گزارش آنا از واکنشهای عصبی واشنگتن به فرسایش بازدارندگی
آیا بلاگرهای اقتصادی دولت را به سوی خودکشی معیشتی هل میدهند؟
بنبست هژمونی آمریکا در تله جغرافیایی خلیجفارس
ذبح آموزش پای ناکارآمدی صنعتی
مسقط ۲ نبرد ارادههای مسلح
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری آنا، جابهجایی ناوگان پنجم آمریکا در آبهای پیرامونی، دیگر نه یک ضریب قدرت در میز مذاکره، بلکه یک عنصر آسیبپذیر در محاسبات نبرد ناهمتراز ایران تلقی میشود. واشنگتن با احیای بقایای دیپلماسی ناوهای توپدار، بیهوده میکوشد تا پروندههای دفاعی و نفوذ منطقهای ایران را به هسته سخت گفتوگوها سنجاق کند.
اما واقعیت این روزها حکایت از یک چرخش پارادایمی دارد؛ تهران با اصرار بر حق غیرقابل معامله دفاع، عملاً ماشه بازدارندگی را به اهرمی برای تدقیق تعهدات طرف مقابل تبدیل کرده است. این عقلانیت مسلح به کاخ سفید فهمانده است که هرگونه زیادهخواهی در مسقط، نه با بیانیههای سیاسی، بلکه با پاسخ متناسب در میدان مواجه خواهد شد. حقیقت این است که بدون ذخایر ۶۰ درصد، میز مذاکره چیزی جز تریبونی برای دیکتههای یکجانبهی غرب نبود.
احتضار اعتبار امضای واشنگتن
گره کوری که مسقط را از رسیدن به یک توافق فانتزی باز میدارد، تضاد ماهوی در تعریف برجام نوین است. آمریکا در پی یک قرارداد خلع سلاح پنهان است تا بالهای قدرت ایران را در حوزههای موشکی و منطقهای قیچی کند؛ راهبردی که با سد محکم دستور کار محدود تهران برخورد کرده است. بحران بیاعتمادی حاصل از سالهای ۲۰۱۸، امروز به یک دکترین راستیآزمایی عینی تبدیل شده است. ایران دیگر به وعدههای شفاهی یا امضاهای بیتضمین وقعی نمینهد. پیشرفتهای فنی در صنعت هستهای اکنون به مثابه سپر دیپلماتیک عمل میکنند؛ سپر قدرتمندی که واشنگتن را ناچار میکند میان پذیرش ایران مقتدر یا رویارویی با هزینههای کنترلناپذیر، یکی را برگزیند.
هندسه نوین همگرایی
حضور معنادار قدرتهای منطقهای از ریاض تا آنکارا در حاشیه نشست مسقط، مهر ابطالی بر پروژه سنتی ایرانهراسی است. همسایگان ایران با درک واقعگرایانه رئالیسم بقا، به این یقین رسیدهاند که ثبات شریانهای انرژی جهان نه در گرو مداخله بیگانه، بلکه در گرو تفاهم با تهران است. ایران با هوشمندی، این سرمایه دیپلماتیک منطقهای را به سدی در برابر ماجراجوییهای صهیونیستی و تندروهای واشنگتن تبدیل کرده است. این همسویی که در بیانات ۱۹ بهمن رئیسجمهور نیز بازتاب یافت، نشاندهندهی گذار از دوران انزوای تحمیلی به دوران ائتلافهای ثباتساز است. در این نقشه جدید، هرگونه رفتار تحریکآمیز از سوی متجاوزان، تنها منجر به تحکیم صفبندی منطقهای علیه جنگطلبان خواهد شد.
تثبیت موازنه وحشت
ایالات متحده در بنبست مسقط با ایرانی روبروست که نه تنها از ابزارهای فشار عبور کرده، بلکه قواعد نبرد ارادهها را بازنویسی کرده است. واقعیت این روزها نشان میدهد که حضور ایران در عمان، برای مدیریت استیصال حریف و هدایت او به سمت پذیرش واقعیت هستهای است. موازنهی وحشت اکنون به مرحلهای رسیده است که دیپلماسی تنها در صورتی کارکرد دارد که حقوق ملت ایران را بدون قید و شرط امنیتی به رسمیت بشناسد. پایان عصر دیکتههای خارجی در مسقط رقم خورده است؛ جایی که ایران با دست پر و اراده پولادین، افق پسا تحریم را ترسیم میکند.
انتهای پیام/
