در بزنگاهِ تاریخی، «ایران» جای گفت‌وگوست؛ نه میدان‌گاهِ حذف، اتهام و طرد!

علی رفسنجانی در یادداشتی اختصاصی برای خبرگزاری آنا نوشت: ایرانِ عزیز در برهه‌ای ایستاده که انسجامِ ملّی، نه یک آرمانِ انتزاعی، بلکه ضرورتی برای «بقا، استقلال و پیشرفت» است؛ آن‌هم درشرایطی‌که فشار‌های خارجی، مشکلات اقتصادی، و دغدغه‌های معیشتیِ مردم درهم تنیده‌اند، و درگیری‌های سیاسی و باندی، چیزی جز اتلافِ وقت و انرژیِ ملّت نیست.

امروز جامعه‌ی ایرانی بیش‌از همیشه نیازمندِ روایت‌های امیدآفرین، برنامه‌های قابل اتکا و گفت‌و‌گو‌های عمیقِ ملّی است؛ نه حاشیه‌سازی، نه طرد و نه حذف، و نه حتّی دستاویز قراردادنِ خطای سازمانیِ رقبای سیاسی برای عقده‌گشایی و تسویه‌حسابِ جناحی.

این کشور با همه‌ی ظرفیت‌هایش، تنها زمانی می‌تواند به‌سمتِ عبور از بحران‌ها برود که عقلای آن، به‌جای رقابت‌های تنگ‌نظرانه‌ی محصور در «حلقه‌های خودی و غیرخودی»، با درنظر گرفتنِ علم و ایمان به «اجماع ملّی» بیندیشند.

تجربه بار‌ها نشان‌داده که نه اتهام‌زنی، نه تئوریِ توطئه، و نه برچسب‌زنی و «یهودی‌سازیِ رقبای فکری»، راه‌حل بحران‌های واقعیِ کشور نیست.

در زمانی‌که مردم ایران با فشاری طاقت‌فرسا در حوزه «معیشت، روان و آینده‌نگری» روبه‌رو هستند، نبرد‌های بی‌حاصل در اتاق‌های بسته، تنها فرسایش بیشترِ اعتمادِ عمومی را درپی دارد.

صداوسیما، رسانه‌های وابسته به حاکمیت و البته سایر تریبون‌ها باید به سکویی برای هم‌افزایی و جذبِ حداکثری با محوریتِ «خدا و مردم» تبدیل شوند، نه ابزارِ حذف، حصر یا تحدیدِ فکری.

دراین‌بین، حتی اختلاف‌نظر‌ها نیز می‌تواند نقطه‌ی آغاز فهمِ متقابل باشد، اگر با نیّتِ اصلاح و توسعه‌ی ملّی همراه شود، نه با ذهنیت «باندی، شعاری و منفعت‌طلبانه»!

سازوکار‌هایی که می‌توانند سطحِ آگاهی عمومی را ارتقا دهند و مخاطب را با حقایقِ مهم منطقه‌ای و داخلی روبه‌رو کنند، باید تقویت و حمایت شوند؛ قربانی‌کردنِ ظرفیت‌ها به‌بهانه‌ی «اختلاف‌سلیقه یا رقابت‌های پنهان»، در نهایت به تضعیف توانِ ملّی منجر می‌شود، همانی‌که دشمنانِ ایران می‌خواهند!