نسخههای نئولیبرالی در جزایر امن تکنوکراتها؛
گزارش آنا از واکنشهای عصبی واشنگتن به فرسایش بازدارندگی
طوفان در مسیر پایگاههای متجاوز
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، دور دوم مذاکرات هستهای در ژنو امروز آغاز میشود، اما شرایط میدان نشان میدهد که این گفتوگوها بیش از هر چیز با یک جنگ ادراکی رسانهای احاطه شده است. آمریکا، با استفاده از رسانهها و بزرگنمایی تهدیدها، تلاش میکند تیم ایرانی را از تمرکز و منطق راهبردی دور کند.
انتشار گزارشهای پرهیاهو درباره حمایتهای فرضی دونالد ترامپ از حمله مستقل رژیم صهیونیستی، بیش از آنکه تصویر واقعیت نظامی را منعکس کند، نمایشی از آرایش روانی و فشار رسانهای برای مهار تصمیمگیری ایران است. در دکترین دفاعی تهران، هرگونه اقدام تحریکآمیز، چه مستقیم و چه نیابتی، تبعاتی جدی دارد و تفاوتی بین «دست پشت ماشه» و «انگشت روی ماشه» دیده نمیشود.
تکرار شروط غیرواقعی نخستوزیر رژیم صهیونیستی - از محدودیت برد موشکی تا قطع ارتباط با جبهه مقاومت و خلع کامل ذخایر اورانیوم - نشان میدهد واشینگتن و تلآویو در یک هماهنگی راهبردی، تلاش میکنند مذاکره را به ابزار فشار عمومی و اقتصادی تبدیل کنند. اعزام ناو دوم و نمایش قدرت نظامی، در واقع تلاشی برای ایجاد حصار روانی پیرامون اقتصاد ایران است. اما این سیاستها با سد واقعگرایی راهبردی ایران مواجه شده است. خطوط قرمز، نه روی کاغذ، بلکه در دستاوردهای غیرقابل بازگشت دانشمندان، مجاهدان و توان دفاعی کشور ثبت شده است.
طرح آمریکایی برای واگذاری عملیات نظامی به تلآویو، با هدف فرار از پیامدهای مستقیم، یک اشتباه محاسباتی بنیادین است. تجربه جنگهای کوتاه نشان داده است که رژیم صهیونیستی بدون ستون فقرات لجستیکی و اطلاعاتی آمریکا، توان حفظ امنیت خود را ندارد. تهران بارها تأکید کرده که هرگونه درگیری، محدود به قالب دوجانبه نخواهد بود و میتواند به یک طوفان منطقهای تبدیل شود که پایگاهها و ناوگان متجاوز را هدف قرار میدهد. تصور یک جنگ نیابتی کمهزینه، خطایی استراتژیک است که طراحان آن را پیش از همه بلعیده خواهد شد.
پاسخ ایران نه در لفاظی، بلکه در میدان دیده شد. رزمایش مقتدرانه نیروی دریایی سپاه در تنگه هرمز همزمان با آغاز مذاکرات ژنو، پیام واضحی به واشینگتن و رسانههای وابسته ارسال کرد: تیم هستهای ایران با پشتوانه کامل توان عملیاتی و دفاعی وارد مذاکره شده است. این اقدام، خطوط قرمز کشور را به روشنی نشان داد و نشان میدهد که تسلیم در برابر تهدید، هرگز گزینهای روی میز نخواهد بود. ایران نه تنها از جنگ نمیهراسد، بلکه آمادگی دارد هزینه شروع هرگونه تجاوز را تا مرز نابودی متجاوز افزایش دهد.
در کنار آمادگی نظامی، ایران واقعگرایی راهبردی خود را نیز حفظ کرده است. دیپلماسی، صلح عزتمندانه و مذاکرهای مبتنی بر منافع ملی همچنان ادامه دارد، اما هر گونه فشار ادراکی یا رسانهای نمیتواند اراده ملت را تضعیف کند. واشینگتن باید درک کند که بازی با تهدید و فشار رسانهای، دیگر کارگر نیست؛ ایران خطوط قرمز خود را به وضوح مشخص کرده و برای سناریوهای مختلف، برنامه عملیاتی دارد.
مهمترین پیام از این وضعیت، این است که دوران تهدید برای امتیازگیری به پایان رسیده است. ایران با اتکا به توان دفاعی، واقعگرایی راهبردی و آمادگی کامل، سرنوشت هر تصمیم و اقدام نظامی را تعیین میکند. توافق یا مذاکره، تنها زمانی ممکن است که طرفهای خارجی از زبان زور فاصله بگیرند و واقعیتها را بپذیرند. هر گونه انحراف از این مسیر، بحران را از دایره دیپلماسی خارج کرده و ایران را در جایگاه رقمزننده جغرافیای جنگ قرار خواهد داد.
در نهایت، ترکیب آمادگی عملیاتی، واقعگرایی و دیپلماسی حسابشده، پیام روشنی به جهان ارسال میکند؛ ایران نه تنها خطوط قرمز خود را حفظ کرده، بلکه در میدان، قدرت لازم برای اعمال آنها را نیز دارد. مذاکرات هستهای ژنو، آزمونی برای فهم این واقعیت است که هر گونه فشار یا تهدید، نمیتواند اراده ملی و اقتدار دفاعی کشور را متزلزل کند. ایران آماده مذاکره برای صلح عزتمندانه است، اما انگشت نیروهای مسلح روی ماشه، نشانهای روشن از توان پاسخگویی بیتردید در برابر هر اقدام تجاوزکارانه است.
انتهای پیام/
