اسم ماکان به گوش شما و دوستانتان نخورده است!؟
بازگشت تدریجی اینترنت؛ اعلام وجود بیش از ۳۰۰ میلیارد دلار ظرفیت سرمایهگذاری در اقتصاد ایران
به گزارش خبرگزاری آنا، در شرایطی که اقتصاد ایران بیش از هر زمان دیگری به جذب سرمایه و تقویت زیرساختهای ارتباطی نیاز دارد، موضوعاتی مانند دسترسی پایدار به اینترنت و ایجاد بسترهای مناسب برای سرمایهگذاری به یکی از دغدغههای اصلی فعالان اقتصادی تبدیل شده است.
محدودیتهای ارتباطی از یک سو و ریسکهای اقتصادی از سوی دیگر، محیط کسبوکار را با چالشهایی جدی روبهرو کرده؛ با این حال کارشناسان معتقدند در صورت فراهم شدن شرایط پایدار و اصلاح سازوکارهای جذب سرمایه، ظرفیتهای گستردهای برای ورود سرمایههای داخلی و خارجی به اقتصاد کشور وجود دارد.
در همین راستا، فرشید شکرخدایی رئیس کمیسیون سرمایهگذاری اتاق بازرگانی ایران، در گفتوگو با خبرنگار اقتصادی آنا، با اشاره به وضعیت اینترنت، شرایط سرمایهگذاری و ظرفیتهای بالقوه اقتصاد ایران، از فرصتهای چندصد میلیارد دلاری در حوزههایی مانند نفت و گاز، معدن، انرژی، حملونقل و فناوری سخن گفت و بر ضرورت ایجاد نهادهای مالی واسط و صندوقهای تخصصی برای تسهیل ورود سرمایههای خارجی تأکید کرد.
وضعیت اینترنت و اقدامات اتاق بازرگانی
در رابطه با وضعیت فعلی اینترنت که همچنان شرایط دشواری را بهویژه برای سرمایهگذاران و تجار ایجاد کرده است، فرشید شکرخدایی، رئیس کمیسیون سرمایهگذاری اتاق بازرگانی ایران، توضیح داد که کمیسیون سرمایهگذاری بهصورت مستقیم مسئول این حوزه نیست، اما کمیسیون فناوری اطلاعات اتاق بازرگانی موضوع را بهطور مستمر پیگیری میکند. به گفته او جلسات متعددی در این زمینه برگزار شده و آخرین اخبار حاکی از آن است که احتمال بازگشت سریعتر اینترنت روی گوشیها وجود دارد، زیرا مشکلات امنیتی موجود در سرورها و سوئیچها رفع آن را زمانبرتر میکند.
او همچنین اشاره کرد که در سیاستگذاریهای اخیر، بر یکپارچه بودن دسترسی مردم به اینترنت تأکید شده و موضوع تقسیمبندی دسترسی منتفی اعلام شده است؛ امری که از نگاه او خبر خوبی محسوب میشود. شکرخدایی با بیان اینکه دغدغههای امنیتی در حوزه زیرساختها، حملات خارجی و تجهیزات سختافزاری وجود دارد، توضیح داد که بسیاری از تجهیزات شبکه آمریکایی هستند و کنترل صددرصدی روی آنها ممکن نیست. او افزود که اگر شرایط به سمت پایداری حرکت کند، مشکلات مربوط به دسترسی اینترنت نیز بهتر حلوفصل خواهد شد.
ارزیابی وضعیت سرمایهگذاری و فرصتهای کشور
شکرخدایی در ارزیابی وضعیت سرمایهگذاری در سال گذشته گفت که نرخ تشکیل سرمایه سالها منفی بوده و تلاشها برای بازگشت آن به حداقل سطح جبران استهلاک همواره ادامه داشته است. او توضیح داد که افزایش ریسک معمولاً باید با افزایش بازده همراه باشد و برخلاف تصور، سرمایهگذاری در شرایط ریسکپذیر بهطور کامل متوقف نمیشود، بلکه به سمت بخشهایی با بازده بالاتر حرکت میکند.
به گفته او، در وضعیتهای شبهجنگی، سرمایهگذاری معمولاً کاهش مییابد، اما اگر کشور بتواند به یک وضعیت پایدار برسد، تجربه جهانی نشان میدهد که دوران پس از بحران معمولاً همراه با شکوفایی اقتصادی است. شکرخدایی افزود که ایران از نظر فرصتهای سرمایهگذاری در حوزههای مختلف «یک بهشت سرمایهگذاری» محسوب میشود و تنها سایه ریسکها مانع استفاده کامل از این ظرفیتها شده است.
او مجموع فرصتهای سرمایهگذاری در بخشهای نفت و گاز، معدن، انرژی و برق، نوسازی ناوگان هوایی و بخشهای حملونقل و لجستیک را صدها میلیارد دلار برآورد کرد و تأکید کرد که امکان تأمین چنین سرمایهای در داخل کشور وجود ندارد و جذب سرمایه خارجی ضرورتی انکارناپذیر است.
الگوی مطلوب برای جذب سرمایه خارجی
شکرخدایی تأکید کرد که در دورههای پیشین، کشور آمادگی ساختاری کافی برای جذب حجم زیاد سرمایهگذاران خارجی را نداشت و تجربه گذشته نشان داد که مدل مناسب سرمایهگذاری، ورود مستقیم شرکتهای خارجی به پروژهها نیست.
او مدل مطلوب را ایجاد صندوقهای سرمایهگذاری مشترک در حوزههای تخصصی مانند نفت، گاز، معدن، حملونقل، فولاد، پتروشیمی و حوزههای دانشبنیان دانست؛ صندوقهایی که بتوانند منابع داخلی و خارجی را تجمیع کرده و پروژهها را بهصورت حرفهای مدیریت کنند.
به گفته او، این صندوقها میتوانند در داخل کشور یا حتی در خارج (مثلاً لندن) تأسیس شوند تا هم مسیر جذب سرمایه تسهیل شود و هم محدودیتهای بینالمللی مدیریت گردد. در این مدل، سرمایهگذار خارجی امکان خروج پس از چند سال را دارد و پولها مانند تجربه جهانی بهصورت شناور میان پروژهها جابهجا میشود.
او همچنین افزود که نهادهای مالی داخلی—از جمله بانکها و شرکتهای تأمین سرمایه اکنون بسیار آمادهتر از دوره قبلی برای ایجاد چنین صندوقهایی هستند و تلاشهای گستردهای برای آمادهسازی ساختارهای حقوقی و عملیاتی در حال انجام است.
شکرخدایی توضیح داد که چنین مدلهایی در حوزههایی مانند سرمایهگذاری خطرپذیر شرکتهای فناوری، آیتی و دانشبنیان نیز قابل اجراست و میتواند مسیر ورود سرمایههای جهانی به این بخشها را هموارتر کند.
انتهای پیام/
