رئیس دانشگاه تهران: دانشکدگان مدیریت به سوی مرجعیت جهانی حرکت کند

به گزارش خبرگزاری آنا، آئین معارفه رئیس دانشکدگان مدیریت دانشگاه تهران، با حضور محمدحسین امید، رئیس دانشگاه تهران، جمعی از استادان، مدیران و کارکنان در تالار الغدیر این دانشکدگان برگزار شد.

محمدحسین امید، رئیس دانشگاه تهران در این مراسم، با اشاره به شرایط متغیر کنونی بر ضرورت دقت و هوشیاری مدیران در همراهی با نیاز‌های جامعه و وضعیت کشور و جایگاه جهانی علمی آن گفت: دانشکده مدیریت با تکامل و جامعیت خود، در سطح ملی و منطقه‌ای جایگاه درخشانی کسب کرده و مدیران موفق و متخصصی که در آن تحصیل کرده‌اند، در بالاترین سطوح تصمیم‌سازی کشور حضور دارند.

وی با اشاره به توسعه زیرساختی این دانشکدگان در سال‌های اخیر و نیاز به تکمیل زیرساخت‌ها و تداوم اقدامات توسعه‌ای، اظهار داشت: ویژگی متمایز دانشکدگان مدیریت، جامعیت آن است؛ این دانشکدگان نه‌تنها در سطح ملی، بلکه در تراز‌های مختلف بر رتبه‌ها و جایگاه‌های علمی کشور اثرگذار است و انتظار من از اساتید، دانشجویان و مدیریت جدید، این است که دانشکده را به سوی مرجعیت جهانی سوق دهند.

دانشکده‌های مدیریت، مهم‌ترین بخش‌های دانشگاه هستند

عباس مصلی‌نژاد، استاد دانشگاه تهران و مدیرعامل بنیاد فرهنگی مصلی‌نژاد نیز در این مراسم، در تحلیل پویایی‌های جهانی، به تفاوت بنیادین میان کشور‌های شمال (صاحب تکنولوژی و سرمایه) و کشور‌های جنوب (صاحب مواد خام و نیروی کار ارزان) پرداخت و با استفاده از سه کلیدواژه فرد، سیستم و سیاست استدلال کرد که علت بازماندن برخی جوامع از توسعه، در گرو نوع تعریف سیاست است.

وی تاکید کرد: وقتی سیاست به جای سیستم‌محوری، توسط فرد تعریف و اجرا شود، جایش را به اقتدارگرایی و دیکتاتوری می‌دهد؛ در این حالت، سیستم معنای خود را از دست داده و صرفاً ابزاری برای استقرار نظم‌های گذرا و لرزان می‌گردد. تفاوت میان ثبات پایدار و فروپاشی‌های سیاسی، در میزان تکیه بر ساختار‌های سیستمی به جای اراده‌های فردی نهفته است.

مصلی‌نژاد با نگاهی به جایگاه دانشگاه اظهار داشت: عقل سلیم و تفکر سیستمی، هسته اصلی هر دانشگاهی است، اما این نقش در دانشکده‌های مدیریت برجسته‌تر است؛ چراکه مدیریت، در واقعیت امر، همان ترسیم نقشه راه و ارائه مسیر توسعه است.

وی با طرح یک استعاره هشداردهنده افزود: اگر اشتباه یک مهندس یا پزشک محدود به یک اثر است، اشتباه در طراحی یک سیستم مدیریتی و سیاسی، می‌تواند جامعه را به سمت نابودی توسعه، اقتدار و جایگاه شایسته جهانی سوق دهد.

از جهش ژنتیکی تا اتاق فکر توسعه

طاهر روشندل اربطانی، رئیس سابق دانشکدگان مدیریت نیز در این مراسم، در روایت نخست از دوران مدیریت خود، بر ضرورت گذار از ساختار‌های عمومی به ساختار‌های تخصصی و کارکردی تأکید کرد و با اشاره به اهمیت استراتژیک رشته مدیریت در توسعه کشورها، از بازسازی ساختاری دانشکده خبر داد که در آن، گروه‌های آموزشی از حالت پراکنده خارج و بر اساس تخصص‌های دقیق (مانند مدیریت مالی و حسابداری) بازتعریف شدند.

وی این تحول را که منجر به تبدیل دانشکده مدیریت به دانشکدگان مدیریت شد، نه یک تغییر نام اداری ساده، بلکه جهش ژنتیکی در تاریخ آموزش مدیریت دانست؛ تحولی که با هدف تربیت مدیران و کارشناسان متناسب با نیاز‌های روز جامعه و با تکیه بر ظرفیت‌های علمی نوین، مسیر رشد و تخصص‌گرایی را برای دانشجویان هموار کرد.

روشندل در ادامه به دو ستون اصلی پایداری یک نهاد علمی، یعنی هویت نمادین و پیوند با دنیای واقعی پرداخت و با تبیین فلسفه ساخت سردر بزرگ دانشکده، آن را فراتر از یک سازه معماری، آستانه‌ای برای تجربه روانی ورود از دنیای روزمره به قلمرو تفکر و عقلانیت، و نمادی از در‌های گشوده دانشگاه به سوی جامعه و صنعت توصیف کرد.

وی همچنین با معرفی مرکز توسعه رهبران کسب‌وکار، از تحقق رؤیای شکستن دیوار‌های میان دانشگاه و بازار سخن گفت و تاکید کرد: رسالت اصلی دانشکده، تبدیل شدن به یک اتاق فکر و موتور محرک توسعه است؛ جایی که از طریق ایجاد نهاد‌های میانجی، شکاف میان دانش نظری و نیاز‌های عملی صنعت پر شده و نقشه راه آینده اقتصاد و مدیریت کشور ترسیم می‌شود.

تجربه گذشتگان و پویایی نسل‌های جدید محور فعالیت خواهد بود

ساسان مهرانی، رئیس جدید دانشکدگان مدیریت نیز در این جلسه، در سخنان خود با نگاهی مسئولیت‌پذیر، بر ضرورت تکریم زحمات گذشتگان و تداوم مسیر آبادانی دانشکده مدیریت تأکید کرد. وی با بازشناسی نقش کلیدی اساتید و مدیران پیشین در شکل‌گیری اعتبار امروز این مجموعه، خاطرنشان کرد: مدیریت دانشکده نه یک جایگاه، بلکه امانت و مسئولیتی سنگین و نیازمند پیوند میان تجربه گذشتگان و پویایی نسل‌های جدید است.

دکتر مهرانی با اشاره به پتانسیل بالای دانشکده در جذب اعضای علمی برجسته و توانایی آن برای ارتقا به جایگاهی فراتر، مسیر پیشِ رو را دشوار و پرچالش دانست، اما با تأکید بر نقش سرمایه انسانی از جمله اساتید تا کارکنان اداری، هدف اصلی را ارائه کارنامه‌ای قابل قبول و خدمت به این میراث علمی عنوان کرد؛ مسیری که در آن، تداوم برنامه‌های راهبردی و تقویت جایگاه دانشکده در نظام دانشگاهی، اولویت نخست و عهد قلبی ایشان خواهد بود.