یادداشت؛
پیش‌بینی ابتلای ۲میلیون ایرانی به دمانس تا ۲۰۵۰/ نگاه عاجل سیاستگذاران ضرورتی انکارناپذیر
به گزارش خبرگزاری آنا، احمد دلبری، مدیر گروه آموزشی سالمندشناسی و رئیس مرکز تحقیقات سالمندی دانشگاه علوم پزشکی توانبخشی و سلامت اجتماعی، در سمپوزیوم تخصصی سالمندی، با تأکید بر اهمیت هم‌افزایی همه‌جانبه برای مواجهه با پدیده سالمندی جمعیت اظهار داشت: برای رویارویی مؤثر با این چالش، تمرکز بر یک حوزه کافی نیست و باید از تمامی ظرفیت‌های انجمن‌های علمی کشور بهره برد.
وی با اشاره به یک چالش نگران‌کننده در بخش نیروی انسانی گفت: متأسفانه حدود ۹۵ درصد جامعه علوم پزشکی تمایلی به ورود و فعالیت تخصصی در حوزه سالمندی ندارند؛ امری که می‌تواند کشور را در دهه‌های آینده با بحران جدی در پاسخگویی به نیاز‌های درمانی و توانبخشی سالمندان روبه‌رو کند؛ بنابراین بازنگری در آموزش‌های تخصصی و عمومی تمام انجمن‌ها امری حیاتی است.
دلبری با نگاهی کلان به این پدیده تصریح کرد: سالمندی یک موضوع شخصی و خانوادگی نیست، بلکه ضرورتی ملی و حاکمیتی است که صدای آن باید به گوش سیاستگذاران اصلی کشور برسد. ساماندهی این حوزه همکاری همه‌جانبه وزارت بهداشت، قوه قضائیه، قوه مقننه و تمامی دستگاه‌های اجرایی را می‌طلبد.
پیش‌بینی ابتلای بیش از ۲ میلیون ایرانی به دمانس تا سال ۲۰۵۰
مدیر گروه سالمندشناسی دانشگاه با تحلیل وضعیت سلامت سالمندان خاطرنشان کرد: اگرچه شیوع فعلی دمانس در کشور در بالاترین حد جهانی نیست، اما شتاب دگرگونی‌های جمعیتی ایران را با چالشی بی‌سابقه روبه‌رو خواهد کرد. طبق پیش‌بینی‌ها، شمار مبتلایان به دمانس در ایران از ۵۲۴ هزار نفر در سال ۲۰۱۹، تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۲ میلیون نفر (افزایش چهار برابری) خواهد رسید.
وی با بیان اینکه ۴۵ درصد از موارد دمانس با عوامل قابل اصلاح در ارتباط است، افزود: کنترل عواملی مانند فشار خون، دیابت، چاقی، کم‌تحرکی و انزوای اجتماعی در دوران میانسالی می‌تواند از بروز یا پیشرفت این بیماری جلوگیری کند.
دلبری عدم تشخیص زودهنگام را از مهم‌ترین چالش‌های کشور دانست و افزود: به دلیل باور نادرست عمومی مبنی بر اینکه افت حافظه بخشی از روند طبیعی پیری است، درصد بالایی از بیماران شناسایی نمی‌شوند؛ موضوعی که ناشی از کمبود آگاهی عمومی و نبود مسیر منسجم برای غربالگری و ارزیابی تخصصی است.
تاثیر دارو‌های نسل جدید در کاهش پیشرفت آلزایمر
وی در خصوص دستاورد‌های درمانی نیز یادآور شد: با وجود نبود درمان قطعی برای آلزایمر، دارو‌های نسل جدید توانسته‌اند پیشرفت بیماری را در مراحل اولیه تا ۳۰ درصد کاهش دهند؛ در کنار این موضوع، آموزش خانواده‌ها در مدیریت رفتاری و حفظ کرامت انسانی بیمار اهمیت بسزایی دارد.
اهمیت توسعه زیرساخت‌های تخصصی پیش از رسیدن به نقطه بحرانی
رئیس مرکز تحقیقات سالمندی دانشگاه علوم پزشکی توانبخشی و سلامت اجتماعی در پایان، ایجاد زنجیره پیوسته «پیشگیری، تشخیص، درمان و مراقبت» را از راهبرد‌های اصلی کشور عنوان کرد و گفت: پیش از رسیدن به نقطه بحرانی سالمندی، توسعه زیرساخت‌های تخصصی، تربیت نیروی انسانی و ایجاد نظام جامع مراقبت طولانی‌مدت، نیازمند تصمیم‌گیری و مداخله فوری سیاستگذاران و متولیان کشور است.
انتهای پیام/
