مدیریت انرژی ایران چگونه استراتژی جنگی دشمن را فلج کرد؟ بازخوانی شکست لفاظی‌های نفتی واشینگتن

به گزارش خبرگزاری آنا، بررسی روند تحولات ۴۰ روز نخست جنگ و تطبیق آن با نوسانات قیمت نفت، از ارتباط تنگاتنگ میان بازار انرژی و مواضع مقامات سیاسی و نظامی طرف مقابل پرده برمی‌دارد؛ تحلیلی که نشان می‌دهد لحن تهدید یا تمنای دیپلماتیک دشمن، مستقیماً به کجای کانال قیمتی نفت گره خورده است.

در جریان بررسی تحولات کلان اقتصادی و امنیتی، کارشناسان با انتشار نمودار‌های تطبیقی از ۴۰ روز نخست جنگ، به الگو‌های معناداری از رفتارشناسی طرف مقابل دست یافته‌اند. این داده‌ها به روشنی نشان می‌دهد که لفاظی‌ها، تهدید‌ها و حتی اقدامات عملی مقامات آمریکایی و صهیونیستی تا چه میزان تابع نوسانات بازار نفت و قیمت انرژی بوده است.

علامت سؤال بر سر تداوم جنگ و تمایل به مذاکراتی پنهان

بررسی‌ها حاکی از آن است که اگر خط میانی مشخصی برای قیمت نفت در این بازه زمانی ترسیم شود، نقاط بالای حدود ۱۰۵ دلار و فراتر از آن تا کانال ۱۱۸ و ۱۱۹ دلار عموماً مصادف با زمان‌هایی است که طرف مقابل لحنی ملایم‌تر به خود گرفته، صحبت از مهار تنش، مدیریت بحران یا آمادگی برای پایان دادن به درگیری‌ها به میان آورده است.

برای نمونه، هنگامی که بهای نفت در فروردین‌ماه به اوج خود یعنی حدود ۱۱۹ دلار رسید، طرف مقابل بلافاصله با رویکردی متفاوت از آزادسازی ذخایر نفتی هم، چون طرح آزاد کردن ۴۰۰ میلیون بشکه نفت برای کنترل بازار تلاش کرد. این در حالی است که با کاهش قیمت نفت به کانال ۹۰ دلاری، بلافاصله ترکش لفاظی‌ها و تهدیدات تشدید شده و اظهاراتی نظیر زیر سوال بردن توان نظامی ایران یا به گروگان گرفتن اقتصاد جهان از سوی مقامات سیاسی این کشور مطرح گردیده است.

خطای محاسباتی در پالس‌های داخلی

نکته قابل تأمل در این تحلیل، رصد نقاط عطف و اشتباهات راهبردی در پالس‌های ارسالی از داخل کشور است. به عنوان مثال، در مقطعی که قیمت نفت به حدود ۱۱۸ دلار صعود کرده بود، برخی اظهارنظر‌های داخلی مبنی بر آمادگی برای پایان دادن به جنگ به شرط عدم تکرار حملات، بلافاصله بازار نفت را با ریزش مواجه ساخت و قیمت را تا ۱۰۵ دلار پایین آورد. کاهش قیمت نفت در بازار‌های جهانی بلافاصله فضای تنفس و قدرت مانور را به طرف مقابل بازگرداند تا دوباره دور جدیدی از تهدیدات و لفاظی‌ها را کلید بزند.

همچنین بررسی زمان‌بندی حملات کلیدی نشان می‌دهد که عمده ضربات سنگین در روز‌هایی رخ داده که بازار‌های جهانی بسته بوده‌اند یا بهای نفت در کانال‌های زیر ۱۰۵ دلار معامله می‌شده است.

ضرورت انضباط کلامی در حوزه دیپلماسی انرژی

این داده‌های آماری اثبات می‌کند که استراتژی طرف مقابل به‌شدت به نحوه مدیریت بازار نفت و انرژی از سوی ایران وابسته است. از این رو، کارشناسان اقتصادی و رسانه‌ای بر این باورند که در روز‌هایی که قیمت نفت در کانال‌های بالا مانند نرخ‌های بالای ۱۰۵ تا ۱۰۸ دلار تثبیت می‌شود، مسئولان و چهره‌های سیاسی داخلی باید از ارسال پالس‌های ضعف یا اظهارنظر‌هایی که موجب ریزش قیمت نفت می‌شود، اکیداً خودداری کنند؛ چرا که هرگونه انفعال کلامی در روز‌های اوج قیمت نفت، عملاً بهانه‌ای تازه برای اعمال فشار بیشتر و طولانی‌تر شدن چرخه بحران به دست حریف خواهد داد.