پاکستان تعهدات دفاعی خود را در «پیمان مکه» کم‌رنگ می‌کند

توافق مکه
منابع مطلع در پاکستان تأیید کردند اسلام‌آباد با هدف حفظ توازن در روابط خود با ایران و جلوگیری از ورود به درگیری‌های مستقیم در یمن، سیاست «حضور کم‌رنگ» را در برابر مداخلات نظامی سعودی در پیش گرفته است؛ رویکردی که با بندهای تعهدات دفاعی این کشور در قالب «پیمان مکه» تضادهای راهبردی جدی ایجاد کرده است.

به گزارش خبرگزاری آنا منابع نزدیک به دولت پاکستان در گفتگو با خبرگزاری «رویترز» فاش کردند که اسلام‌آباد به‌شدت در تلاش است تا از کشیده شدن به جنگ میان عربستان سعودی و نیروهای حوثی در یمن اجتناب کند. این کشور با در نظر گرفتن منافع حیاتی خود، تمایلی به مشارکت در عملیات‌های نظامی ریاض ندارد، به‌ویژه آنکه حفظ ثبات در روابط با جمهوری اسلامی ایران برای پاکستان یک ضرورت راهبردی محسوب می‌شود.

بر اساس گزارش منتشر شده، مقامات پاکستانی در حالی تلاش‌های دیپلماتیک خود را برای مهار تنش‌ها از طریق انتقال پیام‌های ریاض به تهران پیش می‌برند که هرگونه گزینه نظامی برای مداخله در یمن را به‌طور کامل کنار گذاشته‌اند. «سجاد حیدرخان»، سخنگوی وزارت امور خارجه پاکستان، با تأکید بر این رویکرد، اعلام کرد: «اسلام‌آباد به‌طور مستمر با تشدید تنش‌های نظامی مخالفت کرده و همواره خواستار خویشتن‌داری، گفتگو و حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات است.»

منابع پاکستانی تأکید دارند که هرگونه مشارکت احتمالی پاکستان، تنها محدود به «دفاع از خاک عربستان سعودی» خواهد بود و این کشور تحت هیچ شرایطی به اعزام نیرو برای عملیات‌های تهاجمی یا حملات تلافی‌جویانه در خاک یمن تن نخواهد داد.

با این حال، این تلاش برای حفظ بی‌طرفی، با یک چالش حقوقی و امنیتی بزرگ در داخل پاکستان روبه‌روست. بر اساس مفاد «پیمان مکه»، حمله به یکی از اعضای این پیمان (از جمله عربستان یا ترکیه)، حمله به تمام اعضا تلقی می‌شود. این بند قانونی، فضای عمل اسلام‌آباد را بسیار محدود کرده است.

در همین راستا، «خواجه آصف»، وزیر دفاع پاکستان، با اشاره به حساسیت بالای موضوع، اظهار داشت که «هیچ ابهامی وجود ندارد» که اگر درگیری‌ها به خاک عربستان سعودی سرایت کند، این پیمان دفاعی به‌طور خودکار فعال خواهد شد. این اظهارات نشان‌دهنده شکاف عمیق میان خواسته‌های دیپلماتیک اسلام‌آباد برای حفظ روابط با ایران و تعهدات سخت‌گیرانه نظامی‌اش در قالب پیمان‌های منطقه‌ای است که می‌تواند در آینده منجر به یک بحران تعیین‌کننده در سیاست خارجی پاکستان شود.

انتهای پیام/

ارسال نظر