نقش دانشگاه در خط مقدم «جنگ نرم»؛ هر استاد روزی یک محتوا برای آرامش جامعه تولید کند
روح الله قادری، معاون آموزشی و عضو هیات علمی دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام در گفتوگو با خبرنگار آنا، در پاسخ به این سوال که دانشگاهها در شرایط بحران و جنگ چه نقشی در حفظ آرامش و تابآوری جامعه دارند؟؛ تاکید کرد: پاسخ به این سوال اساسا برمی گردد به فلسفه وجودی دانشگاه و هدف از تاسیس آن.
وی افزود: دانشگاهها در سراسر دنیا دو وظیفه اصلی و مهم دارند؛ اولا شاگردپروری و تربیت دانشجو در بستر حل مسئله و ثانیا تولید علم و نظریه پردازی. براین اساس نه فقط در شرایط بحرانی و جنگی بلکه حتی در شرایط عادی و صلح هم اساتید دانشگاه که عملا فرماندهان میدان جنگ نرم تلقی میشوند، باید در زمینه احصا و حل مسائل کشور و ثانیا در حوزه نظریه پردازی به این مهم توجه داشته و اجازه ندهند که فکر غیربومی و مسموم وارد اذهان دانشجو شده و بر آن اساس بخواهد مسائل جامعه خودی را نقد و ارزیابی کند.
معاون آموزشی و عضو هیات علمی دانشگاه جامع امام حسین (ع)، گفت: مسئله تاب آوری اجتماعی تابعی است از میزان ارتباط استاد و دانشجو در قبال مسائل جامعه و عدم بی تفاوتی و بی مسئولیتی نسبت به آن و از همه مهمتر تربیت شهروند فعال و مسئول و متعهد نسبت سرنوشت اجتماع و کشور.
قادری، ادامه داد: البته در این بخش مشکلات عدیدهای در نظام آموزش عالی ما وجود دارد که به نظرم مستقیما برمی گردد به شاکله و جنس استاد و متن و محتوایی که در قالب متون درسی و کمک درسی منتشر نموده و در اختیار دانشجو قرار میگیرد.
این استاد دانشگاه، اضافه کرد: ما در کشور حدود ۸۰ هزار استاد در حوزهها و رشتههای مختلف داریم، اگر این اساتید هرکدام روزی یک محتوای مفید و موثر در این ایام بحرانی تولید کنند و به شبکه مرتبط با خودشان ارسال کنند، میتواند به حفظ آرامش و تاب آوری اجتماعی جامعه به خصوص در میان نخبگان علمی جامعه کمک کند. ماده یک و حتی ماده ۴ نظام ارتقای اساتید ما هم دقیقا باید به این مباحث بپردازد نه موضوعات ساختگی و کلیشهای.
بالاخره ما چه زمانی میخواهیم در خدمت امنیت و سرنوشت مردم و مملکت باشیم. اگر امروز نه پس چه زمانی...؟.
قادری، درباره اینکه نخبگان و اساتید دانشگاهی چگونه میتوانند با تولید دانش و آگاهیبخشی به مدیریت بهتر بحران کمک کنند؟، گفت: نخبگان و اساتید دانشگاه نقش بسیار موثری در این زمینه دارند و بعضا بی بدیل است، چرا که اساسا خواص کار آنها آگاهی و بیداری جامعه است، اگر بخواهند در مسیر حق گام بردارند والا چه بسیار خواصی که در طول تاریخ عامل سکون و دل مردگی جامعه بودهاند و به یک معنا دست در دست دشمن علیه منافع ملت.
وی، ادامه داد: ولی به هرحال این طیف از جامعه به خصوص این روزها هم در فضای مجازی و کانالهای متعدد شبکههای اجتماعی و هم حتی با حضور در تجمعات قانونی و راهپیماییها به یک معنا با قلم و قدم خود میتوانند هم با نفس حضور و هم با گفتوگو و مباحثه و ایراد سخنرانی و مصاحبه، جامعه مخاطب را نسبت به شرایط خطیر کشور و آینده مردم آگاه و هوشیار نمایند. مگر تولید دانش غیر از بیان مساله و ارائه راه حل و راهکار جهت برون رفت از بحران و وضع موجود به آرمان و وضع مطلوب است.
اگر روابط بینالملل به بازدارندگی راهبردی نرسد، راه را اشتباه رفتهایم
قادری، تاکید کرد: به عنوان مثال در رشته روابط بین الملل که رشته دانشگاهی بنده نیز همین است، اگر محتوا و خروجی این رشته مهم دانشگاهی نتواند کشور را به بازدارندگی راهبردی برساند و دانشجویان این رشته به عنوان کارگزاران و مدیران آینده عرصه سیاست خارجی کشور معتقد به مقاومت، خودیاری و خوداتکایی ملی به دور از هرگونه وابستگی و دنباله روی از سیاست قدرتهای قلدر و متجاوز بین المللی نباشند، حقیقتا هم راه را اشتباه رفتهایم و هم اشتباه راه رفتهایم. طبیعتا چنین تربیت یافتگانی بیشتر کشور را دچار بحران مدیریت میکنند تا مدیریت بحران و حل مسائل.
معاون آموزشی و عضو هیات علمی دانشگاه جامع امام حسین (ع)، با اشاره به اینکه مهمترین مهارتی که دانشجویان در شرایط بحران باید یاد بگیرند، چیست؟، افزود: مهمترین مهارتی که دانشجو باید یاد بگیرد متناسب با شرایط کنونی کشور، هنر ارتباط اقناعی و مشارکت پذیری در تعامل با دیگران است و این دیگران لزوما هم صنف و هم طبقه وی نیستند، بلکه دانشجو باید بتواند با همه طیفهای اجتماعی ارتباط بگیرد، هم کلام و هم مباحثه شود خوب گوش کند، خوب بفهمد و خوب صحبت کند در جهت فهم و تفهیم جامعه خود و دشمن خارجی. حقیقتا نیاز جامعه امروز ما دشمن شناسی به معنای دقیق کلمه است. چقدر فهم این واژه دشمن شناسی مهم است و چقدر لوث شده پرداختن به آن به خصوص در میان قشر فرهنگی و فرهیخته دانشگاهی ما؟!.
وی، اضافه کرد: شاید در این خصوص مهارت تبیین اجتماعی مسائل روز جامعه اولویت اصلی و اساسی این روزهای جامعه علمی و دانشگاهی ماست. البته پرداختن به این مهم قبل از هرچیز مستلزم داشتن دانشجویانی مسئول و حساس نسبت به سرنوشت جامعه و کشور با روحیه صبوری و تحمل بالا است.
قادری، درباره اینکه دانشگاهها چگونه میتوانند روحیه امید، همبستگی و مسئولیتپذیری اجتماعی را در میان دانشجویان تقویت کنند؟، گفت: از چند طریق دانشگاه میتواند به این رسالت مهم پاسخ دهد. نکته اول تعریف دوره رشتههای مورد نیاز واقعی جامعه به خصوص با رویکرد آینده پژوهی است تا از دنیا عقب نیفتد. نکته بعدی جذب اساتید متعهد و دانشمند در حوزههای تخصصی مختلف علوم است تا شاگردانی تربیت نمایند که فقط درس خوان نباشند بلکه مسائل جامعه را نیز رصد نموده و با نگاه حل المسائلی به آنها نیز بپردازد با کمک استاد. نکته سوم تولید متن و محتوای درسی با رویکرد روزآمدی، کارآمدی و اعتقادی است.
وی، اضافه کرد: همه اینها با هم در بستر تعامل مستقیم استاد و شاگرد معنا و مفهوم پیدا میکند. حالا فرض بفرمایید مثلا استادی دانشجویانش را بدون تزریق حس دغدغه مندی نسبت به مسائل جامعه خود و سرنوشت کشورش به دور از هرگونه ایمان و اعتقاد بومی تربیت نماید خوب طبیعتا
معاون آموزشی دانشگاه امام حسین (ع)، گفت: از کوزه همان برون تراود که دراوست. یعنی عموما نسلی تربیت میشود که یا نگاهش به خارج است یا سرش فقط در کار خودش است بدون هیچ دغدغه و حساسیتی نسبت به آینده کشور و نحوه مواجهه با دشمنان آن مرز و بوم. بی تفاوت و خنثی نسبت به همه چیز و همه کس. یک عنصر کاملا بی خاصیت و بعضا مضر به حال جامعه؟!
وی، ادامه داد: بدون رویکرد امیدآفرینی و روحیه همبستگی، دانشگاه مرده است و زنده بودنش منوط به فضای نشاط و شادابی در سایه امیدآفرینی و مسئولیت پذیری است.
انتهای پیام/
