12:55 25 / 07 /1405
آخرین وضعیت کتف قهرمان جوانان جهان

شمسی‌پور: این هندی در خوزستان اوت می‌شد؛ بدنم خالی کرد/ هم خودم و هم بقیه فقط به طلا فکر می‌کردیم؛ این آخرین مسابقه‌ام در ۵۵ کیلو بود

آرمین شمسی‌پور
قهرمان جوانان جهان که به دلیل آسیب‌دیدگی نتوانست در امید‌های جهان مدال بگیرد، می‌گوید موره هندی در حدی نبود که بخواهد به او ببازد، اگر این کشتی‌گیر در خوزستان مبارزه می‌کرد خیلی سریع اوت می‌شد.

آرمین شمسی‎پور در گفت‌و‌گو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری آنا درباره آخرین وضعیت کتف آسیب‌دیده‌اش در جهانی زیر ۲۳ سال آمریکا عنوان کرد: بعید است که جراحی لازم باشد. کشیدگی بود. قبل از اعزام به جهانی لاس‌وگاس هم این آسیب‌دیدگی را داشتم. آنجا MRI ندادم، چون هزینه‌اش خیلی بالا بود، حالا که به ایران بازگشتیم ابتدا باید MRI بدهم تا میزان آسیب‌دیدگی مشخص شود.

وی که بعد از شکست حریفانش از مولداوی و چین، ۸-یک مغلوب موره هندی شد و بعد از آن باوجود راهیابی به شانس مجدد، به دلیل آسیب‌دیدگی به کار ادامه نداد، درهمین خصوص گفت: وزن زیادی کم کرده بودم، اما با این حال حریف هندی را باید می‌بردم و این اتفاق هم می‌افتاد، اما بدنم خالی کرد. اصلا ۳-۴ بار پایم خالی شد، کتفم هم که ضرب خورد، کاملا به هم ریختم و دیگر ذهنم تمرکز لازم را نداشت. به خدا قسم که اگر موره در خوزستان کشتی می‌گرفت اوت می‌شد، اصلا در حدی نبود که به او ببازم. 
این کشتی‌گیر اندیمشکی درخصوص وزن ۵۵ کیلوگرم هم تاکید کرد: این آخرین مسابقه‌ای بود که در این وزن دادم و به ۶۰ کیلوگرم می‌روم.

شمسی‌پور درخصوص اینکه همه فکر می‌کردند باتوجه به عدم وزن‌کشی او در روز دوم، امتیازی به او تعلق نخواهد گرفت، خاطرنشان کرد: زمانی که مصدوم شدم، به خاطر شرایطی که پیش آمده بود و همه نگران بودند فکر می‌کردیم که دیگر امتیازی به من تعلق نخواهد گرفت، اما این توجه سعید یوسفی مسئول روابط بین‎‌المللی فدراسیون کشتی بود که سریعا نامه پزشک را ضمیمه کار کردیم و خوشبختانه ۸ امتیازی که گرفته بودم محاسبه شد و خوشحالم که باوجود اتفاقی که برای من افتاد، درنهایت تیم ملی قهرمان امید‌های جهان شد.

این کشتی‌گیر زیر ۲۰ سال تیم ملی امید ایران که دو ماه قبل در اسلواکی قهرمان جوانان جهان شده بود، ادامه داد: این مسابقات تجربه تلخی بود، اینکه اینهمه راه آمده بودم و تلاشی که برای رساندن خود به این مسابقه داشتم، وزن کم کردم و دست خالی برگشتم. همه، هم خودم و هم کادرفنی روی طلای من حساب کرده بودند، ولی وقتی دستم آنطور آسیب دید، از شدت درد اصلا نمی‌توانم فکر کنم، چه برسد به اینکه فن بزنم.

انتهای پیام/

ارسال نظر