گروه فرهنگ خبرگزاری آنا،مجتبی سلطانی احمدی دانشیار دانشگاه پیام نورـ در خیابان پرستارِ تهران، تصویری کوچک، اما پرمعنا دیدم: پسرکی چاقالهفروش، پرچم سرافراز ایران را بر ماشین کوچک و کارکردهاش نصب کرده بود. شاید در نگاه اول، این صحنهای عادی به نظر برسد؛ اما برای من، خلاصهای بود از بزرگترین حقیقت انقلاب اسلامی: «حضور مردم در میدان».
او نه سهمی از سفره انقلاب داشته و نه تریبونی برای سخن گفتن. تنها چیزی که داشت، دلی سرشار از عشق به وطن بود. همین درد و صداقتِ بیپیرایه این پسرک زحمتکش، تازیانهای است بر صورت کسانی که نام مردم را بهانه کردهاند و از سفره آنها ارتزاق میکنند. این ارادههای کوچک، اما پولادین، همان موتور محرکهی جامعه است که در برابر هرگونه انفعال یا ناامیدی، قد علم میکند و نشان میدهد که عشق به وطن، تنها به شعار و تریبون ختم نمیشود، بلکه در تار و پود زندگی روزمره مردمی، چون او جاری است.
به یاد فرمایشات عمیق امام خمینی (ره) افتادم که سالها فراتر از زمان خود را میدید:
«تنها آنهایى تا آخر خط با ما هستند که درد فقر و محرومیت و استضعاف را چشیده باشند. یک موی سر این کوخنشینان و شهید دادگان به همه کاخها و کاخنشینان جهان شرف و برتری دارد. اگر همراهی این تودههای محروم نبود، حکومت نمیتوانست برقرار باشد.»
امروز هم، درست مثل آن روزها، همان مردم، همان دلهای باصفا و همان پرچمهای پرافتخار هستند که وطن را زنده نگه داشتهاند؛ و در این میان، «امید» نقشی حیاتی ایفا میکند؛ امیدی که از دل همین سختیها و همین عشقها جوانه میزند و به جامعه پویایی میبخشد تا در مقابل طوفانها تاب بیاورد. این ماشین کوچکِ پسرک شاید در برابر خودروهای لوکس و پر زرق و برق، ناچیز باشد، اما چرخهایش بر مدارهای درست میچرخد: مدارهای غیرت، ایمان و امید؛ و این یعنی ایران؛ تا وقتی چنین مردمی دارد، چنین فرزندانی در گوشه و کنار این خاک پهناور، قلبشان برای وطن میتپد، این سرزمین هرگز زمین نخواهد خورد. این است معنای واقعی «چرخهای کوچک وطندوستی» که چرخاننده اصلی این انقلاب است.
انتهای پیام/
