محمدمهدی خیرجو خبرداد:
از موسیقی تا نقاشی
پژوهش‌های حوزه رمزنگاری باید خروجی عملیاتی در صنعت و جامعه داشته باشند
به گزارش خبرنگار آنا، بیست‌وسومین کنفرانس بین‌المللی انجمن رمز ایران صبح امروز (چهارشنبه) با حضور اساتید، پژوهشگران، دانشجویان و فعالان صنعت در دانشگاه صنعتی امیرکبیر برگزار شد.
عباس سروش، رئیس دانشگاه صنعتی امیرکبیر، در مراسم افتتاحیه این رویداد ضمن عرض خیرمقدم به مهمانان و شرکت‌کنندگان، از زحمات همکاران خود در دانشگاه و اعضای انجمن رمز ایران تقدیر کرد و گفت: برگزاری یک رویداد یک یا دو روزه، مستلزم ماه‌ها و گاه بیش از یک سال تلاش مقدماتی است تا کار‌ها به نحو احسن انجام شود.
وی با اشاره به بازدید خود از نمایشگاه حاشیه‌ای این کنفرانس، این رویداد را آبرومند، چشمگیر و با استقبال مناسب ارزیابی کرد و ابراز امیدواری نمود که حاضران بتوانند نهایت استفاده را از دستاورد‌های نمایشگاه ببرند.
رئیس دانشگاه صنعتی امیرکبیر در ادامه با اشاره به اینکه تخصص اصلی‌اش ارتباطی با رمز، امنیت اطلاعات یا رمزنگاری ندارد، به ریشه‌دار بودن فرهنگ «رمز، ایمان و اشاره» در تاریخ و ادبیات ایران زمین اشاره کرد و افزود: این موضوع صرفاً منحصر به دانش جدید و کامپیوتر نیست؛ در فرهنگ ما افراد ترجیح می‌دادند مسائل خود را بدون تصریح و با زبان کنایه بیان کنند. همین چند وقت پیش بود که شاعر معاصر ما، مرحوم هوشنگ ابتهاج (سایه)، غزل معروف خود را با این مطلع سرود: نشود فاش کسی آنچه میان من و توست...» همچنین حافظ و مولانا نیز در اشعار خود تعابیر مختلفی با غلظت‌ها و رقت‌های متفاوت از این مفهوم ارائه داده‌اند.
سروش با یادآوری تاریخچه‌ای از روش‌های رمزنگاری در جنگ‌ها و مراودات تاریخی پادشاهان ایران و حتی بازی‌های دوران کودکی خود (مانند برعکس گفتن کلمات و زبان زرگری)، خاطرنشان کرد: امروز با پیشرفت علم، تکنولوژی، گسترش داده‌ها و پیچیده‌شدن سیستم‌های حکومتی و اداری، داستان متفاوت شده و با حجم عظیمی از اطلاعات رو‌به‌رو هستیم که نیازمند صیانت و محرمانگی است؛ چنان‌که حافظ می‌گوید: گفتوگو با نامحرم نباشد...».
رئیس دانشگاه امیرکبیر سپس مسئله مهمی را در حوزه امنیت اطلاعات مطرح کرد و گفت: گاهی این سوال پیش می‌آید که آیا سیاستی که در کشور شروع کرده‌ایم و همه وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها ملزم به تجمیع داده‌ها در یک پایگاه معتبر شده‌اند، در راستای امنیت اطلاعات درست است یا اینکه پراکندگی و ساختار شبکه‌ای کارایی بهتری دارد؟ حداقل تجربه ۱۷-۱۸ ماه اخیر و دو جنگ اخیر برای ما می‌تواند گران‌سنگ باشد که فکر کنیم آیا اطلاعات را متمرکز کنیم یا گسترده نگه داریم؟ هر کدام مزایا و معایبی دارد؛ اطلاعات متمرکز برای دسترسی کاربران راحت‌تر است، اما برای مهاجمان و کسانی که می‌خواهند به داده‌ها دسترسی پیدا کنند یا آنها را از بین ببرند نیز طعمه‌ای دم‌دستی‌تر محسوب می‌شود، در حالی که ساختار پراکنده شاید از نظر امنیتی ضریب حفاظت بالاتری داشته باشد.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با طرح یک نقد راهبردی درباره کارآمدی همایش‌های علمی کشور، تصریح کرد: من در هر کنفرانسی که شرکت می‌کنم، می‌پرسم این همایش چندمین دوره است؟ و در طول این ۳۰ و خورده‌ای سال برگزاری، چه میزان مابه‌ازای بیرونی برای این مقالات در صنعت و جامعه ایجاد شده است؟ آیا به همان میزان که مقالات ما پیشرفته‌تر می‌شود، صنعت و جامعه نیز در عمل از این پژوهش‌ها استفاده می‌کنند یا ما دانشگاهیان کار خودمان را می‌کنیم و آموزش، پژوهش و انتشارات مسیر خود را می‌روند و بیرون راه خود را؟ البته نمایشگاه نشان داد که حوزه رمز جزء موضوعاتی است که برون‌داده‌های آموزشی و پژوهشی آن باید بلافاصله در جامعه نمود پیدا کند.
سروش در همین راستا توصیه کرد: رتبه‌های برتر و نخبگان دانشگاه ما در حوزه‌های داده و علوم کامپیوتر باید به شکل حرفه‌ای‌تر وارد فرآیند و تیم‌های کنفرانس شوند تا پس از دو سال برگزاری، پیشرفت‌های نظری با مابه‌ازای بیرونی و صنعتی آن سنجیده شود و پای صنعت بیش از پیش به این رویداد‌ها باز شود.
انتهای پیام/
