سرنوشت برگهای پاییزی پس از افتادن
گزارش سازمان ملل:
هاشمی در گفتوگو با آنا:
مشتاقی: هدایتی لوپزِ آینده جهان است؛ اسماعیلی ژنرال بعدی/ رنگرز «من» نمی‌گوید و بزرگ‌منش است
به گزارش خبرگزاری آنا، تیم ملی کشتی فرنگی کشورمان شب گذشته با کسب ۴ مدال طلای سعید اسماعیلی در وزن ۶۷ کیلو، دانیال سهرابی در ۷۲ کیلو، غلامرضا فرخی در ۸۲ کیلو و فردین هدایتی در ۱۳۰ کیلو، ۳ نقره پیام احمدی در ۵۵ کیلو، علی احمدی‌وفا در ۶۰ کیلو و علیرضا مهمدی در ۸۷ کیلو و ۲ مدال برنز علی اسکو در ۷۷ کیلو و محمدهادی ساروی در وزن ۹۷ کیلوگرم با مجموع ۹ مدال و ۱۹۲ امتیاز بالاتر از آذربایجانِ ۱۰۴ امتیازی بار دیگر قهرمان جهان شد.
بهرام مشتاقی پیشکسوت کشتی فرنگی ایران، عضو پیشین تیم ملی، مدیر و سرپرست سابق تیم‌های ملی فرنگی در این خصوص گفت‌وگویی با خبرنگار ورزشی خبرگزاری آنا داشت که در زیر می‌بینید:
آنا: قبلا هم گفته بودید که این تیم باز هم مقتدرانه قهرمان جهان خواهد شد.
امروز آنقدر خوشحالم، چقدر تیم کشتی فرنگی ما با صلابت ظاهر شد، باید به افتخار این تیم همه بایستیم. به خانواده‌ام گفتم به افتخار این تیم بلند شوید، دو سه بار هم وقتی بچه‌ها مدال گرفتند، گریه کردم. به این سن، سابقه نداشته که در صفحه تلویزیون به صورت کسی دست بکشم، اما این کار را در مورد یکی دو تا از بچه‌ها انجام دادم.
آنا: و تاکید اول‌تان هم روی فردین هدایتی بود، کسی که برای اولین بار در قزاقستان به عضویت تیم ملی درآمده بود.
فردین هدایتی لوپزِ آینده کشتی فرنگی جهان است؛ فقط اگر همین زندگی سالم را ادامه دهد و خیلی مراقب خودش باشد. مواردی که داخل پرانتز است و خودش هم خوب می‌داند باید مراقب چه چیز‌هایی باشد. از همین امروز تا ۴ المپیک دیگر کسی به گرد پایش نخواهد رسید و می‌تواند همینطور طلا بگیرد و خودش را جاودانه کند. اگر سایر کشتی‌گیران صد باشند، او ۲۰۰ است. تمام کشتی‌هایش را در کمتر از یک دقیقه تمام کرد و یک پوئن هم نداد. من فکر می‌کنم تا آخرین سالی هم که کشتی بگیرد، همین باشد. قبلا و از دوره خود ما، سنگین‌وزن‌های ما اینطور نبودند، این بچه مثل یک ۴۸ کیلویی، فن می‌زند.
آنا: در مورد سعید اسماعیلی هم همه گفتند که او بی‌نظیر است.
از دهان چند تا از بچه‌های خوب‌مان مثل حمید سوریان و امید نوروزی هم این را شنیدم که گفتند او باصلابت‌ترین فرنگی‌کار تاریخ ماست. در این بیش از نیم قرنی که در کشتی بوده و قهرمانان بزرگ دنیا را دیده‌ام، نظیر سعید ندیدم. کشتی‌اش با حسرت جعفروف را نگاه کنید. چند دقیقه کشتی یک-یک بود و توانست همین نتیجه را در آن سطح بالا حفظ کند و اشتباه نکند. این نشان‌دهنده هوش و درایت بالای این بچه است که در این سن و سال، چقدر پخته کشتی می‌گیرد. او واقعا بی‌نظیرترین کشتی‌گیر تاریخ ماست که آینده‌اش درخشان است. حمید سوریان اگر اولین ۷ طلایی و ژنرال کشتی فرنگی ما شد و برای همیشه خواهد ماند، ژنرال بعدی‌مان سعید اسماعیلی است.
آنا: غلامرضا فرخی طلای سال قبلش را تکرار کرد.
او به اندازه خودش کشتی گرفت، خیلی هم خوب بود. بعد از کشتی بدی که در ناگویا گرفت، اینجا خودش را پیدا کرد. کشتی آخرش هم سخت بود، اما آن کنده‌کشی به دادش رسید و طلای دوم خودش را گرفت. او هم جزو خوب‌های کشتی فرنگی ماست. البته به نظرم زورش به ۸۷ کیلو‌ها نمی‌رسد و فعلا دو بار حضور ناموفق در این وزن داشته، اگر تصمیم حسن رنگرز و خودش رفتن به این وزن باشد، باید خیلی روی بدنش کار کند.
آنا: خاطرم هست سال گذشته از مبارزه نیمه‌نهایی دانیال سهرابی خیلی ناراحت بودید، او برنز سال گذشته‌اش را طلا کرد.
خداراشکر که به حقش رسید. یکی از گریه‌هایم برای همین دانیال بود که پارسال حق این بچه را وضوح خوردند و اذیتش کردند. یک سال برای آن کشتی بغض داشتم. بچه جگردار و مستعدی است.
آنا: کمتر کسی احتمالش را می‌داد که هادی ساروی یکی از طلایی‌های تیم نباشد.
برخلاف واکنش‌هایی که در آستانه نشان داده شد به نظرم ساروی آن جوری که باید و شاید آماده نبود و به کسی هم باخت که خودش در فینال به حریف بلاروسی باخت و قهرمان نشد. یعنی اگر مثلا کشتی اول با سارگسیان روس روبه‌رو شده بود، از دور رقابت‌ها حذف شده و اصلا مدال هم نمی‌گرفت. داوری یک مقدار بد بود ولی هادی ساروی آنقدر سرتر نشان نداد که آدم این حس را داشته باشد حقش خورده شده، بدنش آماده و سرحال نبود، آن هادی همیشگی را ندیدم. او ۷ مدال گرفته و اگر می‌خواهد بماند که حتما هم می‌خواهد، باید بیشتر کار کند. ۷ مدال او برای کشتی فرنگی ما یک رکورد است.
آنا: رفته رفته انگار باید اسم «مرد نقره‌ای» را روی علیرضا مُهمدی بگذاریم.
من هم فکر می‌کنم مثل ابوطالب طالبی که خدا رحمتش کند و مرد برنزی کشتی ما شد، هرچند که دو برنز از مجموع ۴ برنز المپیک و جهانش باید طلا می‌شد و داستانش مفصل است، انگار نقره روی پیشانی این بچه حک شده، دوست ندارم این را بگویم، اما این چهارمین نقره او بود. در المپیک به همین حریف بلغاری باخت، و در تورنمنت شکستش داد که او آماده نبود، اینجا هم هرچند خیلی تلاش کرد، اما نوویکوف همه جوره سر بود و زور مُهمدی به او نرسید.
آنا: قبلا زیاد در مورد علی احمدی‌وفا حرف زده بودیم. او بالاخره مدالش را گرفت، ضمن اینکه پیام احمدی هم دومین مدال جهانی‌اش باز نقره بود.
من فکر می‌کنم پیام احمدی ذوق‌زده شده بود، پارسال همین آقا (الدانیز عزیزلی) را برده بود اینکه امسال به او باخت، واقعا حیف شد. این بچه هم باید طلا می‌گرفت و البته با سنی که دارد، قطعا حالا حالا‌ها مدال می‌گیرد. او یکی از بهترین‌های ۵۵ کیلوگرم ما و دنیاست. وزن بدنش مثل دادمرز برای ۵۵ کیلو ایده‌آل است. مطمئنم او را بر سکوی اولی خواهیم داد البته اگر نظر حسن رنگرز این نباشد که مثل علی احمدی‌وفا او را به ۶۰ کیلو بیاورند، که اگر هم بیاورند، شاهد انتخابی جذابی بین این دو کشتی‌گیر خواهیم بود. پیام کشتی از دستش دررفت، طلا را زمین گذاشت و نقره را برداشت. علی احمدی‌وفا هم یک چیزی گفت که من به شخصه قبول کردم طلایش را آنطور با نقره عوض کند. گفت که زیر سرم بوده و حالش خوب نبوده، از نظر من او سعید اسماعیلی آینده است. خودش هم اشتباه کرد و باخت درحالیکه ۷-یک از حریف پیش بود و می‌شنیدیم که کادرفنی هم می‌گوید دست چپ نده، اما داد و کول‌انداز شد و روی پل رفت و دیگر بدنش جان نداشت که فرار کند. این اولی مدال او بود، تا المپیک هم دو سال مانده، تا آن وقت پخته‌تر می‌شود.
آنا: خیلی‌ها می‌گفتند اسکو حذف می‌شود و مدال نخواهد گرفت.
خوب شد که برنز گرفت و دست خالی برنگشت. او هم آینده درخشانی دارد و بهتر از این هم خواهد شد.
آنا: محمدمهدی کشتکار تنها کشتی‌گیر ما بود که در این جهانی مدال نگرفت.
کشتی‌گیر خیلی خوبی است، کاش حداقل برنز می‌گرفت که استحقاقش را داشت، اما بد آورد.
آنا: تیم ملی با ثبت بالاترین امتیاز دبل قهرمانی کرد و در ۹ وزن مدال گرفت.
فکر نمی‌کند حالا حالا‌ها کسی بتواند این رکورد را بشکند و اگر هم این رکورد شکسته شود، باز هم توسط همین تیم خواهد بود. ۹ مدال در ۱۰ وزن، خوشبختانه امیدهای‌مان در لاس‌وگاس هم نشان دادند که پشتوانه‌های خوبی هم داریم. من تخمین می‌زنم که تا ۱۰-۱۵ سال پشتوانه داریم.
آنا: باتوجه به پیوستن محمد بنا به آذربایجان، خیلی‌ها منتظر تقابل تیم حسن رنگرز با آذربایجانِ محمد بنا بودند که البته باز هم تیم کشورمان دو برابر این تیم امتیاز گرفت و قهرمان شد.
من حسن رنگرز را با کسی مقایسه نمی‌کنم. وقتی سرپرست تیم ملی بودم با محمد دلیران که مدیر تیم بود در مورد انتخاب سرمربی جوانان صحبت کردیم و به اسم رنگرز رسیدیم. هرچند می‌دانستم محمد بنا با او زاویه داشته، اما گفتیم به یزدانیخرم او را پیشنهاد دهیم، مثل انتخابی که در مورد حمید باوفا هم اتفاق افتاد. به حسن رنگرز هم گفتیم و از دور کار مربیگری‌اش را نگاه می‌کردم. برایم خیلی جالب بود، شیوه‌ای خاص خودش داشت، می‌نوشت، خیلی وقت می‌گذاشت. یک مدل دیگر کار می‌کرد، تحصیلات بالا و کلاسی که کارش دارد. برنز سال ۲۰۲۲ او هم باید طلا می‌شد تا دوطلائه کشتی فرنگی ما باشد. اگر محمد بنا آن رفتار را با او و حمید باوفا نمی‌کرد آنها چند مدال می‌شدند. حسن رنگرز قدم به قدم پیش رفت. به هرحال همه‌ی آدم‌ها رفتار بد و خوب دارند، به این چیز‌ها کاری ندارم، اما او یکی از باصلابت‌ترین مربیانی است که دیده‌ام و بزرگ‌منش است و از همه مهم‌تر «من، من» نمی‌کند. مسابقه که تمام می‌شود خودش روی سکو نمی‌رود، همیشه هم همین بوده، اینجا هم از همه اسم برد. یک بار نشده بگوید «من» این کار را کرده، همیشه از تیمش و کادرش حرف زده، برعکس دوست قدیمی‌مان که همه را زیر پا گذاشت و همه چیز را به اسم خودش زد. بزرگ‌منشی رنگرز بزرگ‌ترین فاکتور مربیگری حسن رنگرز است، شب و روز کار می‌کند، اما روی سکو خودش نمی‌رود، هر جایزه‌ای هم بگیرد، نوش جانش. من او را مربی خیلی خوب و باکلاسی می‌دانم.
آنا: آذربایجان سال قبل هم نصف ایران امتیاز گرفت، با سرمربی جدیدش هم همینطور؛ اوضاع با محمد بنا هم برای‌شان فرق نکرد.
هم این، و هم حسرت جعفروف ستاره تیم‌شان که سال قبل نقره جهانی گرفت و با مربی خارجی، اصلا روی سکو نرفت.
انتهای پیام/
