بانوان ایرانی بازدارندگی را از سطح «توان نظامی» به سطح «اراده عمومی مردم» ارتقا دادند

شهین جهانگیری، عضو فراکسیون زنان و خانواده و نماینده مردم آذربایجان غربی در مجلس شورای اسلامی در یادداشتی برای خبرگزاری آنا با اشاره به نقش‌آفرینی بانوان و زنان در تجمعات مردمی ۵۳ شب اخیر نوشت: حضور مستمر و ۵۰ شبانه ملت ایران در میادین شهرها، صرفاً یک گردهمایی ساده سیاسی نبود، بلکه تجلی عینی «دکترین امنیت ملی پایه» بود. در علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، زمانی که یک ملت در اوج تهدیدات نظامی و در شرایطی که دشمنان (آمریکا و رژیم صهیونیستی) طبل جنگ را می‌نوازند، به جای پناه گرفتن در پستوها، به همراه خانواده و فرزندان به خیابان می‌آیند، به معنای آن است که «بازدارندگی» از سطح تجهیزات نظامی به سطح «اراده عمومی» ارتقا یافته است.

این حضور خانوادگی، محاسبات استراتژیک دشمن را دچار فروپاشی کرد. دشمن تصور می‌کرد با ایجاد فضای رعب و وحشت ناشی از تهاجم، می‌تواند میان ملت و حاکمیت شکاف ایجاد کند؛ اما حضور ۵۰ شبانه مردم نشان داد که در نظام جمهوری اسلامی، «خانه» و «خیابان» دو سنگر همسو هستند. این حرکت، دیپلماسی عمومی ما را در سطح جهانی تقویت کرد و به دنیا نشان داد که ایران، نه با اتکا به دیوارهای بتنی، بلکه با اتکا به پیوندهای ناگسستنی عاطفی و اعتقادی خانواده‌ها، نفوذناپذیر گشته است. این جمعیت، در واقع «سپر انسانی آگاهانه‌ای» بود که پیام صلح مقتدرانه را به جهان مخابره کرد.

در تحلیل نقش بانوان و به ویژه مادران در این حماسه، باید به لایه‌های عمیق‌تری از جامعه‌شناسی جنگ نگریست. مادر در خانواده ایرانی، «تکیه‌گاه روانی» و «محور انسجام» است. حضور یک مادر در میدان مبارزه و در زیر سایه تهدید، پیامی حاوی «آرامش مقتدرانه» به کل جامعه تزریق می‌کند. وقتی مادران با فرزندان خردسال خود در تجمعات ضد استکباری شرکت کردند، در واقع در حال تدریس «درس عزت» در یک مدرسه بزرگ به وسعت ایران بودند.

نقش مادران در این ۵۰ شب، نقش «مدیریت بحران» بود. آن‌ها اجازه ندادند فضای خانه دچار اضطراب ناشی از جنگ شود، بلکه با تبدیل تهدید به فرصتی برای تقویت روحیه ملی، فرزندانی را تربیت کردند که از نزدیک، مفهوم استقلال و ایستادگی را لمس کردند. این بانوان، ستون‌های خیمه مقاومت هستند که با نگاه نافذ خود، جبهه حق را از باطل تمیز داده و با حضوری آگاهانه، ثابت کردند که زن ایرانی، کنش‌گری هوشمند است که هم در مدیریت خانه و هم در سرنوشت کلان کشور، نقشی تعیین‌کننده و غیرقابل‌حذف دارد.

سال‌هاست که دستگاه‌های رسانه‌ای استکبار، با صرف هزینه‌های تریلیاردی، پروژه‌ای موسوم به «جنگ نرم علیه خانواده ایرانی» را دنبال می‌کنند. هدف آن‌ها تخریب جایگاه مادر، تغییر سبک زندگی و ایجاد بی‌تفاوتی نسبت به آرمان‌های ملی بود. آن‌ها می‌خواستند مادر ایرانی را درگیر کلیشه‌های مصرف‌گرایی و فردگرایی افراطی کنند تا در روز واقعه، کسی برای دفاع از هویت ملی در صحنه باقی نماند.

اما حماسه اخیر ثابت کرد که نه‌تنها این پروژه‌ها شکست خورده، بلکه نتیجه عکس داده است. دشمن اکنون با حقیقتی تلخ روبروست: «نسل جدید مادران ایرانی»، نه تنها تسلیم فرهنگ تحمیلی غرب نشده‌اند، بلکه با حفظ اصالت خود، به مولدان قدرت تبدیل شده‌اند. حضور این جمعیت انبوه در زیر مخاطرات جنگی، نشان داد که «پیوند مادر ایرانی با وطن»، پیوندی قدسی و ناگسستنی است. فریادهای ضد استکباری این زنان، در واقع پاسخی به سال‌ها توهین رسانه‌ای غرب به ساحت زن ایرانی بود. آن‌ها با حضورشان نشان دادند که تعریف غرب از «زن»، تعریفی ناقص و ابزاری است، در حالی که در تفکر ما، زن «محور حرکت تاریخ» است.

در تراز دیپلماسی بین‌المللی، حضور بیش از ۵۰ شبانه مردم زیر باران تهدیدات، یک «وتوی بزرگ مردمی» علیه زیاده‌خواهی‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی بود. این حرکت به دنیا فهماند که هیچ قطعنامه و هیچ تهاجمی نمی‌تواند ملتی را که خانواده‌اش در میدان است، به زانو درآورد. ما به عنوان نمایندگان مجلس، حامل این پیام مقتدرانه هستیم که قدرت دفاعی ما به موشک‌ها محدود نمی‌شود، بلکه قدرت اصلی ما در «ایمان خانواده‌هایی» است که هراسی از تهدید ندارند.

این تجمعات ثابت کرد که زن ایرانی، نه موضوعی برای سخنرانی‌های حقوق بشری دروغین غرب، بلکه خود «حقوق بشر زنده و پویا» است که حق تعیین سرنوشت خود را در خیابان‌ها فریاد می‌زند. نقش محوری مادران در این حماسه، تضمین‌کننده تداوم انقلاب است؛ چرا که مادری که در برابر بمباران و تهدید، پرچم کشورش را با افتخار بالا می‌برد، نسلی را تربیت می‌کند که هرگز تسلیم نخواهد شد. این بزرگترین دستاورد راهبردی ما در تقابل اخیر با جبهه استکبار بود و ما در کمیسیون عمران و صحن مجلس، با تکیه بر همین پشتوانه مردمی، برای آبادانی و اقتدار بیشتر ایران اسلامی تلاش خواهیم کرد.