بلینکن به توان ایران برای مدیریت تنگه هرمز اذعان کرد

به گزارش خبرگزاری آنا، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه پیشین آمریکا، در اظهاراتی درباره توانمندی‌های راهبردی ایران در تنگه هرمز، به دشواری مقابله غرب با این اهرم ژئوپلیتیکی اذعان کرد.

بلینکن با اشاره به موقعیت جغرافیایی و ظرفیت‌های ایران گفت تهران می‌تواند هر زمان اراده کند، امنیت کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز را به چالش بکشد و تردد دریایی در این مسیر را با خطر مواجه سازد. این اظهارات بر اهمیت جایگاه تنگه هرمز در معادلات امنیتی و اقتصادی جهان و نقش تعیین‌کننده ایران در تحولات آن تأکید دارد.

اظهارات بلینکن در شرایطی مطرح می‌شود که تنگه هرمز، به‌دلیل موقعیت جغرافیایی و سهم مهم آن در انتقال انرژی، یکی از حساس‌ترین نقاط ژئوپلیتیکی جهان به شمار می‌رود. البته میان «توانایی ایجاد اختلال در تردد دریایی» و «حاکمیت حقوقی بر آبراه» تفاوت وجود دارد؛ اهمیت راهبردی ایران در این منطقه بیش از هر چیز به موقعیت جغرافیایی، ظرفیت‌های نظامی و امکان اثرگذاری بر امنیت کشتیرانی بازمی‌گردد.

تنگه هرمز همواره یکی از محور‌های اصلی تنش میان ایران و آمریکا بود. توقیف برخی شناورها، رزمایش‌های دریایی، هشدار‌های نظامی و تهدید‌های متقابل، اهمیت این گذرگاه را در محاسبات امنیتی دو طرف حفظ کرد.

ایران در این دوره، موقعیت جغرافیایی خود در شمال تنگه و ظرفیت‌های دفاعی و دریایی را بخشی از توان بازدارندگی خود قرار داد. در مقابل، آمریکا نیز با استقرار ناوگان پنجم دریایی در بحرین و تقویت حضور نظامی در منطقه، تلاش کرد امنیت مسیر‌های کشتیرانی را تضمین کند.

در تحولات سال ۲۰۲۶، موضوع تنگه هرمز از سطح تهدید‌های سیاسی و نظامی فراتر رفت و به یکی از محور‌های اصلی رویارویی ایران و آمریکا تبدیل شد. گزارش‌های منتشرشده از سوی رویترز در مارس و آوریل ۲۰۲۶، از کاهش شدید تردد دریایی و نگرانی نهاد‌های اطلاعاتی آمریکا درباره تداوم اهرم فشار ایران حکایت داشت.

رویترز در گزارشی در آوریل ۲۰۲۶ به نقل از منابع مطلع نوشت ارزیابی‌های اطلاعاتی آمریکا نشان می‌دهد تهران به‌آسانی از اهرم خود در تنگه هرمز صرف‌نظر نخواهد کرد. در همان گزارش، کارشناسان نسبت به دشواری عملیات نظامی برای بازگشایی مسیر هشدار دادند و تأکید کردند حتی تصرف بخش‌هایی از سواحل جنوبی ایران نیز لزوماً توان این کشور برای تهدید کشتیرانی را از میان نمی‌برد.

اهمیت اظهارات بلینکن را باید در اعتراف به یک واقعیت راهبردی جست‌و‌جو کرد: برتری نظامی آمریکا به‌تنهایی تضمین‌کننده کنترل کامل بر امنیت تنگه هرمز نیست. ایران به‌واسطه هم‌جواری با این آبراه، توانایی‌های دریایی و موشکی و امکان اثرگذاری بر محاسبات شرکت‌های کشتیرانی و بیمه، از اهرمی برخوردار است که پیامد‌های آن می‌تواند به بازار جهانی انرژی و اقتصاد کشور‌های مختلف منتقل شود.

از این منظر، تنگه هرمز صرفاً یک گذرگاه جغرافیایی نیست؛ بخشی از معادله بازدارندگی ایران و یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت چانه‌زنی تهران در برابر واشنگتن به شمار می‌رود. با این حال، استفاده از این اهرم با هزینه‌های اقتصادی و امنیتی برای کشور‌های منطقه و خود ایران نیز همراه است و هرگونه تشدید تنش می‌تواند دامنه بحران را به بازار‌های جهانی گسترش دهد.