خواب خوش ساعت‌ها در «موزه زمان»

Ali Ahmadvandعبور ثانیه‌ها، گذرعمر و فرصت‌هایی که به تعبیرمولای متقیان همچون ابر از آسمان زندگی می‌گذرند، فقط دل‌نگرانی انسان امروز نیست. فهم شاکله و سنجش «زمان» عمری طولانی به درازای یکجانشینی بشر دارد. از همان زمان که کشاورزان عصر باستان برای تعیین زمان آبیاری و کشت و برداشت محصول، نیاز به تقسیمات زمان و ابزاری برای مدیریت آن تقسیمات را احساس کردند و این‌گونه بود که هر تمدن انسانی، بسته به سطح پیشرفت و ریشه‌های زیستی خود، ابزار و سازوکاری را طراحی کرد. در گذر از ادوار تاریخی هزاران ساله، ساعت‌هایی با شکل، جنس و اندازه‌های مختلف و گاه عجیب و غریب اختراع شدند و پس از مدتی با آمدن ابزارهای جدید و دقیق ‌تر به حاشیه حیات و پستوی حیاط مردمان رفتند. در دوران مدرن، ساعت‌ها هم با تکیه بر پیشرفت علم، تنوع فراوانی یافتند و در نهایت ورود به دوران دیجیتال، این ابزار را نیز همچون سایر ابزارها و عرصه‌های حیات بشری زیر و زبر کرد.« موزه زمان» که به نام «تماشاگه زمان» و موزه ساعت نیز شناخته می‌شود در شمال تهران و خیابان زعفرانیه قرار دارد. ساختمانی زیبا با معماری ایرانی و گچ‌بری‌های دل‌انگیز که همین تحول تاریخی را با نمایش انواع ساعت و ابزارهای سنجش زمان روایت می‌کند. جایی که ساعت ها سال هاست به خواب خوش رفته اند و صدای تیک‌تاکشان فقط در دالان تاریخ می‌پیچد. تفرُج در این موزه اگرچه یادآور «بر لب جوی نشستن و گذر عمر دیدن» است اما همین حسرت هم با لذت مرور تاریخ و پیشرفت گام به گام صنعت ساعت‌سازی ترکیب شده و در فضایی آرامش‌بخش، خاطره‌ای خوش برای علاقه‌مندان می‌سازد.