اشتباه محاسباتی دشمن

به گزارش خبرگزاری آنا، گاهی دشمن، همه‌چیز را حساب می‌کند؛ تعداد موشک‌ها، هواپیماها، تجهیزات، تحریم‌ها، فشارهای اقتصادی، قدرت رسانه‌ای و حتی میزان خسارتی که می‌تواند وارد کند. اما یک چیز را نمی‌تواند به‌راحتی روی کاغذ بیاورد: دل یک ملت.

تاریخ دفاع مقدس، پر از محاسباتی است که روی میز دشمن درست به نظر می‌رسید، اما وقتی پای میدان به میان آمد، نتیجه چیز دیگری شد.

دشمن گمان می‌کرد با حمله می‌تواند ملت ایران را از پا بیندازد؛ اما جوان‌هایی را دید که با دست خالی در برابر ارتشی مجهز ایستادند. گمان می‌کرد فشار و سختی مردم را از انقلاب و کشور جدا می‌کند؛ اما خیلی وقت‌ها همین سختی‌ها، مردم را به هم نزدیک‌تر کرد.

اشتباه دشمن فقط این نبود که توان نظامی ایران را درست نشناخت؛ او یک حقیقت بزرگ‌تر را درست محاسبه نکرد: ایمان مردم را.

ایمان را نمی‌شود با عدد سنجید. غیرت را نمی‌شود در جدول‌های نظامی وارد کرد. محبت به وطن را نمی‌شود با ابزارهای اطلاعاتی اندازه گرفت. و اراده یک ملت برای ایستادن پای باورهایش، همیشه قابل پیش‌بینی نیست. در میدان‌های امروز هم همین مسئله خودش را نشان می‌دهد. دشمن ممکن است امکانات بیشتری داشته باشد، رسانه بیشتری در اختیار داشته باشد و نقشه‌های پیچیده‌تری طراحی کند؛ اما باز هم یک سؤال اساسی باقی می‌ماند:

آیا مردم ایران آن چیزی هستند که دشمن در اتاق‌های فکرش تصور کرده است؟

اگر مردم را فقط با میزان درآمد، مشکلات، اختلاف‌نظرها یا گلایه‌هایشان بسنجی، ممکن است به یک نتیجه برسی؛ اما مردم را باید در لحظه‌ای دید که پای ایران، امنیت، عزت و حقیقت در میان است.

آن وقت است که بسیاری از محاسبات تغییر می‌کند. این همان چیزی است که دفاع مقدس به ما یاد داد؛ و جنگ‌های امروز نیز دوباره آن را به یادمان آوردند: قدرت یک ملت فقط در سلاح‌هایش نیست؛ در دل‌هایی است که حاضر نیستند تسلیم شوند. دشمن ممکن است قدرت نظامی را محاسبه کند، اما اگر ایمان، همدلی، غیرت و امید مردم را از محاسباتش حذف کند، مهم‌ترین بخش معادله را ندیده است.

حکایت همچنان باقی است…

و شاید یکی از درس‌های مهم این حکایت برای ما این باشد که خودمان هم ارزش سرمایه‌هایی را که داریم فراموش نکنیم.

اگر دشمن روزی در محاسبه مردم ایران اشتباه کرد، ما نباید در شناخت قدرت ایمان، وحدت و ایستادگی خودمان اشتباه کنیم.

چون گاهی پیروزی، از جایی آغاز می‌شود که یک ملت باور می‌کند:

آن‌قدرها هم که دشمن فکر می‌کند تنها نیستیم؛ خدا هست، مردم هستند و هنوز می‌شود ایستاد.