بیرانوند وارث کیانوش رستمی و فروغی؟/ فدراسیون تیراندازی در انتظار یک مدیر مقتدر

به گزارش خبرگزاری آنا، در ورزش قهرمانی، گاهی تصمیم‌هایی که با هدف رسیدن به موفقیت گرفته می‌شوند، در ادامه می‌توانند ورزشکار را از مسیر پیشرفت دور کنند. اختلاف با کادر فنی، اصرار بر شیوه‌ای متفاوت از تمرین و فاصله گرفتن از ساختار تیم ملی، از جمله چالش‌هایی هستند که اگر به‌درستی مدیریت نشوند، ممکن است دستاورد‌های سال‌ها تلاش را تحت تأثیر قرار دهند.

اکنون محمد بیرانوند، تیرانداز ۱۸ ساله ایران، در شرایطی از ترک اردو و دشواری بازگشت به تمرینات تیم ملی خبر داده که تجربه‌های مشابه در ورزش ایران، بار دیگر ضرورت توجه به پیامد‌های چنین اختلافاتی را یادآوری می‌کند.

بیرانوند تغییر سرمربی و موافقت نکردن با درخواستش برای حضور مربی شخصی را از دلایل ترک اردو عنوان کرده است، موضوعی که یادآور تجربه جواد فروغی در تیراندازی و کیانوش رستمی در وزنه‌برداری است. دو قهرمان با مسیر‌های متفاوت که در مقاطعی از دوران حرفه‌ای خود، مسئله مربی اختصاصی و چگونگی همکاری با ساختار تیم ملی را تجربه کردند. اگرچه نمی‌توان این اتفاقات را کاملاً مشابه دانست، اما وجه مشترک آنها، شکل‌گیری اختلافاتی است که از مسائل فنی فراتر رفت و به چالشی برای ورزشکار و مجموعه تیم ملی تبدیل شد.

بیرانوند هنوز در ابتدای مسیر حرفه‌ای خود قرار دارد و فرصت زیادی برای ساختن آینده‌ای پرافتخار پیش روی اوست. با این حال، ناکامی در کسب مدال بازی‌های آسیایی ناگویا در شرایطی رقم خورد که حاشیه‌ها و اختلاف‌نظر‌ها نیز پیرامون این تیرانداز جوان مطرح بود. در این میان، ورود پدر او به برخی مسائل مرتبط با فعالیت ورزشی‌اش نیز به پیچیدگی شرایط دامن زده است؛ مسئله‌ای که در صورت تداوم می‌تواند تمرکز این استعداد جوان را از اولویت اصلی، یعنی پیشرفت فنی و کسب نتیجه، دور کند.

بیرانوند خواهان تمرین انفرادی در اردو بود و در همین چارچوب، افسری، سرمربی تیم ملی، نیز فرد دیگری را برای همراهی با او به اردو دعوت نکرد. با این حال، مرضیه پرورش‌نیا پیش‌تر بر این نکته تأکید کرده بود که تمرین انفرادی به‌تنهایی نمی‌تواند زمینه‌ساز پیشرفت مطلوب ورزشکار باشد و حضور در کنار سایر ملی‌پوشان و تجربه رقابت در جریان تمرینات، بخشی مهم از فرایند آماده‌سازی است. اختلاف دیدگاه درباره شیوه تمرین، اکنون به مسئله‌ای جدی‌تر تبدیل شده و در آستانه رقابتی مهم، نگرانی‌ها درباره وضعیت آمادگی بیرانوند را افزایش داده است.

تجربه جواد فروغی نیز نشان داد که موضوع مربی اختصاصی می‌تواند به یکی از چالش‌های ساختاری در تیم ملی تیراندازی تبدیل شود. در آن مقطع، تمرینات به دو بخش تقسیم شده بود و تیراندازان در قسمت‌های جداگانه سالن، زیر نظر مربیان خود تمرین می‌کردند. با وجود تفاوت شرایط و عوامل مؤثر، این تجربه در نهایت نتوانست به نتیجه مورد انتظار در بخش مردان منجر شود و تیراندازان ایران از کسب سهمیه المپیک پاریس بازماندند.

کیانوش رستمی نیز در وزنه‌برداری، با وجود افتخارات ارزشمند گذشته، بار‌ها در کانون بحث‌هایی درباره تمرین مستقل و فاصله گرفتن از چارچوب معمول همکاری با تیم ملی قرار گرفت. تجربه او نیز این پرسش را مطرح کرد که آیا تداوم مسیر انفرادی، در بلندمدت می‌تواند پاسخگوی نیاز‌های یک ورزشکار در بالاترین سطح رقابت باشد یا خیر.

البته نمی‌توان سرنوشت بیرانوند را از پیش با تجربه فروغی یا رستمی یکسان دانست. شرایط هر ورزشکار متفاوت است و برای قضاوت درباره آینده این تیرانداز جوان هنوز زود است. آنچه اهمیت دارد، توجه به این واقعیت است که استعداد و توانایی فنی، هرچند لازمه موفقیت هستند، به‌تنهایی برای تداوم حضور در سطح قهرمانی کافی نیستند. انضباط حرفه‌ای، تعامل با کادر فنی، پذیرش الزامات تیمی و مدیریت اختلاف‌نظر‌ها نیز در شکل‌گیری مسیر موفقیت نقش تعیین‌کننده دارند.

بیرانوند در ۱۸ سالگی همچنان فرصت اصلاح مسیر و بازگشت به شرایط مطلوب را دارد؛ فرصتی که استفاده از آن، هم به تصمیم‌های خود او و هم به نحوه مدیریت مسئولان و کادر فنی وابسته است. برخورد با چنین اختلافاتی نیازمند رویکردی متعادل است؛ رویکردی که از یک سو مطالبات و شرایط ورزشکار را بشنود و از سوی دیگر، اصول حرفه‌ای و منافع تیم ملی را در اولویت قرار دهد.

اکنون که تنها چند روز تا اعزام تیم ملی تیراندازی به قطر برای حضور در رقابت‌های کسب سهمیه المپیک باقی مانده، اظهارات بیرانوند درباره ترک اردو و دشواری بازگشت به تمرینات، زنگ خطری برای این تیم به شمار می‌رود. در چنین شرایطی، زمان اهمیتی دوچندان دارد و هر جلسه تمرین و هر فرصت آماده‌سازی می‌تواند در نتیجه نهایی تأثیرگذار باشد.

تیم ملی در آستانه مأموریتی مهم قرار دارد و فرصت چندانی برای گرفتار شدن در حاشیه‌ها ندارد. حل‌وفصل اختلافات از مسیر گفت‌و‌گو، تعامل و تصمیم‌گیری حرفه‌ای، ضرورتی است که هم مسئولان و کادر فنی و هم خود ورزشکار باید به آن توجه کنند. بیرانوند هنوز می‌تواند آینده‌ای متفاوت از تجربه‌های گذشته برای خود رقم بزند؛ اما تحقق این هدف، مستلزم آن است که اختلاف امروز به مانعی جدی در مسیر فردای او تبدیل نشود.

هفته آینده انتخابات فدراسیون تیراندازی است و انتظار می رود این بار مدیری سکان این فدراسیون را به دست گیرد که اقتدار لازم را برای ورزشکارسالاری در پیش گیرد. در مورد تیراندازی ماجرا فقط به بیرانوند و رفتارهای عجیش برنمی گردد. صحبت در مورد حواشی این رشته زیاد است که حتما باید به یک یک این حواشی پرداخته شود.