درباره استفاده ابزاری و ناقص برخی فعالین اصلاح طلبان از سخنان حضرت امیرالمومنین (ع)
تئاتر میتواند آیینهای بومی را دوباره زنده کند
باریتا حاجیپناه، بازیگر نمایش «چهل گیس» در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری آنا در معرفی خودش گفت: فعالیت حرفهایام در حوزه بازیگری را از سال ۱۴۰۲ و از فضای دانشگاه آغاز کردم. در سال ۱۴۰۳ تجربهای در زمینه فیلمنامهنویسی در تالار فرشچیان داشتم و پس از آن در مجموعه «در آن لحظه دو» به کارگردانی محمد کوهی اصفهانی حضور پیدا کردم که در ایام محرم ۱۴۰۳ از شبکه نسیم پخش شد. این روزها نیز در نمایش «چهلگیس» به کارگردانی سیروس کهورینژاد در سالن چهارسوی تئاتر شهر روی صحنه هستم.
وی در پاسخ به این سوال که مهمترین مؤلفه آیینی این اثر که در بازی او نمود کرده، گفت: مهمترین مؤلفه آیینی این اثر برای من، تکیه بر روایتهای محلی، نمادها و باورهای ریشهدار جنوب است. این مؤلفهها گاهی در قالب یک داستان محلی، یک شخصیت اسطورهای یا نشانههای سنتی فرهنگ جنوب نمود پیدا میکنند و به بازیگر کمک میکنند ارتباط عمیقتری با جهان اثر برقرار کند.
وی همچنین افزود: از آنجا که اصالتاً اهل بندرعباس هستم، از کودکی با بخشی از این فضا و مراسم آشنا بودم. علاوه بر این، از طریق شنیدن موسیقیهای محلی و دیدن فیلمها و کلیپهای مرتبط با آیین زار، تلاش کردم شناخت دقیقتری از این جهان پیدا کنم تا بتوانم فضاسازی نزدیکتر و باورپذیرتری در اجرا داشته باشم.
وی با بیان اینکه در این نمایش برایش روایت داستانی پررنگترین عنصر است، گفت: چون این روایت امکان میدهد با شخصیتها و جهان فرهنگی نمایش عمیقتر ارتباط برقرار کنم. البته موسیقی و ریتم بومی نیز نقش مهمی دارند و در کنار روایت، فضای حسی ویژهای خلق میکنند.
حاجی پناه درباره نقشش گفت: نقش من بازتابی از باورهای زار و فرهنگ جنوب است. پیش از این، شناخت من از این فضا محدود به شنیدهها و آشناییهای پراکنده بود، اما حضور در «چهلگیس» باعث شد با جزئیات بیشتری به این جهان نزدیک شوم و تلاش کنم با احترام به سنتها، آن را روی صحنه زنده کنم.
وی یادآور شد: این نمایش بیشتر بر پایه حرکت بدن و موسیقی شکل گرفته است. هرچند دیالوگ هم در اثر حضور دارد، اما ریتم، حرکت و موسیقی بومی ستون اصلی فضاسازی و انتقال حس به مخاطب هستند.
وی درباره ضرورت بازگشت به باورهای قدیمی گفت: بازگشت به آیینهای بومی در جهان امروز، راهی برای حفظ هویت فرهنگی و اتصال دوباره به ریشههای تاریخی است. این آیینها تنها متعلق به گذشته نیستند، بلکه حامل شیوههای زیستن، باورها و روایتهاییاند که میتوانند در زندگی امروز نیز معنا داشته باشند. در دورانی که فرهنگها به سمت یکنواختی میروند، توجه به سنتهای بومی به حفظ تنوع فرهنگی و تقویت حس تعلق اجتماعی کمک میکند.
وی افزود: شاید ارتباط مستقیم مخاطب شهری با فرهنگ جنوب نسبت به گذشته کمتر شده باشد، اما وقتی این آیینها در قالب هنر و تئاتر ارائه میشوند، پلی ارتباطی میان مخاطب و این جهان فرهنگی شکل میگیرد و میتواند کنجکاوی و علاقه او را برانگیزد.
این بازیگر تئاتر اظهار داشت: فکر میکنم مخاطب غیرایرانی از طریق این نمایش با بخشی از فرهنگ جنوب ایران آشنا میشود و میتواند شباهتهای انسانی و اشتراکات فرهنگی منطقه را بهتر درک کند. این نمایش پنجرهای به سوی جهان آیینی و اسطورهای جنوب باز میکند.
«چهلگیس» نمایشی سوررئال با ریشه در آیینهای جنوب ایران است که عشق، فداکاری و نیروهای اسطورهای را در هم میآمیزد.
انتهای پیام/
