هنر در تنگنای معیشت/ تحریم اجراها به نفع چه کسی است؟

به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، در سال‌های اخیر، تئاتر و موسیقی بیش از هر زمان دیگری با بحران‌های پیاپی مواجه بوده‌اند؛ از تعطیلی‌های ناخواسته گرفته تا کاهش شدید مخاطب و بالا رفتن هزینه‌های تولید. با این حال، در شرایط امروز کشور و هم‌زمان با اعتراض‌ها به گرانی‌ها و فشارهای اقتصادی، گروهی بر تحریم اجراهای هنری تأکید دارند؛ تصمیمی که پیامدهای آن تنها متوجه صحنه و سالن نیست، بلکه زندگی صدها خانواده را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هنر فقط صحنه نیست، معیشت است

برای بسیاری از فعالان حوزه تئاتر و موسیقی، هنر نه سرگرمی که شغل اصلی است. بازیگر، نوازنده، طراح صحنه، صدابردار، نورپرداز و ده‌ها نیروی پشت‌صحنه از همین اجراها ارتزاق می‌کنند. توقف یا تحریم اجراها، مستقیماً به سفره‌هایی فشار می‌آورد که پیش از این نیز زیر بار تورم خم شده‌اند.

همه هنرمندان یک‌دست نیستند

نگاه یکسان به همه هنرمندان، ساده‌سازی واقعیتی پیچیده است. بدنه‌ اصلی هنر کشور را افرادی تشکیل می‌دهند که مستقل کار می‌کنند، وابستگی نهادی ندارند و گاه خودشان بیش از مخاطب، درگیر مشکلات اقتصادی و اجتماعی‌اند. فشار آوردن به این گروه، نه پیام روشنی به ساختارهای تصمیم‌گیر می‌دهد و نه گره‌ای از بحران‌های موجود باز می‌کند.

نقش مردم؛ انتخاب آگاهانه نه حذف کامل

مخاطب حق انتخاب دارد؛ حق اینکه بلیت نخرد، نرود یا نپسندد. اما حذف کامل تئاتر و موسیقی از سبد زندگی، به‌ویژه در روزهایی که جامعه بیش از همیشه به تخلیه روانی، گفت‌وگو و همدلی نیاز دارد، می‌تواند آسیب‌زا باشد. هنر در بزنگاه‌های تاریخی، همواره یکی از کم‌هزینه‌ترین راه‌های تاب‌آوری اجتماعی بوده است.

مسئولیت نهادها؛ حمایت به‌جای رهاسازی

در این میان، نقش نهادهای فرهنگی بیش از هر زمان دیگری پررنگ است. حمایت هدفمند، کاهش هزینه‌های سالن‌ها، شفافیت در سیاست‌گذاری و درک شرایط واقعی هنرمندان، می‌تواند مانع از آن شود که بار بحران‌های اقتصادی مستقیماً بر دوش فعالان هنر بیفتد.

در شرایط بحرانی، تحریم هنر نه فشار مؤثر اجتماعی است و نه راه‌حلی پایدار. تئاتر و موسیقی بخشی از زیست فرهنگی و اقتصادی جامعه‌اند؛ حفظ آن‌ها، به معنای حمایت از معیشت، گفت‌وگو و نفس کشیدن جامعه است. شاید امروز بیش از هر زمان دیگری لازم باشد هنر را نه قربانی بحران‌ها، که همراه عبور از آن‌ها بدانیم