در عالی ترین مجالس این کشور مانند مجلس خبرگان، مجمع تشخیص مصلحت، شورای عالی امنیت ملی و مرکز تحقیقات ریاست جمهوری را بر عهده داشته است.
نویسنده این کتاب عنوان می‌کند که این مناصب نشان دهنده قدرت روحانی و ارتباط اش با نهادهایی است که می‌تواند از آن‌ها بهره بگیرد. همه این‌ها هرگونه شک و شبهه را از بین می‌برد و نشان می‌دهد که رابطه او با رهبری فعلی جمهوری اسلامی ایران رابطه‌ای خوب بوده است.

ریاست روحانی در شورای عالی امنیت ملی در دوره‌های ریاست جمهوری هاشمی و خاتمی ادامه داشت و جایگاه مهم مذاکرات هسته‌ای را در دوره بسیار حساس ۲۰۰۳-۲۰۰۵ که جنگ سوم خلیج فارس که آمریکا به عراق حمله کرده بود و جورج بوش پسر ایران را تهدید به حمله نظامی کرده بود و ایران را محور شرارت نامیده بر عهده داشت.

گفتنی است دبیری شورای عالی امنیت ملی را روحانی پس از پایان بحران گروگان گیری سفارت آمریکا در تهران از نوامبر ۱۹۷۹ شروع کرد و تا ۱۴ سال بعد ادامه داد. او در شروع این کار حساس موفق شد که از میزان نگرانی‌ها ایران هراسانه غرب و مخصوصا در ماجرای برنامه هسته‌ای ایران بکاهد.

نویسنده معتقد است که پیروزی روحانی در مذاکرات به این باز می‌گردد که او حاضر شد برخی از فعالیت‌های هسته ایران را متوقف کند تا بدون اینکه از حق ایران در استفاده از انرژی هسته‌ای کوتاه بیاید اعتماد کسب کند و بتواند از این اعتمادسازی برای استفاده صلح آمیز هسته‌ای بهره بگیرد.

روحانی کوشید طبق اصول و میثاق‌های بین المللی با شفافیت با آژانس بین المللی انرژی هسته‌ای تعامل برقرار کند و امکانات لازم را برای نظارت بر برنامه‌ای هسته‌ای صلح آمیز ایران برای این آژانس فراهم سازد.

روحانی پس از انتخاب محمود احمدی‌نژاد به عنوان رئیس جمهری در سال ۲۰۰۵ از مقام خود کناره گیری کرد اما بعد از انتخاب خودش به عنوان رئیس جمهوری اجرای سیاست‌های قبلی خود را آغاز کرد.

به نسبت سیاست خارجی منطقه‌ای، روحانی تلاش کرد تا سیاستی اعتدالی مخصوصا در موضوعات خاورمیانه پیش بگیرد. روحانی فعالانه کوشید تا گفت‌وگوهای داخلی در سوریه و بحرین شکل بگیرد و با هرگونه درگیری منجر به خشونت و افراط گرایی برخورد کند. سعی او بر این بود که روابط عادلانه با کشورهای همسایه و شروع گفت‌وگو با دیگر کشور‌ها را بر اساس احترم متقابل و قوانین منطقی و قابل قبول ملت‌ها باشد.

روحانی «قدرت نرم» را در تعامل با جهان انتخاب کرد. او پیام فرهنگی ایران که مشترک با جوامع دیگر است را با وسائل ارتباطی (کتاب، تلویزیون، سینما و اینترنت) منتقل کرد. البته این اقدام او همراه با استمرار حمایت از مسائل اسلامی و عربی مخصوصا مسئله فلسطین بود. روحانی از تبعیت غرب به شکل دوره شاه دوری گزید. در حالی که جمهوری اسلامی در ایران این کشور را از کشوری تابع به کشوری همسطح با آمریکا در آسیا، شمال افریقا و جهان بزرگ اسلام تبدیل کرد.

در پایان نویسنده اظهار امیدواری کرده است که اتحاد ایران با سوریه، عراق و لبنان در منطقه شکل بگیرد، دیپلوماسی منطقه‌ای و جهانی ایران را مستمر دانسته است که روابط ایران با اروپا و مخصوصا انگلیس عادی شده، حمایت‌های ایران از فلسطین ادامه پیدا کند، مذاکرات متوقف نشده، روابط با کشورهای عربی خلیج فارس بهبود یابد، وضعیت فعلی داخلی ایران ادامه پیدا کند، بازسازی به کشور برگردد وسرمایه گذاری‌های خارجی رونق بگیرد.