از هر ۴ دانش‌آموز یک نفر از داروی بیش فعالی سوءاستفاده می‌کند

به گزارش خبرنگار خبرگزاری علم و فناوری آنا، بررسی‌های صورت گرفته حاکی از آن است، بسیاری از دانش آموزان آمریکایی دچار اختلال بیش فعالی و کم توجهی هستند و از این تعداد تنها بخشی برای دارو‌های این اختلال نسخه پزشک دارند.  

طبق آمار‌های منتشر شده، در برخی از مدارس ایالات متحده، از هر ۴ دانش‌اموز دوره تحصیلی راهنمایی و دبیرستان ۱ نفر از داروی اختلال بیش فعالی و کم توجهی سوء استفاده کرده است.

اختلال بیش فعالی و کم توجهی (ADHD: Attention Deficit Hyperactivity Disorder) شایع‌ترین اختلال روانی در کودکان، ناشی از اختلال رشد عصبی است که علائم مختلفی را نشان می‌دهد. کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و کاهش توجه، بیش از حد فعال هستند و قادر به کنترل انگیزه‌های ناگهانی و برانگیختگی و تحریک پذیری خود نیستند و یا در توجه کردن و تمرکز مشکل دارند.

داده‌های به دست آمده از این مطالعه تاکید می‌کند دانش آموزان زیادی در مدارس آمریکا بدون مجوز پزشک از دارو‌های این اختلال استفاده می‌کنند.

محققان دریافتند که در میان تقریباً ۳۳۰۰ مدرسه راهنمایی و دبیرستان در ایالات متحده، برخی از آن‌ها با دانش آموزانی که از دارو‌های محرک تجویزی سوء استفاده می‌کردند، مشکل جدی داشتند؛ همچنین معضل سوء‌استفاده از دارو‌های این اختلال بدون تجویز پزشک در مدارسی که درصد بالایی از دانش‌آموزان نسخه‌های قانونی داشتند، بزرگ‌تر شد.

کارشناسان  همچنین دریافتند، برخی از دانش آموزانی که طبق توصیه پزشک تحت درمان اختلال بیش فعالی و کم توجهی هستند دارو‌های خود را با همسالان خود به اشتراک می‌گذارند؛ دارو‌های درمان این اختلال شامل ریتالین (متیل فنیدات)، آدرال (آمفتامین/دکستروآمفتامین) و کنسرتا (متیل فنیدات) می‌شوند.

به گفته پزشکان، هنگامی‌که یک کودک به درستی مبتلا به اختلال بیش فعالی و کم توجهی تشخیص داده می‌شود با مصرف دارو‌های تجویزی می‌تواند روند بهبود را طی کند؛ مصرف این دارو‌ها می‌تواند به دانش‌آموزان کمک کند تا تمرکز کنند، خودکنترلی بیشتری داشته باشند و در مدرسه بهتر عمل کنند، اما این دارو‌ها اغلب توسط بچه‌ها یا دانشجویانی که قرص‌ها را از دوستان تحت درمان خود دریافت می‌کنند مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند.

شان استبان مک کیب، مدیر مرکز مطالعات مواد مخدر، الکل، سیگار و سلامت دانشگاه میشیگان می‌گوید: «اغلب انگیزه‌های متعددی برای سوء استفاده از دارو‌ها وجود دارد؛ برخی از بچه‌ها این باور اشتباه را قبول دارند که محرک‌ها آن‌ها را تیزتر می‌کند و عملکردشان در مدرسه را افزایش می‌دهد. گاهی اوقات،   دانش‌آموزان حتی از این دارو‌ها برای بالا رفتن، کاهش وزن یا صرفاً برای آزمایش و  کنجکاوری خود استفاده می‌کنند در حالی که مصرف بی دلیل دارو‌های اختلال بیش فعالی و کم توجهی را نباید ساده و دست کم گرفت.

به گفته مؤسسه ملی بهداشت ایالات متحده، سوء مصرف مواد محرک خطر مصرف بیش از حد و عوارض جانبی نظیر ضربان قلب نامنظم، دمای بدن و تشنج را به همراه دارد و با گذشت زمان می‌تواند منجر به اختلال مصرف مواد نیز شود.

در مطالعه قبلی، مک کیب و همکارانش دریافتند مدارس ایالات متحده از جنبه استفاده نابجا از دارو‌های اختلال بیش فعالی و کم توجهی بسیار متفاوت از یکدیگر هستند؛ در برخی از مدارس این معضل به ندرت وجود دارد و در برخی دیگر مشکلی اساسی است.

محققان برای مطالعه جدید داده‌های یک نظرسنجی سالانه دولتی از دانش‌آموزان مدارس سراسر کشور را تجزیه و تحلیل کردند که اطلاعات از بیش از ۲۳۰ هزار دانش آموز بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰ مورد بررسی قرار گرفتند. به طور کلی خروجی این مطالعه نشان داد که این تصویر بسیار شبیه تصویری است که در پردیس‌های کالج دیده می‌شود.

مدیر مرکز مطالعات مواد مخدر، الکل، سیگار و سلامت دانشگاه میشیگان گفت: «استفاده نادرست از محرک‌ها در برخی مدارس به صفر و در برخی دیگر به بیش از ۲۵ درصد رسیده و این تفاوت تا حدی به این بستگی داشت که مدارس تحت بررسی درصد بالایی از دانش آموزان تحت درمان اختلال ADHD داشتند یا خیر».

جمعیت مدارسی که  حدود ۱۲ درصد دانش آموزان آن‌ها از دارو‌های دارو‌های اختلال بیش فعالی و کم توجهی استفاده می‌کردند، ۳۶ ٪ بیشتر احتمال داشت که بگویند از محرک‌ها سوء استفاده کرده اند، در مقایسه با بچه‌هایی که در مدارسی تحصیل می‌کردند که هیچ دانش آموزی از دارو‌های ADHD استفاده نمی‌کرد.

به گفته مک کیب، این تمام ماجرا نبود و مطالعات نشان داده سوء استفاده از محرک‌ها در برخی از مدارس که تعداد کمی از کودکان از دارو‌های ADHD استفاده می‌کنند نیز رخ می‌دهد، اگرچه هیچ کس نمی‌گوید مصرف دارو‌های مورد نیاز برای درمان این اختلال کنار گذاشته شود، اما لازم است نظارت بیشتری اعمال شود تا اگر کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و کم توجهی از سوی دوستان و هم‌کلاسی‌هایشان تحت فشار قرار گرفتند تا داروهایشان را به اشتراک بگذارند از این اقدام صرف‌نظر کنند.

مدیر مرکز مطالعات مواد مخدر دانشگاه میشیگان یادآوری کرد، بسیاری از کودکان نمی‌دانند در این موقعیت چه کار کنند، بنابراین باید چیزی آماده برای گفتن داشته باشند و این والدین هستند که می‌توانند به آن‌ها در کشف این موضوع کمک کنند.

این یافته‌ها در مجله JAMA Network Open منتشر شد.