گزارش ویدئویی؛
حمیدرضا عسکری: «خرسی که می‌خواست خرس باقی بماند» تلنگری برای نزدیک شدن به ذات است/ این نمایش را در کشورهای اروپایی اجرا خواهم کرد
حمیدرضا عسکری کارگردان نمایش «خرسی که می‌خواست خرس باقی بماند»در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی آنا درباره ظرفیت‌های اجرایی این نمایشنامه گفت: «نمایشنامه «خرسی که می خواست خرس باقی بماند» نوشته خسرو حکیم رابط در سال 1359 نوشته شده و نمایشنامه‌ای رادیویی است که ویژگی اجرا را در فضاهایی که نیاز به اجرا ندارد برخوردار است. این اثر برخلاف خیلی از نویسندگان دیگر کارگردان را مجبور به اجرای میزانسن‌های خود نمی‌کند بنابراین دست کارگردان باز است. ولی مشکل دیگر این است که سبک نوشتاری این نمایشنامه بسیار قدیمی و کلاسیک است و برای این دوره کمی قدیمی است بنابراین در اجرا مجبور شدیم آن را با فضاهای امروز و قاب‌های به روز و مشکلات روز به گونه‌ای بسازیم که برای تماشاگر ملموس و قابل درک شود.»
وی تاکید کرد: «تلفیق سنت و مدرنیته از مواردی بود که در اجرای این اثر برایم بسیار جذاب بود.»
عسکری در خصوص شکل اجرایی این اثر نیز تصریح کرد: «با توجه به این‌که این قصه و نمایشنامه، داستان روایی داشت و خیلی از دوستان آن را شنیده‌اند، ما در این بخش به بطن داستان نفوذ کردیم. این اثر داستانی به ظاهر ساده اما پرمفهوم دارد و به از خودبیگانگی و انتخاب بین آسایش و سختی می‌پردازد. ما برای مفهومی کردن این داستان ساده و برای این‌که در تماشاگران یک بحث و سوال و یک کنش ایجاد کنیم در هر صحنه مشکلات امروزی را در قالب قاب‌ها گنجاندیم. به طوری‌که در 18 صحنه این نمایش به گونه‌ای به قاب‌بندی مشکلات امروزی پرداخته‌ایم که مخاطب آدم‌های مشابه آنچه در جامعه می‌بیند را در نمایش ببیند.»
وی درباره طراحی صحنه این اثر نیز تشریح کرد: «در اجرای این نمایش قرار بود هیچ دکور صحنه‌ای نداشته باشم و از نورپردازی سه بعدی استفاده کنم که به دلیل نبود ویدئوپروجکشن مناسب و نبود طراح کامیپوتری و محدودیت‌های سالن این امکان فراهم نشد بنابراین مجبور شدم به سراغ طراحی صحنه بروم که همین امر باعث تغییر کار و ذهنیت من شد.»
کارگردان نمایش «خرسی که می‌خواست خرس باقی بماند» درباره ارتباط شعار تبلیغاتی این نمایش و مضمون آن عنوان کرد: «شعار تبلیغاتی ما «من ماشین نیستم» است و نمایش درباره خرسی است که تلاش دارد تا خود را به دیگران اثبات کند. در جایی از نمایش به خرس گفته می‌شود که تو کارگر کثیفی و او در جواب می‌گوید که من فقط یک خرس هستم و این به معنای این است که من هیچ چیزی از زندگی نمی‌خواهم و تنها می‌خواهم خودم باشم.»
وی در ادامه سخنانش اظهار کرد: «این اثر به ما که از خودمان جدا شده‌ایم و از وجود و ذاتمان فاصله گرفته‌ایم و قادر نیستیم به ذات خود بازگردیم تلنگر می‌زند. شعار این نمایش کاملاً هم سو و مرتبط با موضوع نمایشمان است.»
عسکری درباره چگونگی جلب نظر مخاطب به واسطه اجرای «خرسی که می‌خواست خرس باقی بماند» در سالن کنش معاصر گفت: «متأسفانه تئاتر امروز درگیر مشکل اساسی است که آن هم حضور چهره‌های سینمایی و تلویزیونی در تئاتر است. چهره‌ها به واسطه حضورشان در نمایش‌ها تماشاگر عام را با خود به سالن می‌آورند که در این صورت چنین تماشاگرانی تنها برای دیدن بازیگران محبوبشان به سالن می‌آیند و با آن تئاتر، مفهومش، چگونگی اجرا، طراحی و موسیقی‌اش کاری ندارند. دوست داشتم افرادی که در حوزه تئاتر کار می‌کنند انتخابشان را بر اساس چهره‌های سینمای و تلویزیونی مشخص نکنند بلکه بر اساس هویت، ذات و ارزشی که وجود دارد و طراحی بخش‌های مختلف آن به آن بپردازند و با فکر تئاتر کار کنند.»
وی ادامه داد: «در نمایش «خرسی که می‌خواست خرس باقی بماند» از هیچ بازیگر چهره و شناخته‌شده‌ای استفاده نشده است و تمام نقش‌آفرینان این اثر بازیگران تئاتری هستند، بنابراین ممکن است بسیاری از مخاطبان عام به تماشای این نمایش ننشینند . اما امیدوارم دوستان علاقه‌مند با به‌کارگیری منطق، فکر و ذهن به این سالن بیایند و از این اثر دیدن کنند. این نمایش می‌تواند تلنگری به افراد باشد که زمینه تشویق دیگران برای بازدید از این اثر را فراهم کند.»
این کارگردان همچنین با بیان این‌که برای انتخاب بازیگران به سراغ بازیگرانی رفته که احساس می‌کرده استعداد، حس و فیزیک خوبی برای بازیگری دارند عنوان کرد: « سبک کار رئال جادویی است و در موسیقی زنده و حتی افکت‌ها از تلفیق سازهای ایرانی و خارجی استفاده کرده‌ایم.»
وی در خصوص اجرای نمایش «خرسی که می‌خواست خرس باقی بماند» در سالن‌های دیگر نیز بیان کرد: «تصمیم دارم این نمایش را سال آینده با استفاده از نورپردازی سه بعدی در کشورهای اروپایی اجرا کنم.»
انتهای پیام/
