یادگیری مادام‌العمر با کاهش خطر ابتلا به آلزایمر مرتبط است

به گزارش «سای‌تک‌دیلی»، شرکت در فعالیت‌های درگیرکننده ذهن در طول زندگی، از جمله مطالعه، نوشتن و یادگیری یک زبان جدید، ممکن است با کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر و کند شدن روند زوال شناختی مرتبط باشد. آنچه گفته شد نتیجه مطالعه‌ای است که در مجله پزشکی «نورولوژی» آکادمی عصب‌شناسی آمریکا، منتشر شده است. پژوهشگران تاکید می‌کنند که این یافته‌ها یک «ارتباط» را نشان می‌دهند و اثبات نمی‌کنند که یادگیری مادام‌العمر مستقیما از بروز بیماری آلزایمر پیشگیری می‌کند.

بر اساس این پژوهش، افرادی که بالاترین سطح از «فعالیت دائمی شناختی» را داشتند، حدود پنج سال دیرتر از افرادی که پایین‌ترین سطح از این فعالیت‌ها را داشتند، به بیماری آلزایمر مبتلا شدند. همچنین، آنها به طور متوسط هفت سال دیرتر به اختلال شناختی خفیف دچار شدند.

دکتر «آندریا زامیت» (Andrea Zammit)، نویسنده پژوهش از مرکز پزشکی دانشگاه راش در شیکاگو، می‌گوید: «مطالعه ما به بررسی «تقویت عملکرد شناختی» از دوران کودکی تا سال‌های پایانی زندگی پرداخت و بر فعالیت‌ها و منابعی تمرکز کرد که ذهن را فعال می‌کنند». او اضافه می‌کند: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که سلامت شناختی در سالخوردگی به شدت تحت تاثیر قرار گرفتن مداوم در محیط‌های فعال‌کننده ذهن در طول زندگی است».

طراحی مطالعه و شرکت‌کنندگان

این پژوهش شامل ۱،۹۳۹ بزرگسال با میانگین سنی ۸۰ سال بود که در ابتدای مطالعه، زوال عقل (dementia) نداشتند. شرکت‌کنندگان به مدت تقریبی هشت سال تحت نظر بودند.

برای سنجش «تقویت عملکرد شناختی»، از شرکت‌کنندگان خواسته شد تا پرسشنامه‌هایی را که سه مرحله از زندگی آنها را پوشش می‌داد، تکمیل کنند. «تقویت عملکرد شناختی در اوایل زندگی» که تجربیات قبل از ۱۸ سالگی را دربرمی‌گرفت؛ شامل میزان خواندن کتاب برای آنها یا مطالعه خودشان، دسترسی به روزنامه و نقشه جغرافیایی در خانه و آموختن یا نیاموختن یک زبان خارجی (برای بیش از پنج سال) بود.

«تقویت عملکرد شناختی در طول میانسالی» (Enrichment during midlife) از طریق عواملی مانند درآمد در سن ۴۰ سالگی، دسترسی به منابع خانگی از جمله اشتراک مجلات، داشتن فرهنگ لغت و کارت عضویت کتابخانه و همچنین تعداد دفعات بازدید از مکان‌هایی مانند موزه‌ها یا کتابخانه‌ها ارزیابی شد.

«تقویت عملکرد شناختی در سالخوردگی» (Later life enrichment) که از حدود ۸۰ سالگی آغاز می‌شد، بر میزان مطالعه، نوشتن یا بازی کردن افراد، همراه با کل درآمد آنها از بیمه بازنشستگی، صندوق‌های بازنشستگی و سایر منابع متمرکز بود.

یافته‌های کلیدی در مورد آلزایمر و اختلال شناختی خفیف

در طول دوره مطالعه، ۵۵۱ شرکت‌کننده به بیماری آلزایمر و ۷۱۹ نفر به اختلال شناختی خفیف مبتلا شدند.

پژوهشگران افرادی را که در ۱۰ درصد بالاترین نمرات کلی «تقویت عملکرد شناختی» قرار داشتند، با افرادی که در ۱۰ درصد پایین‌ترین نمرات بودند، مقایسه کردند. در میان افرادی که بیشترین میزان «تقویت عملکرد شناختی» را داشتند، ۲۱ درصد به بیماری آلزایمر مبتلا شدند. در مقابل، ۳۴ درصد از افرادی که کمترین سطح «تقویت عملکرد شناختی» را داشتند، این بیماری در آنها تشخیص داده شد.

پس از در نظر گرفتن سن، جنسیت و تحصیلات، تجزیه و تحلیل نشان داد که نمرات بالاتر «تقویت مادام العمر عملکرد شناختی» با ۳۸ درصد کاهش خطر ابتلا به بیماری آلزایمر و ۳۶ درصد کاهش خطر اختلال شناختی خفیف مرتبط بود.

افرادی که بالاترین سطح «تقویت عملکرد شناختی» را داشتند، به طور متوسط در سن ۹۴ سالگی بیماری آلزایمر در آن‌ها تشخیص داده شد، در حالی که این میانگین برای افراد با کمترین سطح «تقویت عملکرد شناختی» ۸۸ سال بود که نشان‌دهنده تاخیری بیش از پنج سال است.

الگوی مشابهی برای اختلال شناختی خفیف نیز مشاهده شد. افرادی که بیشترین «تقویت مادام العمرعملکرد شناختی» را داشتند، در میانگین سنی ۸۵ سالگی به این اختلال دچار شدند، در حالی که افراد با کمترین سطح «تقویت»، در سن ۷۸ سالگی این اختلال را تجربه کردند که نشان‌دهنده تفاوتی هفت ساله است.

یافته‌های مغزی و پیامد‌های بالقوه

پژوهشگران همچنین گروه کوچکتری از شرکت‌کنندگان را که در طول مطالعه فوت کرده و کالبدشکافی شده بودند، مورد بررسی قرار دادند. آنها دریافتند افرادی که «تقویت مادام‌العمر عملکرد شناختی» بالاتری داشتند، مهارت‌های حافظه و تفکر بهتری داشتند و روند زوال شناختی کندتری را قبل از مرگ تجربه می‌کردند، حتی زمانی که پژوهشگران تغییرات اولیه مغزی مرتبط با آلزایمر؛ مانند تجمع پروتئین‌های آمیلوئید و تاو را در نظر گرفتند.

دکتر زامیت می‌گوید: «یافته‌های ما دلگرم‌کننده هستند و نشان می‌دهند که مشارکت مداوم در انواع فعالیت‌های فعال‌کننده ذهن در طول عمر می‌تواند در وضعیت شناختی تفاوت ایجاد کند». او می‌افزاید: «سرمایه‌گذاری‌های عمومی که دسترسی به محیط‌های تقویت‌کننده [عملکرد شناختی]را گسترش می‌دهند؛ مانند کتابخانه‌ها و برنامه‌های آموزش زودهنگام که برای برانگیختن عشق مادام‌العمر به یادگیری طراحی شده‌اند، ممکن است به کاهش میزان بروز زوال عقل کمک کنند».

یکی از محدودیت‌های این مطالعه این بود که شرکت‌کنندگان جزئیات مربوط به تجربیات اوایل و میانه زندگی خود را در سالخوردگی گزارش کردند؛ بنابراین ممکن است همه چیز را به درستی به خاطر نیاورده باشند.