دو «اولین» روی دو نیمکت؛ تارتار و بختیاریزاده در قاب تازه دربی
به گزارش خبرگزاری آنا، دربی برای خیلیها فقط یک مسابقه است؛ ۹۰ دقیقهای که در آن دو تیم برای بردن مقابل یکدیگر قرار میگیرند اما برای مهدی تارتار و سهراب بختیاریزاده، دربی پیشرو چیزی فراتر از یک بازی است. نقطهای است که دو مسیر متفاوت فوتبالی، برای نخستین بار به یکی از مهمترین صحنههای فوتبال ایران میرسند.
تارتار و بختیاریزاده هر دو فوتبال را از زمین شروع کردهاند و سالها طول کشیده تا به نیمکت برسند، اما مسیری که هر کدام طی کردهاند، تفاوتهای زیادی با دیگری دارد. تارتار سالها در فوتبال ایران مربیگری کرده، روی نیمکت تیمهای مختلف نشسته و در تمام این سالها برای رسیدن به نیمکت یکی از دو قطب فوتبال پایتخت صبر کرده است. حالا پرسپولیس به او فرصتی داده که شاید سالها در انتظارش بوده، فرصتی برای اینکه تجربه سالهای طولانی مربیگریاش را در بزرگترین ویترین فوتبال ایران به نمایش بگذارد.
داستان بختیاریزاده، اما جنس دیگری دارد. استقلال برای او فقط یک باشگاه نیست. بخشی از گذشته فوتبالیاش است. او سالها با پیراهن آبی در زمین مسابقه حضور داشته و دربی را نه از قاب تلویزیون و نه از روی نیمکت، بلکه از داخل زمین تجربه کرده است. حالا سالها بعد، همان مسابقه را باید از جایگاهی متفاوت ببیند. جایی که هر واکنش و هر تصمیم، مستقیماً به نام سرمربی استقلال ثبت میشود.
شاید همین تفاوت، جذابترین بخش داستان این دو «اولین» باشد.
تارتار قرار است برای نخستین بار دربی را به عنوان سرمربی پرسپولیس تجربه کند؛ مربیای که بخش قابل توجهی از اعتبارش را در سالهای حضور در تیمهای مختلف لیگ برتر ساخته و حالا به ایستگاهی رسیده که دیگر نمیتواند پشت سایه تیمهای قبلی پنهان شود. پرسپولیس، برای هر مربی یک آزمون بزرگ است و دربی، بزرگترین آزمون در دل همان آزمون.
بختیاریزاده، اما با یک گذشته کاملاً متفاوت وارد این تجربه میشود. او قرار نیست صرفاً یک مربی باشد که برای نخستین بار دربی را هدایت میکند. او کسی است که خودش بخشی از تاریخ استقلال در این مسابقه بوده است. این بار، اما خاطرات دوران بازی به کارش نمیآید. او باید از کنار زمین همان مسابقهای را مدیریت کند که روزگاری خودش یکی از بازیگرانش بود.
این تغییر جایگاه، شاید مهمترین چالش شخصیتی بختیاریزاده باشد. عبور از نقش بازیکنی که در زمین برای استقلال میجنگید به مربیای که حالا باید مسئولیت یک تیم بزرگ را روی دوش خود احساس کند.
در سوی دیگر، تارتار با سرمایهای متفاوت ایستاده است؛ تجربه.سالها حضور در فوتبال باشگاهی، بالا و پایینهای فراوان، موفقیتها و ناکامیها و کار کردن در شرایط مختلف، از او مربیای ساخته که با فضای فوتبال ایران بیگانه نیست اما هیچکدام از این تجربهها دقیقاً شبیه چیزی نیست که قرار است در اولین دربی او روی نیمکت پرسپولیس اتفاق بیفتد. دربی حتی برای باتجربهترین مربیان هم یک تجربه تازه است، چه رسد به مربیای که برای نخستین بار در این جایگاه قرار گرفته است.
به همین دلیل، این مسابقه برای تارتار و بختیاریزاده بیش از آنکه یک تقابل معمول میان دو مربی باشد، تقابل دو پیشینه است؛ تجربه در برابر خاطره، سالها مربیگری در برابر سالها حضور در استقلال، و دو مسیر متفاوت که حالا روی دو نیمکت متفاوت به یک نقطه مشترک رسیدهاند.
البته قرار نیست یک دربی، تمام گذشته یک مربی را پاک کند یا با یک نتیجه، آینده او را بنویسد اما بعضی مسابقات به اندازهای بزرگ هستند که تصویر یک مربی از آنها برای مدتها در ذهن هواداران باقی میماند.
برای تارتار، این اولین فرصت است تا نشان دهد رسیدنش به نیمکت پرسپولیس فقط حاصل سالها حضور در فوتبال ایران نبوده و او میتواند در بالاترین سطح فشار و توجه هم خودش را پیدا کند.
برای بختیاریزاده، ماجرا شاید احساسیتر باشد، مردی که یک روز با پیراهن استقلال در دربی حضور داشت، حالا باید همان مسابقه را در قامت مرد اول نیمکت آبیها تجربه کند. فاصله میان آن دو تصویر، در واقع داستان سالهای فوتبالی اوست و شاید جذابیت اصلی دربی پیشرو همین باشد. دو مربی که هیچکدام تجربه نشستن روی نیمکت تیمشان در دربی را ندارند، اما هیچکدام هم بدون گذشته وارد این مسابقه نشدهاند.
یکی سالها برای رسیدن به این نیمکت ساخته شده و دیگری سالها بخشی از تاریخ همین نیمکت بوده است.
حالا هر دو برای نخستین بار باید دربی را از جایی ببینند که مسئولیت، دیگر با سوت داور تمام نمیشود؛ جایی که نام مربی، درست کنار نتیجه دربی ثبت خواهد شد.
انتهای پیام/
