درباره انیمیشن «راهی که آمدهایم» / معلولیت، با نگاهی متفاوت
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا، در انیمیشن کوتاه «راهی که آمدهایم» ساخته نرگس فضلی، مشکلات زندگی فردی که درگیر معلولیت است، از منظری متفاوت دیده شده است.
امتیاز انیمیشن کوتاه «راهی که آمدهایم» موضوع جهان شمول و انسانی آن است، کارگردان جوان فیلم از منظری تازه به موضوع معلولیت نگاه کرده، تنها درگیر نواقص و محدودیتها نبوده است، اگر چه آن را به نمایش گذاشته، اما کوشیده با روایت یک قصه مادر و دختری، به اراده انسانی و عشق در رفع محدودیتها بپردازد.
«راهی که آمدهایم» انیمیشنی کوتاه است که دو موقعیت را همزمان روایت میکند، مادری که برای رفتن به مدرسه معابر و خیابان را پشت سر میگذارد و مادری میانسال که به نمایشگاه دخترش میرود. انیمیشنهای کوتاه ایرانی، با دید هنری و فارغ از دغدغه بازار و اکران، خارج از مناسبات اکران سینمایی و بلیت فروشی، این فرصت را دارند که دروازههای تازه و کمتر دیده شده را فتح کنند. به همین دلیل روی موضوعهای انسانی مکث میکنند و تماشاگر را دعوت میکنند تا جهان را فارغ از هیاهوی قهرمان سازی و هیاهوی فیلمهای بلند انیمیشن، ببینند و نگاهی چند وجهی به پدیدههای هستی داشته باشند. «راهی که آمدهایم» مانند بسیاری از این انیمیشنهای کوتاه که متاسفانه فرصت دیده شدن در تلویزیون را از دست دادهاند یا در پلتفرمها، جایگاهی ندارند، نمایشگر شوق و استعدادی است که در حوزه انیمیشن کوتاه ایرانی وجود دارد.
«راهی که آمدهایم» بدون احساسات اضافه و تمرکز بر ضعف ها، مشکلات زندگی شهری برای معلولان (معابر و نگاه شهروندان و ...) را به نمایش میگذارد، طی طریق مادر، نشانهای است برای نمایش این که مسیر زندگی و خروج از خانه برای شهروند با نقص جسمی چقدر دشوار است، هراس از دیده شدن در جمع، نگاههای عابران که گاه کندی معلولان را مانع زندگی شهری و روتین میدانند، دشواریهای عبور و مرور در شهر و ... در مسیری که مادر میپیماید و تا سالخوردگی ادامه دارد، به چشم میآید. فیلم نرگس فضلی، نمونهای درست و کم هزینه از انیمیشنی است که میتواند فرهنگسازی کند و به جامعه بیاموزد چطور باید با معلولان ارتباط گرفت.
«راهی که آمدهایم» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است و به تازگی به شانزدهمین جشنواره «نور جهان» روسیه راه یافته است.
انتهای پیام/
