تهدیدات ترامپ ناشی از استیصال است/ تنگه هرمز «اُحد» امروز ایران

«حسین کنعانی‌مقدم» دبیرکل حزب سبز ایران، در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، درباره تهدیدات اخیر دونالد ترامپ و ضرورت حفظ وحدت در شرایط کنونی اظهار کرد: ایالات متحده در یک بن‌بست و استیصال بین‌المللی قرار گرفته و تلاش می‌کند با ادبیات تهدیدآمیز و بعضاً تند، جمهوری اسلامی ایران را وادار به پذیرش خواسته‌های خود کند.

وی افزود: این تصور که آمریکا می‌تواند با تهدید، ایران را مجبور به عقب‌نشینی یا باز کردن تنگه هرمز کند، یک خطای محاسباتی است؛ چراکه جمهوری اسلامی ایران طی ۴۷ سال گذشته نشان داده زیر بار ذلت نمی‌رود و همواره با صبر راهبردی از منافع ملی خود دفاع کرده است.

سردرگمی راهبردی ترامپ؛ از «مرد دیوانه» تا «چماق آهنین»

کنعانی‌مقدم با اشاره به مواضع متناقض رئیس‌جمهور آمریکا گفت: ترامپ از یک‌سو سخن از پایان جنگ و خروج از منطقه به میان می‌آورد و حتی مدعی می‌شود بدون مذاکره نیز می‌تواند جنگ را خاتمه دهد، اما از سوی دیگر با تهدید به حمله به زیرساخت‌های ایران، تلاش می‌کند فضای رعب و فشار ایجاد کند.

وی ادامه داد: این رفتارها را می‌توان در قالب «نظریه مرد دیوانه» و «نظریه چماق آهنین» تحلیل کرد؛ به این معنا که آمریکا تلاش دارد خود را غیرقابل پیش‌بینی نشان دهد و همزمان با تهدید مستمر، طرف مقابل را وادار به امتیازدهی کند. با این حال، این رویکردها بیش از آنکه نشان‌دهنده اقتدار باشد، بیانگر ناتوانی در تحقق اهداف واقعی است.

ناکامی آمریکا در پنج هدف کلان علیه ایران

دبیرکل حزب سبز ایران با تشریح اهداف آمریکا در این تقابل اظهار کرد: آمریکا و متحدانش در ابتدای درگیری‌ها پنج هدف اصلی را دنبال می‌کردند که در دستیابی به هیچ‌یک موفق نشدند.

وی توضیح داد: نخستین هدف، ایجاد فروپاشی در ایران از طریق فشارهای سنگین و اقدامات خصمانه بود که نه‌تنها محقق نشد، بلکه انسجام داخلی را افزایش داد و ساختار نظام را تقویت کرد.

کنعانی‌مقدم افزود: هدف دوم، تجزیه ایران و فعال‌سازی گروه‌های تجزیه‌طلب بود که این پروژه نیز با شکست مواجه شد و این جریان‌ها عملاً تضعیف شدند.

وی ادامه داد: هدف سوم، تسلط بر تنگه هرمز به‌عنوان شاهراه انرژی جهان بود که با توجه به اشراف ایران بر این منطقه، محقق نشد و حتی بخشی از توان نظامی آمریکا در منطقه تضعیف یا مجبور به عقب‌نشینی شد.

این کارشناس سیاسی تصریح کرد: هدف چهارم، ایجاد دوقطبی «جنگ و صلح» در داخل کشور بود تا انسجام ملی تضعیف شود، اما مردم با درک شرایط، این پروژه را خنثی کردند.

وی اضافه کرد: هدف پنجم نیز ایجاد یک ائتلاف جهانی علیه ایران بود که به دلیل عدم همراهی بسیاری از کشورها و شرایط بین‌المللی، به نتیجه نرسید و آمریکا در این حوزه نیز ناکام ماند.

تنگه هرمز؛ «اُحد» امروز و اهرم بازدارندگی ایران

کنعانی‌مقدم با اشاره به اهمیت راهبردی تنگه هرمز گفت: این آبراه یکی از مهم‌ترین مسیرهای انتقال انرژی در جهان است و حدود ۲۰ درصد انرژی دنیا از آن عبور می‌کند؛ به همین دلیل از آن به‌عنوان «شیر انرژی» یاد می‌شود.

وی تأکید کرد: جمهوری اسلامی ایران با تسلط بر این منطقه، از یک ابزار مهم بازدارندگی برخوردار است و تاکنون نیز به‌صورت هوشمندانه از این ظرفیت استفاده کرده است. وی با بیان یک تمثیل تاریخی افزود: تنگه هرمز امروز برای ایران همانند «تنگه اُحد» در صدر اسلام است که حفظ آن نیازمند هوشیاری و پایداری است و هرگونه غفلت می‌تواند به از دست رفتن دستاوردها منجر شود.

کنعانی‌مقدم بیان کرد: هزینه‌های جنگ و فشارهای اقتصادی برای طرف مقابل بسیار سنگین است و همین مسئله موجب شده ایران در معادلات ژئوپلیتیکی دست برتر را در اختیار داشته باشد.

هشدار نسبت به دوصدایی و تکرار تجربه صفین

وی در ادامه با اشاره به برخی اظهارات درباره مذاکره و صلح با آمریکا یادآور شد: در شرایطی که کشور درگیر یک جنگ پیچیده است، طرح مباحثی که به دوقطبی‌سازی جامعه منجر شود، می‌تواند به انسجام ملی آسیب بزند.

کنعانی‌مقدم با اشاره به تجربه تاریخی جنگ صفین خاطرنشان کرد: در آن مقطع نیز دشمن با استفاده از ابزارهای فریب مانند بالا بردن قرآن بر سر نیزه، در صفوف جبهه حق اختلاف ایجاد کرد. امروز نیز برخی با طرح پرچم صلح در شرایطی که راهبرد کلان کشور بر مقاومت استوار است، ممکن است ناخواسته در همان مسیر حرکت کنند.

وی افزود: البته برخورد با این مسائل باید از مسیر قانون و نهادهای رسمی صورت گیرد و نباید اجازه داد این اختلافات به تنش‌های داخلی تبدیل شود.

وحدت ملی؛ مهم‌ترین پشتوانه عبور از شرایط کنونی

دبیرکل حزب سبز ایران در پایان تأکید کرد: امروز معادله «میدان و دیپلماسی» به «میدان و مردم» تبدیل شده و این مردم هستند که با حضور و حمایت خود، مسیر ادامه مقاومت را تعیین می‌کنند. مهم‌ترین سرمایه کشور در این شرایط، وحدت و انسجام ملی است و هرگونه خدشه به این انسجام، می‌تواند دستاوردهای به‌دست‌آمده را تحت تأثیر قرار دهد؛ بنابراین همه جریان‌ها باید از هر اقدامی که به تفرقه منجر می‌شود، پرهیز کنند.