بازرگان دستور قطع رابطه ایران با رژیم صهیونیستی را صادر کرد

به گزارش خبرنگار حوزه احزاب گروه سیاسی خبرگزاری آنا، روابط ایران و رژیم اشغالگر قدس در دوران پهلوی، سابقه بسیار زیادی داشت. شاه از تمام توان خود برای پیشبرد این رابطه استفاده می‌کرد.

شاه به دلیل ترسی که از قیام مردم مسلمان ایران داشت، هیچ وقت رابطه خود با اسرائیلی‌ها را علنی نکرد.  بنابر اسناد منتشره از سازمان سیا در زمان وقوع انقلاب ایران، انگیزهٔ اصلی روابط اسرائیل با ایران در سال‌های اولیهٔ تأسیس، توسعه یک تفکر حامی اسرائیل و ضدّ عرب در میان برخی از صاحب‌منصبان ایرانی بوده‌ است.

دولت ایران در زمان نخست‌وزیری محمد ساعد‌مراغه‌ای حدود ۱ سال پس از تشکیل این رژیم جعلی با دریافت رشوه 400 هزار دلاری در ۲۳ اسفند ۱۳۲۸ این رژیم را به‌صورت دوفاکتو به رسمیت شناخت و سرکنسولگری خود را در سرزمین‌های اشغالی دایر کرد؛ اما محمد مصدق در ۱۵ تیر ۱۳۳۰ شناسایی اسرائیل را پس گرفت و رابطه ایران را با این رژیم جعلی قطع کرد.

مناسبات شاه با این رژیم در زمینه‌های مختلف بعد از کودتای 28 مرداد سال 1332 گسترش می‌یابد، ولی عمده تبادلات صورت گرفته بین ایران و صهیونیست‌ها در دوران پهلوی دوم مربوط به معامله سلاح و تجهیزات نظامی بوده‌ است.

«مئیر عزری» نخستین سفیر سیاسی این رژیم در ایران بود. در زمان سفارت «یوری لوبرانی» نماینده صهیونیست‌ها در تهران، بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹، اسحاق رابین، ایگال آلون، موشه دایان و شیمون پرز به‌کرات به ایران سفر کردند و علی‌عباس خلعتبری وزیر امور خارجه نیز در سال ۱۹۷۷ رسماً به تل‌آویو سفر کرد.

ارتشبد حسن طوفانیان و ارتشبد بهرام آریانا از ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل در راستای اجرایی‌ شدن «پروژه شکوفه» با سران نظامی ارشد و سیاسی این رژیم دیدار می‌کنند؛ «پروژه شکوفه» یا «پروژه گل» به همکاری مشترک ایران و اسرائیل برای ساخت موشک‌های دور برد گفته می‌شود که با پایان یافتن حکومت شاه منتفی شد. 

در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۵۷، دولت موقت به نخست‌وزیری مهندس بازرگان در اولین موضع‌گیری رسمی خود، در اطلاعیه‌ای، دستور اخراج ۳۲ کارمند این رژیم را داد و شعبه هواپیمایی «ال‌عال» را تعطیل کرد و قطع کامل روابط ایران و رژیم اشغالگر قدس را اعلام و سفارت این رژیم را به مقاومت فلسطین داد.

انتهای پیام/4082/خ