پیوند آزمایشگاه و میدان راز بازدارندگی نوین ایران

به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری آنا، برای دهه‌ها، اقتصاد ایران در تله منابع‌محوری گرفتار بود؛ مدلی که در آن ثروت از دل خاک بیرون می‌آمد و به راحتی تحت تأثیر تلاطم‌های سیاسی و تحریمی قرار می‌گرفت.

اما دکترین جدید توسعه که در نقشه جامع علمی تبلور یافته، زیربنای اقتصاد را از نفت به مغزافزار تغییر داده است. هدف‌گذاری برای رسیدن به سهم ۵۰ درصدی اقتصاد دانش‌بنیان از تولید ناخالص داخلی (GDP) در افق پیش روی خود، یک رویاپردازی نیست، بلکه یک ضرورت بقاست.

ایران با تمرکز بر اولویت‌های استراتژیک مانند نانوفناوری، زیست‌فناوری و علوم هسته‌ای، سرمایه‌های خود را به حوزه‌هایی گسیل کرده است که نرخ افزوده آنها، صنایع سنتی را به حاشیه می‌راند. این تغییر ریل، به معنای خلع سلاح ابزار تحریم و رسیدن به خودکفایی در زنجیره ارزش جهانی است.

دانشگاه مأموریت‌محور؛ انهدام کارخانه‌های تولید مدرک

یکی از جسورانه‌ترین جراحی‌های انجام شده، پایان دادن به دوران تولید انبوه مدرک بدون پیوست شغلی است. آمایش آموزش عالی، دانشگاه‌ها را از مراکز تئوریک به قطب‌های حل مسئله تبدیل کرده است.

امروز، دانشگاه‌های ما در جنوب کشور نه فقط جغرافیا، بلکه فناوری‌های فراساحل و اقتصاد دریا را مدیریت می‌کنند. این مأموریت‌محوری باعث شده تا پایان‌نامه‌ها به پروژه‌های عملیاتی در صنایع سنگین تبدیل شوند. خروجی این فرآیند، تربیت نسلی از نخبگان است که به جای انتظار برای استخدام دولتی، خود به عنوان کارآفرینان استراتژیک در حال بومی‌سازی پیچیده‌ترین تجهیزات تحریمی هستند.

زنجیره تجاری‌سازی؛ حرکت به سمت بازار‌های جهانی

ترمیم شکاف تاریخی میان صنعت و دانشگاه، اکنون به مرحله صادرات محصولات هایتک رسیده است. شرکت‌های دانش‌بنیان ایرانی دیگر در حصار مرز‌ها نمی‌اندیشند. حضور مقتدرانه برند‌های ایرانی در بازار‌های منطقه‌ای و جهانی در حوزه‌هایی، چون دارو‌های نوترکیب، تجهیزات پزشکی و هوش مصنوعی، نشان‌دهنده بلوغ این نقشه راه است. ما از مرحله مهندسی معکوس عبور کرده و به مرحله خلق فناوری رسیده‌ایم. تسهیل قوانین گمرکی و ایجاد کنسرسیوم‌های صادراتی، مسیر خروج ارز را به شریان ورود ارز‌های فناورانه تبدیل کرده است؛ موضوعی که در افق پیش روی، ایران را به لنگرگاه ثبات اقتصادی منطقه تبدیل خواهد کرد.

تسخیر قله‌های هوش مصنوعی و کوانتوم

در لایه‌های پنهان نقشه جامع علمی، نبردی برای تسخیر آینده در جریان است. هوش مصنوعی و محاسبات کوانتومی، مرز‌های جدید قدرت در افق ایران هستند. هدف‌گذاری ایران برای قرارگیری در میان ۵ قدرت برتر هوش مصنوعی غرب آسیا، بخشی از دکترین حکمرانی نوین است.

بهینه‌سازی فرآیند‌های دولتی و صنعتی بر پایه تحلیل "داده‌های بزرگ" (Big Data)، علاوه بر افزایش بهره‌وری، بستر را برای یک رشد انفجاری در بخش خصوصی فراهم می‌کند. نخبگانی که با دکترین جدید جذب شده‌اند، اکنون در حال طراحی معماری این قدرت نرم هستند که نفوذ سیاسی و اقتصادی ایران را تا عمق استراتژیک رقبا پیش خواهد برد.

بازدارندگی در عصر نبرد هوشمند

نقطه اوج این نقشه راه، پیوند میان آزمایشگاه و میدان است. اقتداری که ایران در تنش‌های اخیر از خود نشان داد، محصول مستقیم اشراف علمی بود. در دکترین امنیت ملی ایران، علم تنها برای رفاه نیست، بلکه اصلی‌ترین مؤلفه بازدارندگی است. کشوری که در لبه‌های دانش حرکت می‌کند و قادر است زیرساخت‌های خود را در برابر حملات سایبری و الکترونیک مصون بدارد، نفوذناپذیر است. در افق پیش رو، امنیت ایران با برتری علمی تضمین خواهد شد؛ جایی که هرگونه خطای محاسباتی دشمن با پاسخ‌هایی از جنس فناوری‌های نوظهور رو‌به‌رو می‌شود که در هیچ کلاسیک نظامی پیش‌بینی نشده است.