ایران حاضر |
از نانو تا پهپاد؛ دستاوردهایی که موازنه قدرت در غرب آسیا را تغییر داد
در گفتوگو با آنا اعلام شد
«آن دو»؛ تلاش قابل احترام اما با ضعفهای محسوس در اجرا
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، فیلم سینمایی «آن دو» به کارگردانی مرتضی رحیمی یکی از آثار حاضر در جشنواره فیلم فجر امسال بود که در دهمین روز از برگزاری این رویداد در کاخ رسانه به نمایش درآمد، اثری که بیش از هر چیز نحوه ورودش به جشنواره امسال، آن را به اثری ویژه تبدیل کرد.
فیلم «آن دو» در ابتدای جشنواره اصلا جزو آثار حاضر در بخش سودای سیمرغ نبود و به عنوان فیلم رزرو وارد این بخش و جایگزین «عروس چشمه» به کارگردانی فریدون نجفی شد. این در حالی است که فیلم فریدون نجفی نیز خود جایگزین «خجستگانی که در جنگ ملاقات کردهام» ساخته امیرشهاب رضویان شده بود و فقط سه روز در جشنواره امسال حضور داشت و در سینماهای مردمی به نمایش درآمد. در نهایت، اما قرعه فال به نام «آن دو» خورد و این فیلم مسافر پردیس ملت شد.
نگاهی به قهرمانان گمنام دفاع مقدس
فیلم «آن دو» با انتخاب موضوع دفاع مقدس و تمرکز بر تجربه انسانهای معمولی در زمان جنگ، تلاش کرد روایت بکر و سادهای از زندگی مردم در دل یک بحران تاریخی ارائه کند. قصهی این فیلم داستان زندگی ظفر، پسربچه ۱۲ سالهای از عشایر بختیاری است که در انتظار بازگشت اعضای خانوادهاش از جبهه است، تلاش میکند تا برادرش را به خانه برگرداند. این قصه دستمایهای آشنا در سینمای جنگی ایران است و در طول سالهای اخیر داستانهای زیادی با مضامینی مشابه بر روی پرده سینماها رفته است.
یکی از نقاط مثبت «آن دو» انتخاب سوژه و تلاش برای ادای دین به شهدای ایل بختیاری و رزمندگان مناطق محروم کشور است؛ موضوعی که به خودی خود ارزش فرهنگی ویژهای دارد و همین مسئله حضور اثر در جشنواره را به اتفاقی ارزشمند تبدیل کرده است. روایت یک خانواده بختیاری در مواجهه با جنگ، اگرچه ساده است، اما توانسته حداقل حس همدلی و ارتباط با بخشی از تاریخ اجتماعی کشور را به مخاطب منتقل کند، چیزی که برای آثاری در این ژانر، اهمیت غیرقابل انکاری دارد.
اجرایی ضعیفتر از نام سینما
با این حال، در بخش اجرا و کیفیت کلی، «آن دو» از ضعفهای مشخصی رنج میبرد. یکی از مهمترین نقدهایی که در برخی از آثار مشابه در جشنوارههای گذشته نیز مطرح شده، ضعف در پرداخت دراماتیک و شکلدهی قوی شخصیتها است، نقدی که در مورد «آن دو» هم تا حدودی وارد است. در حالی که قصه فرصت دارد فقدان، انتظار و درد جنگ را با عمق بیشتری نشان دهد، روایت اغلب به لحظات خطی و کلیشهای بسنده میکند و نمیتواند به اندازه کافی مخاطب را عمیقاً با دغدغههای درونی شخصیتها مواجه کند. این کمبود عمقِ دراماتیک باعث میشود اثر در ایجاد همان سوگیری هیجانی مورد انتظار از فیلمهای جنگی ناکام بماند.
از منظر فنی نیز، «آن دو» در سطح آثار پرهزینه صنعتی جشنواره ظاهر نشده است. طراحی صحنه، لوکیشن و جزئیات بصری در بسیاری سکانسها قابل قبولاند، اما هماهنگی میان اجزاء تصویر، صدا و ریتم روایت برخی اوقات از یک اثر منظم جشنوارهای فاصله دارد. این وضعیت زمانی بیشتر به چشم میآید که فیلم را در کنار دیگر آثار همجنس خود قرار دهیم؛ آثاری که نهتنها پیام و موضوع داشتهاند، بلکه از نظر فرم و زبان سینمایی توانستهاند مخاطب را با خود همراه کنند. در اصل میتوان گفت «آن دو» نه در حد و اندازه یک اثر سینمایی که بیشتر شبیه ساختههای تلویزیونی است.
در مجموع، «آن دو» را میتوان تلاشی قابل احترام، اما نیمهکاره در ژانر دفاع مقدس دانست — فیلمی که سوژه و نیت خوبی دارد و برایش میتوان ارزش قائل بود، اما در اجرا، عمق داستانی و ارتباط با مخاطب، چند گام عقبتر از آثاری قرار میگیرد که معمولاً در جشنواره فیلم فجر انتظارشان میرود. «آن دو» نمونهای است از سینمایی که به جای شتاب در ارائه پیام، نیاز دارد بیش از پیش روی ساختار دراماتیک و زبان سینماییاش کار کند تا بتواند در فضای جدی و حساس رویدادی در حد و اندازه جشنواره فجر دیده شود.
انتهای پیام/
