رئیس دانشگاه آزاد اسلامی استان یزد:
«چهلگیس»؛ تلفیق افسانه، آیین و موسیقی جنوب/آیینهای بومی گنجینهای از تجربه و زیباییاند
به گزارش خبرنگار خبرگزاری آنا،حمید رمضانی، بازیگر نمایش «چهلگیس» که در شب های گذشته در این نمایش در تئاتر شهر ایفای نقش کرد، میگوید حضور در این اثر برایش تجربهای تازه در مواجهه با فرهنگ، موسیقی و فضای آیینی جنوب بوده است. با او درباره این نمایش به کارگردانی سیروس کهوری نژاد به گفت وگو نشستیم.
لطفا خودتان را معرفی کنید؟
حمید رمضانی هستم؛ متولد ۲۳ دی ۱۳۷۰ و فارغالتحصیل رشته روانشناسی. هنر برای من فقط یک علاقه نیست، بلکه راهی برای تخلیه احساسات و جهان درونیام است. از کودکی با تئاتر و موسیقی زندگی کردهام و این پیوند به مرور برایم جدیتر شد. بازیگری را ابتدا بهصورت تجربی آغاز کردم و بعدتر دورههای مقدماتی و پیشرفته بازیگری را گذراندم.
در دوره «۱۰۰ جلسه بازیگری» و همچنین چندین کارگاه تخصصی حضور داشتم. بازیگری برای من نقطه آرامش و زیستن در جهانهای مختلف است.
از جمله افتخاراتم میتوانم به کسب جایزه بازیگری دوم مرد جشنواره استانی سال ۱۳۹۵ برای نمایش «هیس، اون بیدار میشه» و بازیگری اول مرد جشنواره استانی سال ۱۳۹۷ برای نمایش «این خونه به هم ریختست» اشاره کنم. نخستین بار سال ۱۳۷۹ روی صحنه رفتم و از همان زمان احساس کردم تئاتر بخشی جدانشدنی از زندگی من است.
«چهلگیس» یک نمایش آیینی با ریشه در فرهنگ جنوب و خلیج فارس است؛ مهمترین مؤلفه آیینی این اثر که در بازی شما نمود دارد چیست؟
در «چهلگیس» فضای جنوب و نشانههای آیینی بسیار پررنگ و ملموس هستند. چیزی که برای من جذاب بود، مواجهه با جهان باورها و افسانههایی بود که در فرهنگ جنوب جریان دارد. این نمایش از نظر شیوه اجرا و فضای آیینی، تجربه متفاوت و تازهای برای من در بازیگری رقم زد.
فرهنگ جنوب و خلیج فارس سرشار از موسیقی، ریتم و باورهای بومی است؛ شما برای نزدیک شدن به این فضا چه تحقیق یا تجربهای داشتید؟
در ابتدای کار، درک بخشی از این باورها برایم دشوار بود، چون تجربه مستقیمی از آن نداشتم. اما گفتوگوهای متعدد با سیروس کهورینژاد و پرسشهایی که مدام درباره جهان نمایش مطرح میکردم، کمک زیادی به من کرد. علاوه بر آن، دیدن ویدئوهایی از مراسم و آیینهای جنوب و مطالعه درباره رسوم آن منطقه باعث شد بیشتر به فضای اثر نزدیک شوم.
در این نمایش، کدام عنصر برای شما پررنگتر است؛ روایت، موسیقی و ریتم بومی، یا حرکت و بدن؟
برای من، روایت در کنار رنگها و قابهای تصویری نمایش اهمیت بیشتری دارد. «چهلگیس» از نظر بصری جهان بسیار چشمنوازی دارد و همین تصاویر و فضاها بخش مهمی از تأثیر اثر را شکل میدهند.
نقش شما چه نسبتی با باورها و آیینهای جنوب دارد؟ آیا پیش از این تجربهای از چنین فضایی داشتید؟
من در این نمایش نقش «دیو» را بازی میکنم. طبیعت این نقش باعث میشد بیشتر درگیر فضای افسانهای و نمادین اثر باشم تا خود آیینها. پیش از این هم تجربه مستقیمی در چنین فضای آیینی نداشتم و «چهلگیس» برایم تجربهای متفاوت محسوب میشود.
کار گروهی در این نمایش بیشتر مبتنی بر دیالوگ است یا بدن، حرکت و موسیقی؟
بخش عمده کار بر پایه حرکت، بدن و موسیقی شکل گرفته است. موسیقی جنوبی در کنار طراحی حرکتها، فضای اجرا را میسازد و بازیگران باید هماهنگی زیادی با یکدیگر داشته باشند.
بهنظر شما چرا بازگشت به آیینهای بومی امروز اهمیت دارد؟
من شخصاً به این موضوع علاقه زیادی دارم و فکر میکنم شناخت آیینهای بومی ایران ضروری است. در دل این آیینها، تجربهها، افسانهها و زیباییهای زیادی وجود دارد که میتواند برای نسل امروز هم جذاب و الهامبخش باشد.
فکر میکنید مخاطب شهری امروز چقدر با جهان فرهنگی جنوب ارتباط برقرار میکند؟
به نظرم مخاطبان ارتباط خوبی با این فضا برقرار میکنند، چون فرهنگ جنوب، موسیقی و آیینهایش انرژی و جذابیت خاصی دارد. بسیاری از تماشاگرانی که نمایش را دیدند، نسبت به همین فضای متفاوت واکنش مثبت داشتند.
اگر قرار باشد این اثر در یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس اجرا شود، فکر میکنید مخاطب غیرایرانی چه برداشتی از آن خواهد داشت؟
افسانه «چهلگیس» قصهای کهن و جذاب است و در کنار آن، آیینهای جنوبی و فضای ماورایی نمایش میتواند هر مخاطبی را با خود همراه کند. فکر میکنم حتی مخاطب غیرایرانی هم بتواند با فضای انسانی و رازآلود اثر ارتباط برقرار کند.
اگر بخواهید «چهلگیس» را در یک جمله معرفی کنید، چه میگویید؟
«چهلگیس» نمایشی است که رنج، ترس و تنهایی انسان را در دل افسانهها و آیینهای جنوب به تصویر میکشد.
انتهای پیام/
