پیشنهاد سردبیر
کدام شیوه کالابرگ به نفع شماست؟

جزئیات جدید از توزیع سبد کالای رایگان درب منزل 

آقای موسوی! دقیقاً کجای تاریخ ایستاده‌اید؟

از نخست‌وزیری امام (ره) تا پژواک پهلوی| بیانیه‌ای برای «هیچ»

شاخه زیتون در دست، انگشت روی ماشه؛ دکترین جدید تهران

پیام صریح تهران به کاخ سفید از کانال آنکارا

چرا نسخه «فشار حداکثری» دیگر در تهران شفا نمی‌دهد؟

خطای محاسباتی در اتاق‌های فکر واشنگتن

تاملی در ایده دانشگاه (1)؛ دکتر محمد باقر تاج الدین*

بررسی نسبت شرایط نابهنجار در دانشگاه و نسبت آن با جامعه

نویسنده در این یادداشت به بررسی برخی حواشی پیرامون دانشگاه و نسبت آن با جامعه بیرونی می پردازد.

روند فعلی دانشگاه ها در ایران و شرایط ناگوار و نگران کننده حاکم بر آنها از ساختار اداری و مدیریتی آن گرفته تا عملکرد استادان و دانشجویان همگی نگرانی ها و دغدغه های فراوانی را فراهم آورده که واکاوی و بررسی هر چه بیشتر پیرامون آن را ضروری نموده است. دانشگاه بنا به تعریف ساده فضای تولید علم و پژوهش در حوزه های گوناگون علمی است که از این طریق تمامی سازوکارهای دانشگاه از یک سو باید در خدمت پیشرفت های علمی و پژوهشی باشد و از سوی دیگر در خدمت پرورش سرمایه های انسانی و اجتماعی برای به خدمت گرفتن این سرمایه ها در جهت توسعه پایدار جامعه. اما نیم نگاهی به رویه ها و روندهای فعلای دانشاگاه در ایران نشان می دهد که این رویه ها و روندها چندان هم در مسیر تولید علم و در افکندن بنیان های فکری و علمی نبوده و دانشگاه به «میدان رقابتی» در جهت «کسب مدرک برای دانشجویان» و «کسب نشان دانشگاهی برای استادان" و "کسب سود و برند brandبرای مدیران» آن تبدیل شده است." دانشگاه"در ایران دچار نوعی شرایط آنومیک یا نابهنجار شده است به گونه ای که انواع آسیب های علمی، پژوهشی و حتی اخلاقی دامن گیر آن شده و اکنون بحران همه جانبه ای را تجربه می کند.


این که بگوییم دانشگاه شرایط نابهنجار را از سر می گذراند چه معنا و مدلولی دارد و از همه مهمتر این که ناشی از کدام شرایط اجتماعی به چنین سرنوشتی تبدیل شده است؟


از منظر جامعه شناختی، دانشگاه یکی از سازمان ها و یا نهادهایی است که درون هر جامعه ای قرار داشته و هر تحول و تغییری در جامعه به ناگزیر دانشگاه را نیز تحت تأثیر خود قرار می دهد. پس به زبان ساده دانشگاه بیرون از جامعه و تحولات و تغییرات مثبت یا منفی آن قرار ندارد. نه تنها دانشگاه بلکه هر نهاد و سازمان دیگری نیز چنین وضعیتی را از سر می گذرانند. جامعه رو به تعالی و پیشرفت دانشگاهِ رو به تعالی و پیشرفت خواهد داشت و بالعکس.


به عبارت دیگر، مسأله از این قرار است که از آنجا که دانشگاه خود محصول جامعه و شرایط اجتماعی و فرهنگی و حتی سیاسی است، لذا بروز هر گونه مشکل و مسأله در امرِ دانشگاه را باید در جامعه جستجو نمود. دانشگاه بیرون از جامعه قرار ندارد و محصول شرایط مطلوب یا نامطلوب جامعه ای است که درون آن قرار گرفته است. البته نمی توان و نباید از تأثیرگذاری های دانشگاه بر روی جامعه غفلت ورزید اما در هر صورت دانشگاه همچون سایر پدیده های اجتماعی درون جامعه شکل می گیرد و روندهای اجتماعی و فرهنگی و سیاسی می توانند دانشگاه را دچار تحولات و فراز و نشیب هایی کنند. نوشتارحاضر به دنبال پاسخ گویی به این سئوال مهم است که دانشگاه چگونه می تواند محصول شرایط اجتماعی ای باشد که در آن قرار گرفته و راه برون رفت از این مشکل کدام است.


* استاد دانشگاه و دکترای جامعه شناسی کاربردی و برنامه ریزی اجتماعی


انتهای پیام/

ارسال نظر