جشنواره تورنتو با «هویمن بودن» ساخته سیان هدر افتتاح شد؛ اپل مدعی بعدی اسکار را پیدا کرد
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، فیلم «هویمن بودن» با صحنهای در پیادهروی نیویورک آغاز میشود که اجازه نمیدهد جودی هویمن از آن بالا برود. هیچ بریدگی یا رمپی در جدول خیابان نیست. فقط یک زن و صندلی چرخدارش. کارگردان، سیان هدر، روی این تصویر میماند — و بعد جودی انگشت وسط را بالا میآورد. همین بلافاصله بیننده را با خود همراه میکند.
حداقل برای تماشاگران داخل سالن روی تامسون هال همینطور بود؛ آنها شب پنجشنبه با توجه کامل نشستند و فیلم هدر جشنواره را افتتاح کرد. این فیلم نخستین کار هدر پس از «کودا» است؛ همان پدیده جشنواره ساندنس که در نهایت اسکار بهترین فیلم را برد و نخستین اسکار برای فیلمهای اورجینال اپل و هر شرکت استریمینگی شد. «هویمن بودن» داستان واقعی مبارزه هویمن و گروه نامتجانس فعالانش برای حقوق برابر را روایت میکند؛ آنها با تحصن ۲۸ روزهای که راه را برای تصویب قانون آمریکاییهای دارای معلولیت هموار کرد، به مبارزه پرداختند.
هدر گفت وقتی خودش را برای کارگردانی این پروژه معرفی کرد، به هویمن گفت: «نمیخواهم درباره تو فیلم زندگینامهای بسازم. میخواهم «بعدازظهر سگی» را با افراد دارای معلولیت بسازم.»
پس از نمایش — که با زیرنویس باز، مترجمان زبان اشاره آمریکایی و زیرنویس زنده برای بخشهای روی صحنه همراه بود — هدر در نشستی پرسش و پاسخ با بازیگرانش درباره ساخت فیلم و تصمیم مهمش برای بهکارگیری بازیگران دارای معلولیت صحبت کرد. انتخاب هدر فرصت بزرگی برای بازیگرانی مثل روث مدلی فراهم کرد که از بدو تولد از صندلی چرخدار استفاده میکند.
مدلی از قبل هویمن را میستود؛ زنی که به «مادر جنبش معلولیت» معروف است. او گفت: «او بامزه بود. سرسخت بود. پررو بود. شیطان بود. جذاب بود.»
مدلی ادامه داد: «این برای هر بازیگری موهبت است که بتواند با همه این ویژگیهای متفاوت بازی کند. اما چالش هم بود، و میدانستم فشاری که بسیاری از افراد دارای معلولیت منتظر دیدن چنین شخصیتی روی پرده بزرگ هستند، از جمله خودم.»
فیلم همچنین نشان میدهد هدر با پول واقعی پشت سرش چه میتواند بکند. «کودا» فیلمی کوچک درباره شهری کوچک بود که در مقیاس بودجهاش ساخته شد و برای صمیمیتش دوست داشته شد. «هویمن بودن» یک فیلم دورهای با بازیگری پرشمار است — اشغال ۲۸ روزه ساختمان فدرال سانفرانسیسکو توسط فعالان، طولانیترین اشغال یک ساختمان فدرال در تاریخ آمریکا، با صدها نفر بازسازی شد. از آنجا مبارزهشان را به واشینگتن دیسی و در نهایت به در خانه جوزف کالیفانو میبرند. اپل هزینه فیلم را تأمین کرده و هدر این جهش را آسان نشان میدهد. به کارگردان خوب منابع بدهید تا بفهمید بدون آنها چه میکرد.
گروه بازیگران حول مدلی — مایکل پاتریک تورنتون، راسل هاروارد، دانیل دوران و مجموعهای عمیق از هنرمندان دارای معلولیت که در فیلم خود را «کریپهای رادیکال» مینامند — با اصالتی انتخاب شدهاند که بیشتر تولیدات هنوز آن را چیزی «خوب که باشد داشته باشیم» میدانند.
چارلی راش-ریس، هنرمند نابینایی که نخستین بازیگریاش را در این فیلم تجربه میکند، گفت: «به عنوان بچههای دارای معلولیت، بزرگ میشوی و به تو میگویند سقفی از ویبرانیوم بالای سرت هست که همیشه آویزان است و هر کاری بکنی نمیتوانی از این جعبه بیرون بیایی و محکوم به انجام کاری هستی که جامعه فکر میکند میتوانی انجام دهی. بخشی از این پروژه واقعاً نهتنها مرا الهام داد تا رؤیاهایم را دنبال کنم و بدانم حتی یک بچه سیاهپوست در مینهسوتا میتواند بزرگ شود و در فیلمی مثل این بازی کند، بلکه الهامبخش دیگر افراد دارای معلولیت بود تا رؤیاهایشان را دنبال کنند.»
مارک روفالو، نامزد اسکار، یک دهه پس از آوردن «اسپاتلایت» به تورنتو، نقش بوروکراتی را بازی میکند که بخش ۵۰۴ قانون توانبخشی را با آن شأن خستهشده مردی متوقف میکند که فکر میکند حسابوکتاب به نفعش است. او نقشی یا زمان کافی برای پرتاب خود به رقابت بهترین بازیگر نقش مکمل ندارد، اما اگر فیلم به اندازه کافی بزرگ شود، هرگز نمیتوان او را از حساب خارج کرد.
دیلان اوبراین، راب دلینی و ری فیشر دیگر بازیگران این فیلم هستند.
نتیجه نهایی، صراحتاً، فیلمی تماشاگرپسند است — از نوع خوبش — که کسی آن را ساخته که تفاوت میان دستکاری مخاطب و آوردن توجه و قلب واقعی به یک داستان را میداند. هم بامزه است و هم الهامبخش، و خاص است بدون اینکه بیگانهکننده باشد. این موضوع این آخر هفته به یک دلیل مشخص اهمیت دارد: جایزه انتخاب مردم. رأی تماشاگران تورنتو وزن بیشتری در فصل اسکار از هر جایزه هیئت داوران دارد و این مسیر آزموده شده است — «سرزمین خانهبهدوشها»، «کتاب سبز»، «۱۲ سال بردگی». اگر «هویمن بودن» این جایزه را بگیرد، گفتوگو یکشبه از «آیا اکران میشود؟» به «تا کجا میتواند برود؟» تغییر میکند.
در چشمانداز اسکار میتوان چند احتمال دید.هویمن واقعی در سال ۲۰۲۳ درگذشت؛ او عمری را صرف وادار کردن کشوری کرد که مدام میخواست دری را ببندد. این پیام میتواند عامل قویای باشد.
«هویمن بودن» ۶ نوامبر در سینماها اکران میشود و سپس از اپل تیوی پخش خواهد شد.
انتهای پیام/
