وقتی راوی اربعین، خادم موکب می‌شود؛ «موکب رنگی‌پنگی» از ناگفته‌های مسیر نجف تا کربلا می‌گوید

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، هر سال با نزدیک شدن به اربعین حسینی، کتاب‌های متعددی درباره این آیین منتشر یا بازخوانی می‌شوند؛ آثاری که عمدتاً تجربه زائران را روایت می‌کنند. در میان این آثار، کتاب «موکب رنگی‌پنگی» نوشته بهزاد دانشگر، به جای آنکه همراه زائران قدم بردارد، کنار خادمانی می‌ایستد که سال‌هاست بی‌نام و نشان، میزبان میلیون‌ها عاشق امام حسین(ع) هستند.

دانشگر که پیش‌تر با آثاری مانند «پادشاهان پیاده» و «موکب آمستردام» تجربه روایت‌های مستند از اربعین را در کارنامه خود ثبت کرده بود، در این کتاب نیز همان شیوه روایت‌محور را ادامه داده، اما این بار سراغ کسانی رفته که کمتر دیده شده‌اند؛ خادمانی از ملیت‌های مختلف که هر یک با شیوه‌ای متفاوت به زائران خدمت می‌کنند.

شاخص‌ترین بخش کتاب، فصلی است که نام کتاب نیز از آن گرفته شده است؛ «موکب رنگی‌پنگی». موکبی کوچک که نه با دیگ‌های بزرگ غذا، بلکه با مدادرنگی، کاغذ، عروسک‌های دست‌ساز و بازی‌های کودکانه از زائران خردسال پذیرایی می‌کند. میزبانان این موکب، گروهی از زنان و دختران داوطلب هستند که هر سال برای ایجاد فضایی شاد و آرام برای کودکان، راهی عراق می‌شوند. این روایت نشان می‌دهد خدمت در اربعین تنها به اطعام و اسکان محدود نیست و می‌تواند در قالب فعالیت‌های فرهنگی و هنری نیز معنا پیدا کند.

یکی از ویژگی‌های کتاب، تنوع راویان آن است. خادمانی از ایران، عراق، افغانستان و ترکیه تجربه‌های خود را از خدمت به زائران بازگو می‌کنند؛ تجربه‌هایی که در کنار تفاوت‌های فرهنگی، نقطه مشترک همه آنها عشق به امام حسین(ع) و خدمت بی‌منت به زائران است. این ویژگی، «موکب رنگی‌پنگی» را از یک سفرنامه شخصی فراتر برده و آن را به مجموعه‌ای از روایت‌های مستند و چندصدایی تبدیل کرده است.

در بخشی از کتاب، یکی از راویان از شکل‌گیری موکب کودک می‌گوید؛ گروهی که ابتدا در اردوهای جهادی برای کودکان برنامه‌های هنری اجرا می‌کردند و سپس تصمیم گرفتند همان تجربه را به مسیر پیاده‌روی اربعین بیاورند. او روایت می‌کند که در آغاز قصد داشت تنها به عنوان زائر در پیاده‌روی شرکت کند، اما در نهایت دعوت به خدمت را پذیرفت و مسیر دیگری را تجربه کرد.

«موکب رنگی‌پنگی» در ۱۴۳ صفحه از سوی انتشارات عهد مانا منتشر شده و بیش از آنکه کتابی درباره مقصد باشد، اثری درباره آدم‌هایی است که در مسیر، بی‌ادعا خدمت می‌کنند؛ انسان‌هایی که شاید کمتر دیده شوند، اما بخش مهمی از روایت اربعین را شکل می‌دهند.