«شوک و سردرگمی» در اروپا؛ تقابل با سیاست‌های غیرقابل پیش‌بینی ترامپ در ناتو

به گزارش خبرگزاری آنا به نقل از پولیتیکو، گردهمایی امنیتی پراگ به صحنه‌ای برای ابراز نگرانی متحدان ناتو از رویکرد «غیرقابل پیش‌بینی» واشنگتن تبدیل شد. در حالی که لهستان به‌طور سنتی یکی از وفادارترین و دست‌ودلبازترین متحدان آمریکا در اختصاص بودجه نظامی (۵ درصد تولید ناخالص داخلی) بوده است، تصمیم ناگهانی پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا برای لغو استقرار ۴ هزار سرباز در این کشور و چرخش ۱۸۰ درجه‌ای ترامپ در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» برای استقرار مجدد آنها، فضای سیاسی ورشو را به‌شدت ملتهب کرده است.

پتر پاول، رئیس‌جمهوری چک با انتقاد از این وضعیت، تصریح کرد که تغییرات در حضور نیرو‌های آمریکایی «بدون هیچ هماهنگی با ناتو» صورت گرفته است؛ رویه‌ای که با سنت تبادل اطلاعات میان متحدان در تضاد است. مارسکین پرزیداچ، وزیر مشاور رئیس‌جمهور لهستان نیز با توصیف این رویکرد به عنوان «آشفته»، تأکید کرد که حتی نزدیکی سیاسی ورشو به جنبش «ماگا» (MAGA) نیز نتوانسته مانع از سردرگمی در تصمیم‌گیری‌های کاخ سفید شود.

این تنش‌ها، موضوع اصلی اجلاس سران ناتو در آنکارا در ماه ژوئیه خواهد بود. اروپا اکنون بر سر دوراهی سختی قرار دارد:

۱. ادامه اتکا به واشنگتن: که با وجود تضمین‌های دبیرکل ناتو، به دلیل تمرکز فزاینده آمریکا بر منطقه «ایندو-پاسیفیک» (هند و اقیانوس آرام) و بی‌ثباتی رفتاری ترامپ، روزبه‌روز ناامن‌تر می‌شود.

۲. خودکفایی دفاعی: یوهان وادفول، وزیر امور خارجه آلمان بر لزوم ایجاد «قابلیت دفاعی جدید و قوی برای اروپا» تأکید دارد، اما در مقابل، وزرای دفاع کشور‌هایی مانند سوئد نسبت به محدودیت‌های ناشی از «حمایت‌گرایی دفاعی» اتحادیه اروپا هشدار می‌دهند و اولویت اصلی خود را تأمین سریع سلاح (از هر منبعی که باشد) می‌دانند.

بخارست نیز نمونه‌ای از تعادل دشوار میان بومی‌سازی صنایع دفاعی و حفظ رضایت واشنگتن است؛ به‌طوری‌که ضمن تأکید بر سرمایه‌گذاری داخلی، طرح‌های نظامی ۲ میلیارد دلاری برای خرید تجهیزات آمریکایی را در دستور کار دارد.

پولیتیکو در پایان می‌نویسد: خروج ۵ هزار نیروی آمریکایی از آلمان، تعلیق و سپس استقرار مجدد تیپ ۴ هزار نفری در لهستان، و پیام‌های ضدونقیض واشنگتن، این پیام را به سران اروپا مخابره کرده است که دوران تکیه بر «ثبات رفتاری» ایالات متحده تحت رهبری ترامپ به پایان رسیده و اروپا چاره‌ای جز تنظیم منافع داخلی خود در برابر نوسانات سیاست خارجی آمریکا ندارد.