پیشنهاد سردبیر
آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

شاخه زیتون در دست، انگشت روی ماشه؛ دکترین جدید تهران

پیام صریح تهران به کاخ سفید از کانال آنکارا

چرا نسخه «فشار حداکثری» دیگر در تهران شفا نمی‌دهد؟

خطای محاسباتی در اتاق‌های فکر واشنگتن

نگاه مخاطب؛

تنگه ابوقریب؛ عالی در فن و فیلمبرداری، معمولی در فیلمنامه

6711.jpg

تنگه ابوقریب از فیلم‌های ژانر دفاع مقدس بود که هم در زمان جشنواره فجر و هم در زمان اکران خود که به تازگی به پایان رسیده است، توجه مخاطبان و منتقدان را به خود جلب کرد. در ادامه نقدی را که یکی از مخاطبان خبرگزاری آنا برای این فیلم نگاشته است را با هم می‌خوانیم:


تنگه ابوقریب ساخته بهرام توکلی در ژانر «جنگی» است و نخستین تجربه این فیلمساز نواندیش در این گونه از سینما است. کلیه مسائل مربوط به فرم و اجرای این اثر با ظرافت هنری و حتی منحصر‌به‌فردی آرایش شده و برای سینمای جنگی بی‌رمق ایران یک رویداد مهم و تأثیرگذار به حساب می‌آید.


این فیلم در رشته‌های فنی و اجرایی یک جهش رو به رشد است و می‌تواند برای سینمای ایران و حتی بسیاری از کشورهای صاحب صنعت سینما مورد مثال باشد.


فیلمبرداری خوش‌فرم و حیرت‌انگیز حمید خضوعی ابیانه با درخشش و موفقیت توانست نیمی از مسئولیت انتقال پیام فیلم را به عهده بگیرد. پلان‌های رو به خورشید و حرکت‌های دوربین که هم وامدار سینمای مستند است و هم ریشه در سینمای روایی و داستانی دارد، بیشتر از بضاعت فنی سینمای اجتماعی ایران و شبیه به سینمای اکشن و درجه یک آمریکا است.


گریم و صحنه و جلوه‌های ویژه میدانی هم توانسته‌اند جور باقی ماجراهای اجرا را به دوش بکشند و از تنگه ابوقریب یک فیلم مورد قبول بسازند. بازیگران در حد یک درام وضعیت محور و ضدقصه، قابل قبول بودند و در اندازه خواست تماشاچی از این اثر پذیرفتنی جلوه کردند.


اما شاید مسئله مهم و اساسی این فیلم، فیلمنامه است. فیلمنامه تکلیف مشخصی ندارد و نمی‌داند چه باید بکند. اگر قرار است ساختار فیلمنامه سه پرده‌ای باشد (بر اساس روند، حوادث و اتفاقاتی که برای نقش امیر جدیدی می‌افتد) چرا از باقی مصالح این ساختار بهره‌ای ندارد، اگر همچون «غلاف تمام فلزی» استنلی کوبریک دو پرده‌ای است چرا آغاز، میانه و پایانی شبیه به سه پرده‌ای‌ها دارد. فیلمنامه، تک پرده‌ای هم نیست ؛که اگر این چنین می‌بود، تماشاچی کمبود و نبود قصه را فراموش کرده و شبیه به یک وضعیت حال استمراری با آن برخورد می‌کرد.


در مجموع باید گفت تنگه ابوقریب با تمام تکنیک‌هایی که به سینمای ایران ارزانی کرد فیلم خوبی نیست و نمی‌تواند تماشاچی اثر را بیرون از سالن سینما دچار تجربه یا تفکری کند که انتظارش را از سینما و یک فیلم خوب داریم.


شهرام شمس‌پور


 انتهای پیام/4072/


انتهای پیام/

ارسال نظر