بیمه توانبخشی در ایران نا‌به‌سامان است/ در آرزوی دست و پای مصنوعی

به گزارش گروه سلامت خبرگزاری آنا، بحث بیمه توانبخشی در ایران نامشخص است. به گفته بسیاری از افراد توانیاب حق زندگی از افرادی که دچار نقص عضو به خصوص پا هستند، گرفته شده است و افرادی که توان مالی پرداخت هزینه‌های سنگین پروتز را ندارند، حق قدم برداشتن را هم ندارند و باید در خانه بشینند و اغلب دچار افسردگی می‌شوند. آنطور که معلوم است شورای عالی در بیمه و حتی بهزیستی بسیار ضعیف عمل کرده و درباره این موضوع همه از مسئولیت شانه خالی می‌کنند.

چندی پیش محمود کاری رییس هیات مدیره و مدیرعامل انجمن ندای معلولان ایران درباره وضعیت معیشتی افراد دارای معلولیت گفت: افراد دارای معلولیت به طور کلی حتی اگر در دهک‌های بالا و افرادی با درآمد مکفی و بالا باشند به دلیل هزینه‌های جانبی که در زندگی افراد دارای معلولیت وجود دارد از قبیل تهیه پروتز دست و پا و بریس و خرید ویلچر و و سایر ملزومات توانمندسازی که به تحرک آن‌ها کمک کند دچار مشکل هستند، چراکه هزینه این ملزومات در حال حاضر بسیار گران شده است.

مدیر عامل انجمن ندای معلولان گفته است: وزارت رفاه و دولت کمک‌های نقدی خود را از معلولان متوسط و خفیف قطع کرده اند و معلولان شدید هم که منبع درآمدی ندارند باید مطابق ماده ۲۷ قانون جامع حمایت از افراد دارای معلولیت حداقل حقوق وزارت کار را دریافت کنند که اکنون اینطور نیست.

کاری ادامه داده است: معلولان متوسط و خفیف افرادی هستند که به دلیل مشکلات جانبی که از معلولیت بر زندگی آن‌ها مترصد می‌شود باید مورد حمایت قرار بگیرند. به طور مثال اگر یک فرد دستش از مچ قطع شده باشد برای او معلولیت خفیف در نظر گرفته می‌شود، اما همین فرد در زندگی هزاران مشکل دارد از جمله اینکه نمی‌تواند کار گیر بیاورد. نمی‌دانم چه سیاستی اعمال می‌شود و سازمان بهزیستی با وجود کارشناسان خوب، چرا ساز و کار‌های پرداخت کمک‌هزینه‌های معیشتی یا هزینه‌های جانبی و… به معلولان متوسط و خفیف را قطع می‌کنند. 

ممکن است با افزایش هزینه ها روبرو شویم! 

در این رابطه مدیرکل توانبخشی جمعیت هلال‌احمر گفته است: اگر بیمه‌های پایه همچنان خدمات ارتز و پروتز را پوشش ندهند، با افزایش چشم‌گیر هزینه دست و پای مصنوعی و ارتز‌های کمک حرکتی، معلولیت افراد منجر به خانه‌نشینی و خروج آن‌ها از مشاغل کنونی و بازار کار می‌شود.

پیمان پیشگاهی مدیر کل توانبخشی این جمعیت گفت: در اغلب کشور‌های دنیا، حتی جوامع درحال توسعه، بیمه‌های پایه خدمات توانبخشی از جمله تهیه ارتز‌ها و پروتز‌های کمک حرکتی را، سال‌ها پیش تحت پوشش قرارداده‌اند؛ چراکه بازگشت توان‌خواه به زندگی عادی برابر با اشتغال او و جلوگیری از پرداخت هزینه‌های بلند مدت درمانی توسط بیمه‌هاست.

وی ادامه داد:، اما در کشور ما بیمه‌های پایه حاضر شده‌اند؛ سال‌ها هزینه‌های درمانی و از کارافتادگی معلولان را بپردازند، ولی از پوشش خدمات توانبخشی امتناع کنند. بیمه‌های پایه بی آنکه به صدمات روحی و جسمی خانه‌نشینی توجه کنند؛ توان‌خواهان را از بازگشت به محیط کار و جامعه دور می‌کنند.

پیشگاهی افزود: اغلب توان‌خواهان در حوادث رانندگی با خودرو‌های ارزان و کم کیفیت یا در محیط‌های کاری صنعتی، ساختمانی و فنی دچار حادثه می‌شوند و دست یا پای خود را از دست می‌دهند. بنابرین بیشتر آن‌ها از اقشار کم‌برخوردار جامعه هستند و پشتوانه مالی لازم را برای دریافت پروتز و لوازم کمک حرکتی ندارند.

وی یادآوری کرد: جمعیت هلال احمر با ۶۰ سال تجربه توانبخشی در ایران به عنوان اولین و بزرگترین ارائه کننده خدمت به توان‌خواهان، در حال حاضر ۱۹۶ واحد توانبخشی در سراسر کشور دارد که بخشی با عنوان مددکاری در کنار آن‌ها فعال است. بخش‌های مددکاری با همکاری سازمان داوطلبان هلال احمر و همچنین خیران حوزه سلامت در کشور، بسیاری از هزینه‌های افراد کم بضاعت و مستضعف را پرداخت می‌کنند.

مدیرکل توانبخشی هلال احمر افزود:، اما افزایش کم سابقه قیمت تجهیزات پزشکی و توانبخشی در سال‌های اخیر بین کمک‌های مالی خیران در بخش‌های مددکاری و تقاضای معلولان جسمی حرکتی شکافی ایجاد کرده که ممکن است در سال ۱۴۰۱ به دره‌ای عمیق تبدیل شود.

پیشگاهی تاکید کرد: خدمات توانبخشی مراکز هلال احمر به خصوص در تامین ارتز و پروتز در حال حاضر با کیفیت مطلوب و بسیار ارزان‌تر از بخش خصوصی به توان‌خواهان ارائه می‌شود.

مدیرکل توانبخشی جمعیت هلال احمر گفت: بسیاری از مردم گمان می‌کنند اگر فردی یک دست یا پای مصنوعی دارد؛ می‌تواند یک عمر را بدون هیچ هزینه و اقدام خاصی زندگی کند. درحالیکه بهترین پروتز‌ها عمری بیش از چند سال ندارند و افزایش قیمت‌ها باعث شده آمار تعمیرات پروتز و ارتز در واحد‌های توانبخشی ما افزایش و آمار تعویض آن‌ها کاهش یابد. معنی این آمار افزایش آلام توان‌خواهان در کشور است.

گفتنی است افراد دارای معلولیت هر چقدر هم درآمد داشته باشند، باز هم برای هزینه‌های جانبی زندگی‌شان کافی نیست، این هزینه‌های جانبی مازاد بر هزینه‌های متداول زندگی از قبیل مسکن، هزینه تحصیل، خوراک و پوشاک و… است. برخی از افراد دارای معلولیت متوسط و یا شدید درآمدشان از حقوق کارافتادگی که از تامین اجتماعی می‌گیرند هنوز به حداقل حقوق که در حال حاضر ۶ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان است نمی‌رسد، اما متاسفانه سازمان‌های حمایتی حمایت‌شان را از معلولان به ویژه معلولان متوسط قطع کرده‌اند.