«بزم پادشاه پروانه» با روایت ترس، تنهایی و جست‌وجوی معنا روی صحنه می‌رود

سینا سلیمی، نویسنده نمایش «بزم پادشاه پروانه» در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری آنا درباره شکل‌گیری ایده این اثر و بازنویسی آن برای اجرای دوباره، گفت: «بزم پادشاه پروانه» از یک داستان آغاز نشد؛ از یک تصویر آغاز شد. تصویری که مدت‌ها در ذهنم ماند و مرور شد و به‌تدریج شخصیت‌ها، روابط و جهان نمایش را با خودش آورد.

او درباره تغییرات نسخه جدید نمایش پس از اجرای نخست، اظهار کرد: بعد از اجرا، بیشتر از اینکه متن را بازنویسی کنم، دوباره به آن گوش دادم. اجرای اول به من نشان داد بعضی لحظه‌ها هنوز ظرفیت بیشتری برای نفس کشیدن دارند. تغییرات نسخه جدید بیشتر در مسیر عمیق‌تر شدن روابط و دقیق‌تر شدن ریتم نمایش بود، نه تغییر کلی جهان آن.

سلیمی در پاسخ به سوالی درباره محو شدن مرز میان واقعیت و استعاره در این نمایش، بیان کرد: از ابتدا تصمیم نداشتم مرز روشنی میان واقعیت و استعاره بکشم. جهان نمایش خودش این مرزها را کم‌رنگ کرد. وقتی شخصیت‌ها در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که با منطق روزمره قابل توضیح نیست، استعاره دیگر یک ابزار نیست؛ بخشی از واقعیت آن جهان است.

این نویسنده درباره آنچه دوست دارد پس از پایان نمایش در ذهن مخاطب باقی بماند، گفت: پاسخ‌ها عمر کوتاهی دارند؛ پرسش‌ها ماندگارترند. دوست دارم نمایش، به جای یک جواب، پرسشی را با تماشاگر به خانه بفرستد.

او درباره تعامل نویسنده و کارگردان در روند تولید این اثر نیز توضیح داد: تمرین‌ها برای من ادامه نوشتن بودند. متن در طول تمرین تغییر کرد، اما نه برای اینکه عوض شود؛ برای اینکه دقیق‌تر شنیده شود. هر اجرا چیزهایی را به نویسنده یادآوری می‌کند که پشت میز نوشتن دیده نمی‌شوند.

سلیمی در معرفی «بزم پادشاه پروانه» به مخاطبانی که هنوز آن را ندیده‌اند، عنوان کرد: «بزم پادشاه پروانه» دعوتی است به سفری میان رؤیا و واقعیت؛ جایی که هیچ‌چیز آن‌قدر که به نظر می‌رسد، قطعی نیست.

او درباره جهان‌شمول بودن دغدغه‌های این نمایش نیز گفت: «بزم پادشاه پروانه» از دل امروز متولد شده، اما دغدغه‌هایی مثل ترس، تنهایی، قدرت و جست‌وجوی معنا به زمان یا جغرافیای خاصی تعلق ندارند. اگر نمایش بتواند این دغدغه‌های انسانی را صادقانه روایت کند، می‌تواند در هر زمان و برای هر مخاطبی معنا پیدا کند.

سینا سلیمی در پایان، در پاسخ به این پرسش که اگر قرار باشد مخاطب تنها یک جمله از نمایش را با خود به خانه ببرد، آن جمله چه باشد، گفت: اگر قرار باشد فقط یک جمله با مخاطب بماند، دوست دارم این باشد: «گاهی برای عبور از رنج‌های بیرون، باید از مرزهای درونمان عبور کنیم.»