دانشگاه پساجنگ باید پناه روانی و عقلی جامعه باشد+ فیلم

علی خورسندی، رئیس مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی، در گفت‌و‌گو با خبرنگار آنا، در تبیین نقش استادان و دانشگاه‌ها در دوران پساجنگ، اظهار کرد: مهم‌ترین رسالت اساتید، دو مسئولیت اساسی است؛ یکی خودمراقبتی و دیگری دیگرمراقبتی. خودمراقبتی یعنی معلم باید مراقب کنش، روش و منش خودش باشد. رسالت دوم، دیگرمراقبتی است؛ یعنی استاد باید مراقب عزت‌نفس، اعتمادبه‌نفس و پرورش شخصیت شاگردش باشد.

خورسندی با اشاره به وظایف دانشگاه در شرایط پساجنگ، توضیح داد: دانشگاه همان‌طور که در پیشاجنگ و در دل جنگ نقش ایفا می‌کند، در پساجنگ هم می‌تواند و باید نقش مؤثری داشته باشد. یکی از آثار وضعی منفی جنگ، وضعیت روان‌شناختی‌ای است که بر اجتماع دانشگاهیان تحمیل می‌شود. بخشی از استادان و جمعی از دانشجویان ما شهید شده‌اند و خانواده‌هایشان آسیب دیده‌اند و دوری از کلاس درس و محیط اجتماعی دانشگاه، خود به‌تنهایی یک آسیب روانی برای دانشجویی است که در اوج جوانی و شوق زندگی و ارتباط با اجتماع قرار دارد.

او تأکید کرد: دانشگاه در وهله اول باید مراقبت‌های انسانی، اخلاقی، رفتاری و روانی از جامعه دانشگاهیان، به‌ویژه دانشجویان، انجام دهد. به معنای واقعی، دانشگاه به خاطر دانشجو و برای دانشجوست. منِ استاد زمانی معنا پیدا می‌کنم که دانشجو در محیط دانشگاه حضور داشته باشد.

رئیس مؤسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی در توضیح ابعاد دیگر نقش دانشگاه افزود: دانشگاه‌ها عقل منفصل و خرد منفصل جامعه هستند. باید به دیگر نهاد‌ها و سازمان‌ها کمک کنند؛ از لحاظ سناریونگاری، سیاست‌گذاری و تدوین برنامه‌هایی که در شرایط حساس جنگ و پساجنگ مورد نیاز است. از این منظر، دانشگاه باید مراقب نقش اجتماعی خود باشد.

خورسندی در ادامه تاکید کرد: از منظر دیگر، دانشگاه باید مراقب جامعه و اجتماع مربوط به کامیونیتی خود یعنی استاد، کارمند، دانشجو، علم، آزمایشگاه و ارتباط آنها با جامعه و همه نهاد‌ها و از طرف دیگر نهاد‌های دولتی و نهاد‌های مردمی تا افکار عمومی و حوزه عمومی باشد. بنابراین؛ دانشگاه باید نقش خود را در قبال همه این سطوح به‌خوبی ایفا کند.