سخنگوی قوه قضائیه در گفتوگو با آنا مطرح کرد
در گفتوگو با آنا مطرح شد
حجتالاسلاموالمسلمین کاشانی:
۱۶۸ دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب فقط ۱۶۸ نفر نبودند؛ ۱۶۸ رویا بودند
فرزاد میرشکاری، معلم رسمی آموزش و پرورش در آستانه آغاز سال تحصیلی جدید درباره حالوهوای معلمان برای بازگشت به مدرسه در گفتوگو با خبرنگار گروه جامعه آنا اظهار کرد: قرار است از روز چهارشنبه اول مهر دوباره به مدرسه بروم و روی ماه بچهها را ببینم. معمولاً از اواسط شهریور یک شور و شوق کودکانه در میان معلمان ایجاد میشود؛ همانطور که کودکان برای خرید لباس، کیف و کفش آماده مدرسه میشوند تا دوباره دوستان و معلمان جدید و قدیمی خود را ببینند، معلمها نیز برای دیدن دانشآموزانشان هیجان دارند.
وی افزود: خود من همیشه در نیمه دوم شهریور هیجان دیدن دانشآموزان جدید را دارم. من به نوجوانان آموزش میدهم و عاشق نوجوانان هستم؛ آنها را پر از رویا و انرژی میبینم. وقتی در کلاس به نوجوانی که به عنوان دانشآموز مقابل من نشسته نگاه میکنم، در وجود او انسانی را میبینم که قرار است باعث پیشرفت، توسعه و تغییر دنیا شود.
معلمی که میخواهد الهامبخش باشد
میرشکاری ادامه داد: من این پتانسیل را در همه دانشآموزان میبینم و با خودم عهد کردهام معلمی الهامبخش باشم؛ معلمی که بتواند انرژی بالا و توان ارزشمند دانشآموزان را برای تغییر دنیا و داشتن دنیایی زیباتر و زندگی بهتر به کار بگیرد.
وی بیان کرد: همیشه تلاش میکنم به دانشآموز بگویم که در هر شرایطی و با هر ویژگی که دارد، میتواند منجی جهان باشد. این عهدی است که با خودم کردهام. نوجوان را به عنوان یک پتانسیل و قدرت میبینم که باید به او انگیزه داد، به او توجه کرد، درباره رویاهایش با او گفتوگو کرد و کمک کرد باور کند که میتواند.
این معلم آموزش و پرورش گفت: من همیشه پیش از مهر با خودم فکر میکنم امسال قرار است چه نوجوانهایی را ببینم و چه گوهر ارزشمند و ظرفیت تغییر و رویاپردازی را در آنها کشف کنم. تلاش میکنم به آنها بقبولانم که آمدهاند درس بخوانند تا دنیا را آباد کنند، مروج خوبیها باشند و در آینده سرنوشت و تاریخ بشر را تغییر دهند.
وی افزود: من فقط معلم کتاب و درس بچهها نیستم؛ میخواهم برای آنها الهامبخش باشم و به آنها بگویم ارزش باسواد شدن و ارزش دانش آنقدر مقدس است که میتوانند با آن دنیا را زیباتر کنند. این رسالت من به عنوان یک معلم است.
هفدهمین مهر متفاوت از ۱۶ سال گذشته
میرشکاری با اشاره به آغاز هفدهمین سال حضورش در مدرسه اظهار کرد: امسال سال خاصی است. این هفدهمین مهری است که وارد مدرسه میشوم. در ۱۶ سال گذشته شاید احساسات مشترکی با امسال داشتم، اما این بار ماجرا فرق میکند.
وی ادامه داد: امسال در حالی وارد مدارس میشویم که میدانیم دانشآموزان عزیز و نوجوانان گرانقدر این سرزمین را در زمستان گذشته از دست دادهایم. زمستان گذشته برای معلمان، نوجوانان، دانشآموزان و خانوادههایی که امید داشتند فرزندانشان درس بخوانند، دنیا را آباد کنند، زندگی بهتری داشته باشند و رویاهایشان را تحقق ببخشند، زمستان تلخ و سیاهی بود.
این معلم گفت: سال گذشته برای جامعه فرهنگی، جامعه دانشآموزی و همه ایران سال تلخی بود و همه شاهد بودیم چه بر سر رویاهای دانشآموزان آمد.
۱۶۸ دانشآموز؛ ۱۶۸ رویایی که ناتمام ماند
میرشکاری با اشاره به حادثه مدرسه شجره طیبه میناب بیان کرد: بدون شک تلخترین حادثه، اتفاقی بود که در مدرسه شجره طیبه میناب شاهد آن بودیم؛ در یک لحظه موشکهایی بر سر این مدرسه فرود آمدند و ۱۶۸ رویا را نابود کردند.
وی افزود: این ۱۶۸ رویا فقط ۱۶۸ نفر نبودند؛ وقتی این رویاها از بین رفت، انگار رویای میلیونها نفر در این سرزمین خدشهدار شد. خانوادهها داغدار شدند و اتفاقی افتاد که ما حاضر نیستیم زیر بار پذیرش آن برویم.
میرشکاری با طرح این پرسش که چرا مدرسه، که باید امنترین مکان برای کودک و نوجوان باشد، باید چنین صحنهای را تجربه کند، گفت: مدرسه باید جایی باشد که کودک دوستش را ببیند، معلم جدید و قدیمیاش را ملاقات کند، بدود، بازی کند، زمین بخورد و دوباره بلند شود، درس بخواند، قمقمه کوچک خود را پر از آب کند و خوراکیهایش را با دوستانش به اشتراک بگذارد.
وی ادامه داد: مدرسه باید جایی برای زیباییها باشد؛ جایی که دانشآموز فقط به رویاهایش فکر کند، به دانشگاهی که قرار است در آن تحصیل کند، به شغل و محل کاری که در آینده خواهد داشت، به سفرهایی که میخواهد برود و حتی به کارهای خیری که در بزرگسالی میخواهد انجام دهد.
دانشآموزان عدد نیستند؛ آنها رویا هستند
این معلم آموزش و پرورش تأکید کرد: بسیاری از کودکان و نوجوانان ایرانی در گوشهای از ذهن خود این رویا را دارند که اگر روزی پولدار شدند به دیگران و پدر و مادرشان کمک کنند و برای معلمهایشان هدیه بفرستند. اینها بخشی از اولویتهای ذهنی دانشآموز ایرانی است.
میرشکاری گفت: با از دست دادن این دانشآموزان در اتفاقات تلخ زمستان گذشته، بخشی از این رویاها را از دست دادیم. هر نوجوان این پتانسیل را دارد که دنیا را تغییر دهد و هر کودک و دانشآموز، امیدی برای جامعه، کشور، منطقه و حتی جهان است؛ بنابراین حتی یک نفر هم مهم است؛ مرگ یک نفر میتواند مرگ یک رویا باشد، رویایی که شاید میتوانست یک دنیا را تغییر دهد.
وی افزود: همه دانشآموزان عزیز برای ما ارزشمند و امید دل ما هستند. اینها عدد نیستند؛ اینها رویا هستند. اینها دانشآموزانی بودند که میخواستند بروند و دنیا را آباد کنند، دنیا را پر از صلح کنند، از علم و فناوری برای کمک به بیماران استفاده کنند، به دنبال ریشهکن کردن بیماریها باشند و برای توسعه و آبادانی روستاها و گسترش زیباییها در دنیا تلاش کنند.
میرشکاری ادامه داد: در ذهن این بچهها ساخت موشک، پهپاد و بمب اتم نبود؛ اینها کودکانی بودند که حقشان بود زنده بمانند، زندگی کنند و قدر زندگی را بدانند.
وی بیان کرد: حق این دانشآموزان این بود که سالها بعد، وقتی ۳۰ یا ۴۰ ساله شدند و به موقعیت اجتماعی رسیدند، عکسهای دستهجمعی مدرسه شجره طیبه را به یکدیگر نشان دهند و بگویند یادمان هست در این مدرسه بودیم؛ همان مدرسهای که اطرافش نخل و درخت انبه بود و در زمستان زیبایی خاصی داشت.
میناب؛ شهری که خاطرات تلخ جنگ را با خود دارد
این معلم گفت: امسال فکر نمیکنم آن زیباییها را در این شهر مانند گذشته ببینیم. این شهر برای بسیاری از ما ایرانیها و انسانهای آزاده دنیا به مکانی با خاطرات تلخ تبدیل شده است.
وی افزود: ما همه داغدار این عزیزان هستیم؛ داغدار همه دانشآموزان، کودکان و نوجوانانی که در زمستان گذشته از دست دادیم، اما داغداری و سوگ ما قطعاً به معنای سکوت نیست.
سوگ معلمها سکوت نیست؛ فریاد برای صلح است
میرشکاری تأکید کرد: سوگ ما معلمان، فریاد است؛ فریاد اینکه این کودکان چه گناهی دارند که باید زیر آوار موشکهای دشمن قرار بگیرند؟ کودکان نباید درگیر جنگ شوند. نوجوانان باید به فکر تحصیل، کتاب خواندن، آزمایش، پژوهش، بازی و آینده خود باشند.
وی ادامه داد: ما معلمها فریاد میزنیم که مدرسهها را بمباران نکنید و دانشآموزان مدارس را نکشید. اینها کودک و نوجوان هستند؛ باید رویاهایشان دیده شود، باید کمک کنیم رویاهایشان را بشناسند و در مسیر تحقق آنها قدم بردارند.
میرشکاری گفت: کودکان باید شرایط مناسبی داشته باشند تا بتوانند در آرامش رشد کنند و به دنیا خدمت کنند، اختراع کنند، کشف کنند و علم را توسعه دهند. همه کودکان باید این شرایط را داشته باشند و این بستر باید برای همه کودکان جهان فراهم شود.
وی افزود: کودکان ایرانی نباید شاهد فرود آمدن بمب بر سر مدارسشان باشند؛ همانطور که کودکان یمنی، سوری، عراقی، افغانستانی، کودکان کشورهای آفریقایی و همه کودکانی که رویاهایشان در خشونت و جنگ آسیب میبیند، حق دارند در امنیت و آرامش زندگی کنند.
مدرسه باید محل گفتوگو، تحصیل و زندگی باشد
این معلم آموزش و پرورش با تأکید بر حق کودکان برای تحصیل باکیفیت اظهار کرد: کودکان حق تحصیل باکیفیت، حق گفتوگو در مدارس و حق زندگی در شرایط صلح را دارند. ما معلمها باید ارزش و اهمیت صلح را در مدارس و جامعه پررنگ کنیم و نشان دهیم که کشتن انسانها و بمباران مدارس قابل پذیرش نیست.
وی بیان کرد: باید ارزشهای صلح را از طریق همدلی، با هم بودن، احترام به یکدیگر، تحقیر نکردن دیگران و توجه به خوبیها و زیباییها توسعه دهیم و آنچه بر سر کودکان این سرزمین در سال گذشته آمده را به عنوان یک واقعیت تلخ نشان دهیم و بگوییم که نمیخواهیم دوباره چنین صحنههایی را ببینیم.
میرشکاری ادامه داد: ما معلمها باید نهایت تلاش خود را به کار بگیریم و متعهد باشیم که صلح و توسعه را ترویج کنیم. همین کودکان و نوجوانان را باید با زیباییهای صلح آشنا کنیم.
وظیفه معلم؛ بازگرداندن امید به کلاسهای درس
وی با اشاره به شرایط روحی دانشآموزانی که دوستان خود را از دست دادهاند، گفت: درست است که بسیاری از دانشآموزان دوستانشان را از دست دادهاند و سوگوار و ناراحت هستند، اما رسالت ما معلمان این است که کنار آنها باشیم، درکشان کنیم، با آنها گفتوگو کنیم و از رویاهایشان صحبت کنیم.
این معلم افزود: باید به شکل هنرمندانهای آموزش را امیدمحور کنیم و دوباره امید را به کلاس برگردانیم. نباید کاری کنیم که غصه، نگرانی و ترس در وجود کودکان و نوجوانان ماندگار شود.
میرشکاری گفت: باید از تجربه کشورهایی که از دل خاکستر بلند شدند و توانستند دوباره کشورشان را آباد کنند استفاده کنیم؛ کشورهایی که بعد از تجربه جنگ و از دست دادن انسانهای فراوان، آموزش نسلهای بعد را به گونهای پیش بردند که کودکان و نوجوانانشان بخشی از پازل صلح شوند.
امسال معلمها وظیفه سنگینتری دارند
این معلم آموزش و پرورش تأکید کرد: معلمها امسال وظیفه سنگینتری دارند. باید دانشآموزان را در آغوش بگیرند، با آنها درباره صلح گفتوگو کنند و از خود دانشآموزان بخواهند در ترویج صلح به معلم کمک کنند.
وی گفت: باید صدای خود را به همه کسانی که درگیر جنگ هستند برسانیم و بگوییم با کودکان کاری نداشته باشید، مدارس را هدف قرار ندهید، بگذارید دانشآموزان درسشان را بخوانند و در رویاهایشان غرق شوند.
میرشکاری افزود: دانشآموز نباید شب که سر بر بالین میگذارد از این بترسد که آیا فردا مدرسهاش بمباران میشود یا نه و آیا دوباره مدرسه تعطیل خواهد شد یا نه. مدارس باید حضوری باشند و با حضور دانشآموزان زیبا هستند. مدرسه با همهمه، امید و بازی بچهها معنا پیدا میکند.
رویای اول مهر؛ مدرسهای امن برای همه کودکان
وی خاطرنشان کرد: ما باید مدارس را دوباره فعال کنیم و دانشآموز باید شب که میخوابد مطمئن باشد فردا مدرسهاش سالم است و میتواند به مدرسه برود و دوستانش را ببیند.
این معلم در پایان گفت: امیدوارم هیچگاه در هیچ کجای ایران و هیچ جای دنیا، بهخصوص در خاورمیانه و کشورهایی که چند دهه است رنگ و روی صلح و شادی را ندیدهاند، جنگ و از دست دادن دانشآموزان ادامه نداشته باشد.
میرشکاری اظهار کرد: ما معلمان ایرانی فرهنگ غنی داریم، پر از شعر و فرهنگ هستیم و میتوانیم در دنیا از صلح سخن بگوییم. ما میتوانیم به دنیا یاد بدهیم که مدرسه جای موشک انداختن و تعطیل کردن نیست.
وی افزود: باید خودمان به صلح برسیم و کمک کنیم کشورهای دنیا نیز به صلح برسند. امیدوارم جنگ برای همیشه از خاورمیانه و همه کشورهای دنیا برچیده شود و دیگر شاهد بمباران کشورها و مدارس و از بین رفتن رویاهای کودکان نباشیم.
انتهای پیام/
