نتیجه یک نظرسنجی در آمریکا:
حجتالاسلاموالمسلمین فرحزاد:
یک عضو هیات علمی دانشگاه آزاد در گفتوگو با آناتک بررسی میکند
تلاشِ گروسی برای «سیاسیسازی» فعالیتهای هستهای ایران در هفتادمین مجمع عمومی آژانس
به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از وبسایت آژانس بینالمللی انرژی اتمی، رافائل گروسی، مدیرکل آژانس، در سخنرانیِ افتتاحیه خود بهجای آنکه به عنوانِ یک مقامِ بینالمللی، «تروریسمِ هستهای» علیه جمهوری اسلامی ایران را محکوم کند، با رویکردی طلبکارانه مدعی شد که وضعیتِ نظارتها «وخیمتر شده است». گروسی که گویی مأموریت دارد حافظِ منافعِ رژیمِ صهیونیستی و کاخ سفید باشد، در گزارشِ خود حتی یک کلمه درباره حملاتِ مکررِ نظامی به سایتهایِ هستهای ایران در سال ۲۰۲۶ سخن نگفت.
مدیرکل آژانس در حالی از نبودِ بازرسان در ایران گله میکند که فراموش کرده است: ایران نه یک «هدفِ آزمایشگاهی»، بلکه کشوری است که تحتِ هجمه تروریستیِ دشمنان قرار دارد و حقِ بدیهیِ هر ملتی است که اجازه ندهد «جاسوسانِ در لباسِ بازرس»، اطلاعاتِ حیاتیِ کشور را برای اهدافِ شومِ سرویسهایِ جاسوسیِ غربی جمعآوری کنند.
یکی از نقاطِ سیاه در کارنامه این نشست، ممانعت از حضورِ «محمد اسلامی»، رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، به دلیلِ بازیهایِ سیاسی و محدودیتهایِ مسافرتی است. وقتی میزبان و نهادِ بینالمللیِ متولیِ انرژی اتمی، حتی به رئیسِ سازمانِ انرژی اتمیِ یکی از کشورهایِ عضو اجازه حضور و دفاع از حقوقِ ملتاش را نمیدهد، دیگر چه انتظاری میتوان از «بیطرفی» ِ گزارشهایِ آژانس داشت؟ این رویکرد، بهترین سند برای اثباتِ این است که آژانس نه یک نهادِ تخصصی، بلکه ابزاری در دستِ جریانِ استکباری است تا با استفاده از آن، حقوقِ هستهایِ ایران را به گروگان بگیرند.
گروسی در حالی از «تداومِ اطلاعات» و «راستیآزمایی» سخن میگوید که ایران بارها تأکید کرده است؛ همکاریِ تهران با آژانس، تابعی از رفتارِ حرفهایِ این نهاد و رعایتِ حقوقِ مشروعِ ایران است. در شرایطی که آمریکا و رژیم صهیونیستی با وقاحت تمام از «تروریسم» برای ضربه زدن به صنعتِ هستهای استفاده میکنند، آژانس با نادیده گرفتنِ این اقدامات، عملاً در حالِ بسترسازی برای «قانونمند کردنِ جنایت» است.
جمهوری اسلامی ایران نشان داده است که با وجودِ تمامِ کارشکنیها و «بازیهایِ کثیفِ سیاسی» در وین، از خطوطِ قرمزِ خود عقبنشینی نخواهد کرد. نشستِ هفتادم، در حالی به کارِ خود ادامه میدهد که افکارِ عمومیِ جهان شاهدِ تناقضِ آشکارِ «مدعیانِ جهانیِ امنیت» است؛ کسانی که دغدغهشان نه «عدم اشاعه»، بلکه محدود کردنِ پیشرفتِ علمیِ یک ملتِ مستقل است.
انتهای پیام/
