ناگویا آینه فراز و فرود ووشوی ایران؛ ساندا روی سکو، تالو پشت خط مدال

به گزارش خبرگزاری آنا، ووشوی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا با چهار مدال در بخش ساندا به کار خود پایان داد. این نتیجه در حالی رقم خورد که ایران در دوره‌های گذشته بازی‌های آسیایی، هم در ساندا و هم در تالو مدال‌هایی به دست آورده بود و در برخی دوره‌ها یکی از رشته‌های مؤثر کاروان ایران در جدول مدال‌ها به شمار می‌رفت.

بررسی عملکرد ووشوی ایران در پنج دوره اخیر بازی‌های آسیایی، از گوانگژو ۲۰۱۰ تا ناگویا ۲۰۲۶، نشان می‌دهد که این رشته فراز و فرودهای قابل توجهی را پشت سر گذاشته است.

گوانگژو ۲۰۱۰؛ روزهای درخشان ساندا و طلای تاریخی بانوان

بازی‌های آسیایی گوانگژو یکی از دوره‌های موفق ووشوی ایران بود. تیم ایران در این رقابت‌ها سه مدال طلا و سه برنز کسب کرد و در مجموع با شش مدال به کار خود پایان داد. در بخش ساندا، محسن محمدسیفی در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم و حمیدرضا قلی‌پور در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم قهرمان شدند. خدیجه آزادپور نیز با قهرمانی در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم بانوان، نام خود را به‌عنوان یکی از چهره‌های مهم تاریخ ووشوی زنان ایران ثبت کرد.

در تالو نیز احسان پیغمبری در فرم چانگ‌چوان به مدال برنز رسید. در بخش ساندا هم ایران در کنار طلاها، مدال‌های برنز دیگری به دست آورد تا کارنامه این دوره با شش مدال بسته شود.

اینچئون ۲۰۱۴؛ کاهش تعداد مدال‌ها و باقی ماندن یک طلای مهم

چهار سال بعد، عملکرد ایران در بازی‌های آسیایی اینچئون نسبت به گوانگژو افت کرد. محسن محمدسیفی با قهرمانی در وزن منهای ۶۵ کیلوگرم، تنها طلای ایران در این رشته را به دست آورد. سجاد عباسی نیز در وزن منهای ۷۰ کیلوگرم به مدال برنز رسید. حمیدرضا لادور نیز به مدال نقره رسید.

در بخش تالو، احسان پیغمبری در چانگ‌چوان ششم شد و فرشاد عربی در نان‌چوان و نان‌گون در رتبه هشتم قرار گرفت. ایران از شش مدال، شامل سه طلا، به دو مدال رسید. البته نمی‌توان این کاهش را بدون بررسی ترکیب تیم، اوزان اعزامی و شرایط مسابقات، به‌طور قطعی ناشی از افت فنی دانست اما از نظر نتیجه نهایی، اینچئون دوره‌ای کم‌ثمرتر برای ووشوی ایران بود.

جاکارتا ۲۰۱۸؛ بازگشت طلاها در ساندا و درخشش زهرا کیانی

ووشوی ایران در بازی‌های آسیایی جاکارتا بار دیگر توانست دو مدال طلا کسب کند. عرفان آهنگریان در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم و محسن محمدسیفی در وزن منهای ۷۰ کیلوگرم قهرمان شدند.

در وزن منهای ۶۵ کیلوگرم مردان، فرود ظفری به مدال نقره رسید. در بخش بانوان نیز الهه منصوریان در وزن منهای ۵۲ کیلوگرم و شهربانو منصوریان در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم نقره گرفتند.

زهرا کیانی هم در تالو به مدال نقره رسید که برای ووشوی بانوان ایران اهمیت ویژه‌ای داشت. کیانی در مجموع فرم‌های جین‌شو و چیانگ‌شو به امتیاز ۱۹.۴۹ رسید و عنوان نایب‌قهرمانی را به دست آورد. مدال او نشان داد که ایران در کنار توانایی‌های شناخته‌شده خود در ساندا، در تالو نیز می‌تواند به سکو برسد.

در مجموع، ایران در جاکارتا دو طلا و چهار نقره کسب کرد. اگرچه تعداد مدال‌های طلا نسبت به گوانگژو کمتر بود، حضور شش نماینده روی سکو در بخش‌های مختلف نشان می‌داد که ظرفیت مدال‌آوری ووشوی ایران تنها به یک بخش محدود نیست.

هانگژو ۲۰۲۲؛ هفت مدال و فاصله تالو با سکو

در بازی‌های آسیایی هانگژو، ووشوی ایران با هفت مدال شامل دو طلا، چهار نقره و یک برنز به کار خود پایان داد. یوسف صبری در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم و افشین سلیمی در وزن منهای ۶۵ کیلوگرم ساندا قهرمان شدند.

شجاع پناهی در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم، محسن محمدسیفی در وزن منهای ۷۰ کیلوگرم و الهه منصوریان در وزن منهای ۵۲ کیلوگرم بانوان از دیگر مدال‌آوران بخش ساندا بودند. زهرا کیانی نیز بار دیگر در تالو به مدال نقره رسید و جایگاه خود را در میان مدعیان این رشته حفظ کرد. در بخش بانوان، شهربانو منصوریان نیز به مدال برنز رسید.

شاهین بنی‌طالبی در نان‌چوان و نان‌گون دهم شد، محمدعلی مجیری در همین مجموعه فرم‌ها رتبه نهم را به دست آورد و حسین قبله‌نما در دائوشو و گون‌شو ششم شد. احسان پیغمبری نیز در چانگ‌چوان در جایگاه دهم قرار گرفت.

در بخش بانوان، زهرا کیانی با کسب نقره بهترین نتیجه را داشت اما حانیه رجبی در نان‌چوان و نان‌دائو هشتم شد و مینا پناهی نتوانست رقابت خود را به پایان برساند.

ناگویا ۲۰۲۶؛ چهار فینال، یک طلا و سه نقره

تیم ملی ووشوی ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا در بخش ساندا شش نماینده داشت و چهار نفر از آن‌ها به فینال رسیدند. حاصل کار این تیم یک مدال طلا و سه نقره بود.

سهیل موسوی در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم مردان، با پیروزی مقابل رقبایی از هند، کره جنوبی و ازبکستان به فینال رسید و در مبارزه پایانی عبدالرشید عبدالله‌یف از قزاقستان را شکست داد تا تنها طلای ووشوی ایران در ناگویا را کسب کند.

سوگند سینکایی در وزن منهای ۵۲ کیلوگرم بانوان پس از پیروزی مقابل حریفانی از هند، ویتنام و هنگ‌کنگ به فینال رسید اما در مبارزه پایانی برابر وو دی از چین شکست خورد و مدال نقره گرفت.

شجاع پناهی در وزن منهای ۶۵ کیلوگرم مردان نیز با عبور از حریفانی از ترکمنستان، ازبکستان و ویتنام به فینال رسید. او در مبارزه پایانی برابر وانگ چنگ‌جین از چین شکست خورد و به مدال نقره بسنده کرد.

عرفان محرمی در وزن منهای ۷۰ کیلوگرم دیگر فینالیست ایران بود. او پس از پیروزی مقابل نمایندگان هنگ‌کنگ، کره جنوبی و قزاقستان به دیدار پایانی رسید اما برابر ما شوو از چین شکست خورد و چهارمین مدال ایران در این رشته را به نقره تبدیل کرد.

مهدی کرمانی در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم مردان و دیانا رحیمی در وزن منهای ۶۰ کیلوگرم بانوان از دور رقابت‌ها کنار رفتند و نتوانستند به مدال برسند.

در بخش تالو، ایران در این بخش مدالی به دست نیاورد که در شرایط رقابت سنگین با چین، هنگ‌کنگ، ماکائو و ژاپن رخ داد. نمایندگان ایران در چند فرم تا آستانه سکو پیش رفتند اما اختلاف‌های بسیار اندک در امتیاز نهایی، نتیجه را تغییر داد.

زهرا کیانی و تغییر فرمی که سرنوشت مدال را تغییر دادند

محبوبه کریمی، سرمربی تیم ملی تالوی بانوان، در گفت‌وگو با خبرگزاری آنا درباره عملکرد نمایندگان ایران توضیح داد که زهرا کیانی و هلیا اسدیان با اختلاف سه‌هزارم امتیاز نسبت به نفر سوم از کسب مدال بازماندند. به گفته او، این اختلاف در شرایطی رقم خورد که سلیقه داوری نیز می‌توانست در نتیجه اثرگذار باشد.

کریمی درباره مینا پناهی نیز گفت که این ورزشکار در یکی از فرم‌ها سوم شد اما در بازی‌های آسیایی امتیاز دو فرم با یکدیگر جمع می‌شود و در نهایت مجموع امتیازات، جایگاه نهایی را مشخص می‌کند. به گفته سرمربی تیم، سختگیری داوران در بخش پرش فرم دوم باعث شد امتیاز پناهی کاهش پیدا کند و او نیز از رسیدن به مدال بازبماند.

این اظهارات نشان می‌دهد که در تالو، اختلاف میان مدال و رتبه‌های بعدی می‌تواند بسیار ناچیز باشد.. اختلاف اندک امتیاز به‌خوبی نشان می‌دهد که کوچک‌ترین جزئیات در اجرای فرم‌ها می‌تواند سرنوشت یک ورزشکار را تغییر دهد.

یکی از تصمیم‌های مهم کادر فنی بانوان نیز تغییر فرم اجرای زهرا کیانی بود. کیانی در دو دوره گذشته بازی‌های آسیایی، جاکارتا و هانگژو، در فرم‌های جین‌شو و چیانگ‌شو به مدال نقره رسیده بود اما در ناگویا با هدف افزایش شانس کسب طلا در فرم چانگ‌چوان به میدان رفت. کریمی توضیح داد که این تصمیم با توجه به آنالیز رقبا و قهرمانی کیانی در مسابقات قهرمانی آسیا در ماکائو گرفته شده بود اما نتیجه مورد انتظار محقق نشد.

این تصمیم را می‌توان از دو زاویه بررسی کرد: از یک سو، تلاش برای افزایش شانس طلا نشان‌دهنده هدف‌گذاری بلندپروازانه کادر فنی بود و از سوی دیگر، تغییر فرم در رقابتی به حساسیت بازی‌های آسیایی ریسک‌هایی به همراه داشت. 

عربی: اگر خطا نمی‌کردیم، نقره در دسترس بود

فرشاد عربی، سرمربی تیم ملی تالوی مردان، نیز معتقد بود که نمایندگان ایران توانایی کسب مدال در ناگویا را داشتند. او توضیح داد که تیم حدود پنج ماه در اردو بوده و در میانه مسیر نیز با حضور در جام جهانی، یک مدال طلا، یک نقره و یک برنز کسب کرده است. به گفته عربی، ورزشکاران در سطح آمادگی مناسبی به بازی‌های آسیایی رسیدند اما نتیجه مسابقات با آنچه کادر فنی انتظار داشت، فاصله داشت.

عربی با اشاره به عملکرد شاهین بنی‌طالبی گفت که او در فرم نان‌چوان پس از نماینده چین در جایگاه دوم قرار گرفت، اما یک خطای جزئی در اجرای بعدی و جمع شدن امتیازات دو فرم، مانع کسب مدال شد. حسین قبله‌نما نیز چهارم شد و با اختلافی کمتر از یک‌صدم امتیاز از سکو بازماند.

سرمربی تیم ملی تالو معتقد بود که اگر خطای جزئی در فرم دوم رخ نمی‌داد، ایران شانس جدی کسب مدال نقره داشت. او همچنین با انتقاد از اختلاف‌های بسیار اندک امتیازی، نسبت به شیوه داوری اعتراض کرد. 

نکته مهم در اظهارات عربی، اشاره او به سابقه تالوی مردان در بازی‌های آسیایی است. به گفته وی، ایران در این بخش در اینچئون ۲۰۱۴ به مدال برنز رسید اما پس از آن دیگر موفق به کسب مدال نشد. 

چین، هنگ‌کنگ و ماکائو؛ رقابتی که هر سال سخت‌تر می‌شود

یکی از نکات مشترک در اظهارات محبوبه کریمی و فرشاد عربی، اشاره به قدرت رقبای آسیایی بود. چین در تالو همچنان قدرت اصلی به شمار می‌رود و کشورهایی مانند هنگ‌کنگ، ماکائو و ژاپن نیز سرمایه‌گذاری جدی در این بخش انجام داده‌اند. عربی به تمرین برخی ورزشکاران هنگ‌کنگ و ماکائو در چین اشاره کرد و رقابت با این تیم‌ها را دشوار دانست.

در ناگویا، چین در بخش ساندا نیز قدرت خود را نشان داد و شش مدال طلا از هفت وزن این بخش را به دست آورد. تنها طلای غیرچینی ساندا در بخش مردان، در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم به سهیل موسوی از ایران رسید. 

زمانی که ورزشکاران ایرانی در چند مسابقه با اختلاف اندک از مدال بازمی‌مانند، باید هم‌زمان کیفیت اجرا، مدیریت فشار مسابقه، انتخاب فرم، تجربه بین‌المللی و دقت در جزئیات فنی بررسی شود. صرف اشاره به قدرت چین یا سلیقه داوری، پاسخ کاملی برای چرایی از دست رفتن مدال‌ها نیست.

میزبانی ناگویا؛ انتقادهایی که نباید از کنار آن‌ها گذشت

فرشاد عربی در بخش دیگری از گفت‌وگوی خود با خبرگزاری آنا، از شرایط میزبانی بازی‌های آسیایی ناگویا انتقاد کرد. او که به گفته خودش در پنج دوره بازی‌های آسیایی حضور داشته، ناگویا را ضعیف‌ترین میزبانی تجربه‌شده خود توصیف کرد و از تأخیر یا نبود اتوبوس در برخی روزها، بی‌نظمی در برنامه‌ریزی و ثبت‌نام و کیفیت نامناسب سالن مسابقات سخن گفت.

محبوبه کریمی نیز تأیید کرد که در برنامه‌ریزی و ثبت‌نام‌ها بی‌نظمی‌هایی وجود داشت اما تأکید کرد که کادر فنی اجازه نداده این مسائل تمرکز ورزشکاران را تحت تأثیر قرار دهد. به گفته او، مشکلات اجرایی در رویدادی با این وسعت ممکن است رخ دهد اما تلاش تیم این بود که ورزشکاران از فضای مسابقه دور نشوند.

ساندا همچنان مدال‌آور است، تالو نیازمند بازنگری

مقایسه نتایج پنج دوره اخیر بازی‌های آسیایی نشان می‌دهد که ساندا همچنان نقطه اتکای اصلی ووشوی ایران است. 

قهرمانی‌های گوانگژو، بازگشت دو طلای ساندا در جاکارتا، دو طلای هانگژو و طلای سهیل موسوی در ناگویا، همگی از ظرفیت این بخش برای مدال‌آوری حکایت دارند. با این حال، در ناگویا سه فینال به شکست انجامید و ایران با وجود رسیدن چهار نماینده به دیدار پایانی، تنها یک طلا کسب کرد.

در تالو، وضعیت متفاوت است. زهرا کیانی در جاکارتا و هانگژو نقره گرفت اما در ناگویا تغییر فرم اجرا و اختلاف‌های بسیار اندک امتیازی، مانع تکرار مدال شد. در بخش مردان نیز نزدیک شدن شاهین بنی‌طالبی و حسین قبله‌نما به سکو، بار دیگر این پرسش را مطرح کرد که چگونه می‌توان اجرای نزدیک به مدال را به نتیجه نهایی تبدیل کرد.

اکنون فدراسیون ووشو باید با تکیه بر داده‌های فنی و نه صرفاً توضیح نتایج با قدرت رقبا یا داوری، عملکرد هر بخش را جداگانه ارزیابی کند.