پیشنهاد سردبیر
آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

شاخه زیتون در دست، انگشت روی ماشه؛ دکترین جدید تهران

پیام صریح تهران به کاخ سفید از کانال آنکارا

چرا نسخه «فشار حداکثری» دیگر در تهران شفا نمی‌دهد؟

خطای محاسباتی در اتاق‌های فکر واشنگتن

سیدعلی شجاعی: نوشته‌های من از پدرم تلخ‌تر است

سیدعلی شجاعی با اشاره به نوشتن داستان‌های آیینی و مذهبی، گفت: «نباید تصور کنیم که ائمه اطهار در خلأ زندگی می‌کردند. ایشان در تقابل با دشمنانشان به راه خود ادامه داده‌اند و اساسا حق در تقابل با باطل معنا و مفهوم پیدا می‌کند.»

به گزارش گروه فرهنگی آنا و به نقل از روابط‌عمومی فرهنگسرای گلستان، سید علی شجاعی با اشاره به شباهت قلمش با پدرش، عنوان کرد: «ادبیات سیدمهدی شجاعی ایده‌آل‌گرا و آرمان‌گرایانه است و در فضایی اثباتی به ترسیم سپیدی‌ها می‌پردازد. نمونه این ادبیات را می‌توان در مجموعه داستان‌های «سانتاماریا» و سایر آثار ایشان مشاهده کرد.»


وی درباره اینکه آیا از مقایسه آثارش با سید مهدی شجاعی ناراحت می‌شود یا خیر، بیان کرد: «نوشته‌های من برخلاف ایشان نگاه تلخ‌تری به موضوعات مذهبی مشترک میان ما دارد. نسل سیدمهدی شجاعی نسلی صبور‌تر و بامدارا بودند، اما این خویشتن‌داری در نسل من کمتر به چشم می‌خورد.»


نویسنده «به بلندای آن ردا» در مورد ویژگی‌های این رمان، تصریح کرد: «در این رمان زندگی امام رضا (ع) را از خلال شقی‌ترین دشمنش روایت کرده‌ام و تلاش‌ام بر این بوده است که حق را دربرابر باطل ترسیم کنم تا زندگی معصوم را در بستر داستان روایت کنم. زیرا ائمه در جدال و در برابر راه‌های باطل دشمنان و شقاوت‌هایشان معنا و مفهوم تازه‌ای می‌یابند.»


وی با اشاره به دو رمان دیگرش «فصل شیدایی لیلا‌ها» و «حاء. سین. نون»، گفت: «من در این دو رمان به واقعه عاشورا و صلح امام حسن (ع) نزدیک شده‌ام، در اینجا هم از دیدگاه مخالف به سیره معصوم نزدیک شده‌ام. ما نباید غفلت گذشتگان را در امتزاج حق و باطل تکرار کنیم. ما در کارهای دینی ۱۰۰ سال گذشته به مخالفان نپرداخته‌ایم و نتوانسته‌ایم منظور را با همه ابعاد و زوایایش منتقل کنیم.»


برنده جشنواره بین المللی کتاب سال رضوی در حاشیه نقد کتاب «به بلندای آن ردا» در فرهنگسرای گلستان، افزود: «به جز معصومان که سفید مطلق هستند، همه افراد خاکستری‌اند و ویژگی‌های یک انسان عامی و عادی را دارند. اما چهره‌های منفوری چون مامون، شمر و... در اوج ظلم و شقاوتشان سیاه مطلق می‌شوند. که باید این سیر را مورد توجه قرار داد.»


انتهای پیام/

ارسال نظر