بانوی فاطمی در بحران‌ها تماشاگر نیست
به گزارش خبرگزاری آنا، تصویر کنید یک شب، خبر سختی منتشر شده است؛ گوشی‌ها یکی‌یکی روشن می‌شوند. پیام‌ها پشت‌سرهم می‌آیند. هرکس چیزی می‌گوید. یکی می‌ترسد، یکی عصبانی است، یکی ناامید شده و دیگری فقط می‌خواهد خبر را برای دیگران بفرستد.
در چنین لحظه‌ای، یک سؤال مهم وجود دارد: من قرار است به این فضا چه چیزی اضافه کنم؟
ترس؟ خشم؟ شایعه؟ اختلاف؟ یا آرامش و امید؟
زن فاطمی، در چنین موقعیتی فقط یک تماشاگر نیست.
او می‌داند که احساسات، مخصوصاً در روزهای بحرانی، به‌سرعت از یک نفر به نفر دیگر منتقل می‌شوند. یک مادر نگران می‌تواند اضطرابش را به فرزند منتقل کند؛ یک جملۀ نسنجیده می‌تواند اختلافی را بیشتر کند؛ یک خبر تأییدنشده می‌تواند آرامش یک خانواده را به هم بزند.
برای همین، زن فاطمی قبل از اینکه چیزی را به دیگران منتقل کند، خودش را مدیریت می‌کند.
نه به این معنا که غمگین نمی‌شود. نمی‌ترسد. خسته نمی‌شود. اتفاقاً زن فاطمی احساس دارد؛ اما احساس، فرمانده او نیست.
اینجاست که الگوی حضرت زهرا(س) برای ما معنا پیدا می‌کند.
فاطمیه فقط یادآوری مظلومیت حضرت زهرا(س) نیست؛ یادآوری شخصیت زنی است که در یک دورۀ بسیار حساس، با شناخت و مسئولیت وارد میدان شد. وقتی مسئلۀ حقیقت و آیندۀ جامعۀ اسلامی مطرح بود، حضرت زهرا(س) سکوت را انتخاب نکردند؛ اما حضورشان هم از جنس هیجان بی‌هدف نبود. سخن گفتند، استدلال کردند و از حق دفاع کردند.
این یعنی زن می‌تواند هم دل داشته باشد و هم بصیرت؛ هم عاطفه داشته باشد و هم قدرت تصمیم درست.
امروز هم جامعه به همین ترکیب نیاز دارد. زن فاطمی قرار نیست احساسات را سرکوب کند؛ قرار است آنها را در مسیر درست به کار بگیرد.
اگر فرزندش ترسیده، به او امنیت بدهد.
اگر همسرش خسته است، امید و همراهی را به خانه برگرداند.
اگر اطرافیانش گرفتار ناامیدی‌اند، اجازه ندهد ناامیدی به یک باور عمومی تبدیل شود.
اگر اختلافی شکل‌گرفته، به‌جای افزودن بر آن، راهی برای گفت‌وگو پیدا کند.
و اگر جامعه درگیر یک مسئله مهم است، بی‌تفاوت نماند.
قرآن می‌فرماید: «وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ».
مردان و زنان مؤمن، یار و پشتیبان یکدیگرند.
پس زن مؤمن، فقط در محدوده خانه تعریف نمی‌شود؛ او نسبت به حال جامعه نیز مسئولیت دارد.
شاید پرچم مقاومت همیشه یک‌تکه پارچه در دست انسان نباشد.
گاهی پرچم مقاومت، آرامشی است که در خانه حفظ می‌کنی.
گاهی، امیدی است که به فرزندت می‌دهی.
گاهی، وحدتی است که نمی‌گذاری یک اختلاف کوچک آن را از بین ببرد.
و گاهی، خبری است که قبل از بازنشر، صحتش را بررسی می‌کنی.
اینها کارهای کوچکی به نظر می‌رسند؛ اما جامعه از همین رفتارهای کوچک ساخته می‌شود.
فاطمیه آمده است تا دوباره از حضرت زهرا(س) بپرسیم: در روزهای سخت، من چه چیزی به جامعه‌ام اضافه می‌کنم؟
زن فاطمی، کسی است که وقتی موج اضطراب بلند می‌شود، خودش موج تازه‌ای از اضطراب نمی‌سازد؛ او تلاش می‌کند ساحل امنی برای دیگران باشد.
و این هم یکی از شکل‌های پرچم‌داری مقاومت است.
انتهای پیام/
